1472
مجله اینترنتی
زنان و خانواده
کانال دخت ایران
      • وقتی زیبایی‌های عید بزرگ نوروز و سال نو به عادتی کسالت‌بار و خسته کننده بدل شود، زیبایی ظاهری درخت سبز و تزئین شده کریسمس جایگزین آن شده و پیشینه‌ای را نابود.
        مثل بسیاری مفاهیم دیگر دنیا، تفریح هم تا زمانی که لذت بیافریند و خستگی را به در ببرد و خاطره خوب بسازد قابل تقدیر و تداوم است. وقتی حدود آن دستخوش تغییر شده، دگرگونی‌های بنیادی در آن بروز کند و نتایج اولیه را به دست ندهد، بد نیست مورد بازنگری قرار گیرد.
        امروز نه تنها تفریحات فردی، که انواع جمعی و ملی این مفهوم نیز دچار دگرگونی شده و در برابر جنبه‌های ظاهری، تجملی و بی‌ارزشی که روز به روز به آن افزوده می‌شود، مفهوم و فرهنگ کهنی که بنیان اولیه آن را بنا کرده، از دست می‌رود. همه‌چیز تبدیل به نوعی وقت گذرانی سطحی و موقت شده که البته شرط اولیه آن نیز به قدرت مالی فرد ارتباط پیدا کرده است. به نظر می‌رسد فراغتی که امروز همه به دنبال آن هستند، بیش از آن که آسودگی خیال به همراه بیاورد، آرامش دهد و پشتوانه‌ای باشد برای آغازی پرانرژی‌تر از پیش، خود منبعی برای خستگی، کسالت و آزردگی‌های آتی شده است. اما چرا؟!
        در بررسی مفهوم تفریح به هیچ عنوان نباید قدرت خلاقه و تمایل به آفرینندگی ذاتی در انسان را از خاطر برد. انسان ممکن است برای گذران زندگی به هر فعالیتی –خوشایند یا ناخوشایند- تن بدهد. اما نوبت به تفریح و فراغت که می‌رسد، دیگر هر چیزی ارضاکننده و کافی نیست. او در این زمان به دنبال یافتن هویت واقعی خود نیز هست. می‌خواهد بیافریند؛ کشف کند؛ ایجاد کند... و از تماشای آنچه به دست آورده لذت ببرد. بنابر این او می‌نویسد، نقاشی می‌کشد، مجسمه می‌سازد، آواز می‌خواند، گیاه پرورش می‌دهد و...



        حال آنکه عمده‌ترین تفریح فردی امروز مردم جامعه در تماشای تلویزیون خلاصه شده که در واقع نه تنها بی‌خاصیت‌ترین شکل استفاده از این فرصت بوده، که کاملاً خالی از ابتکار و به شدت منفعلانه نیز هست.
        در بخش جمعی هم اتفاقی مشابه روی داده است. رفت و آمدهایی که موجب تخلیه روانی و تداوم ارتباط سالم میان فامیل و دوستان بود به شدت محدود و تبدیل به اشکال دیگری شده است. روی آوردن بی‌اندازه افراد جامعه به شرکت در فعالیت‌ها و کلاس‌های نوظهوری -ریکی، مثبت اندیشی، تمرکز بر نیروهای درون، یوگا- که بعضاً جایگزین‌های مناسبی نبوده‌اند، شاهدی بر همین مدعاست. ماهیت هیچ یک از این دوره‌ها البته منفی نیست، اما در عمل و به شکل ناخودآگاه و غیرمستقیم نتیجه آن می‌شود که به جای حل مشکل در میان اعضاء خانواده، مسایل به افرادی خارج از این حیطه ارجاع داده شده و گهگاه به نتایجی نامعقول منجر گردد.
        اما همچنان همه‌چیز قابل کنترل، حل و بررسی است. در واقع مشکل اساسی وقتی بروز می‌کند که تفریحات ملی دستخوش بی‌اعتنایی شده باشند. وقتی فرهنگی، ارزش‌های کهن خود را نادیده گرفته و از یاد ببرد، باید با عواقب آن نیز کنار بیاید. وقتی پیچیدگی‌ها و ظرافت عید بزرگ آغاز فصل بهار –نوروز- و فرارسیدن سال نو به عادتی کسالت‌بار و خسته کننده بدل شود، زیبایی ظاهری درخت سبز و تزئین شده کریسمس جایگزین آن شده و پیشینه‌ای را نابود می‌کند که مردمی برای کشف و جاودانه کردن آن تلاش کرده بودند. وقتی روز عشق و مهرورزی از تقویمی پاک شود، انسان تشنه مهر و محبت بی‌درنگ به فرهنگ‌های دیگر رجوع کرده و از آنها برای رفع کمبودی که حس می‌کند مدد می‌جوید. و مثال‌هایی از این دست که شاید زیان و ضرری به هیچ دولت و سرمایه و قدرتی وارد نکند، اما فرهنگی کهن را به ورطه نابودی کشانده و آینده‌ای بدون هویت را ارمغان خواهد داد.



        بنابراین تفریح به هر شکل و شمایلی که دربیاید، هدفی را دنبال می‌کند. و آن هدف رسیدن انسان به سرخوشی لازم برای پیگیری دوباره زندگی است. این میان، نهایت بی‌هنری در این خواهد بود که اهمیت تفریح در جامعه‌ای نادیده گرفته شود... چرا که در چنین شرایطی تاثیرپذیری از فرهنگ‌های بیگانه روز به روز افزایش پیدا کرده و معضل بزرگ هویت‌زدایی، خود به خود دامن‌گیر اجتماع خواهد شد.

          1. امتیازدهی:
            لطفا منصفانه امتیاز دهید.
              1.  
              2. ۰۰%
              3. تعداد: ۰۰ رای

        1 نظر | ارسال نظر

          1. ارسال نظر



    1. خبرنامه
      جهت اطلاع از به روز شدن مجله اطلاعات خود را وارد نماييد .

      پایگاه اطلاع رسانی حورا ساده ماده مستر چنگال انجمن سلامت ایران مجله ایرانی انجمن بیان با حجاب سبک زندگی بچه شیعه ها کودک و مادر عمار کلیپ مجتمع نیکوکاری رعد خانواده سرآمد بلاغ سمن فروشگاه اینترنتی محصولات حجاب سلام نو علوم اجتماعی خبر اقتصادی وبلاگ نیوز تعامل تصویر دل چی بپزم؟ ایران زنان به دخت راز۵۷