2492
مجله اینترنتی
زنان و خانواده
کانال دخت ایران
          1. عطیه کشتکاران
              1. اندازه متن:
              2.  
              3.  
            نظرات (۰۰)
            تعداد بازدید: 2492
            نسخه مناسب چاپ
            ارسال به ديگران
            اضافه کردن به علاقمندی ها
        گاهی در بیان معارف دین ماهریم و شاید حتی از باورهایمان هم جلو بزنیم.

        موضوع را که با خانم پرهیزکار، استاد دانشگاه و کارشناس مسائل خانواده و خانم عیسی‌خانی، کارشناس ارشد مطالعات خانواده و استاد حوزه در میان گذاشتم، قرار شد سوالات حوزه دینی به سه بخش اعتقادی، اخلاقی و احکام تقسیم شود و درباره هر بخش توضیحاتی داده شود که چه سوالاتی را چطور باید مطرح کرد.

        خانم پرهیزکار حیطه اعتقادی را مربوط به خدا و اوصاف او می‌دانستند؛ مانند عدالت، رحمت و ...  «مهم‌ترین حیطه باور نسبت به خود خداست. اینکه فرد مقابل چه خدایی را برای پرستش انتخاب کرده و چه اوصافی دارد. با چه خدایی انس گرفته و او را به چه اسمی صدا می‌زند. عدالتش را چقدر باور دارد. چقدر معتقد است که هر اتفاقی در این عالم بیافتد خیر است. و مهم‌تر اینکه چقدر خدا را به عنوان منشأ اثر در عالم قبول دارد و چقدر خودش را موثر می‌داند. این رابطه بسیار مهم است. اینکه خدا را چقدر عادل بدانیم. اکثر آدم‌ها در اینجا جاده خاکی رفته‌اند.»

         

        دخت‌ایران: چطور این موضوع را باید مطرح کرد؟
        با توجه به افراد مختلف سوال را می‌توان به شیوه‌های مختلفی طرح کرد. مثلا از قول شخص سومی مسئله را مطرح کنیم و یا خودمان از در انکار وارد شویم و موضوع خاصی را منکر شویم. بطور مثال بگوییم من نمی‌توانم در این مسائل به باور برسم؛ نمی‌توانم با توجه به مشکلات افراد مختلف، عدالت خدا را بپذیرم. ببینیم آیا او می‌تواند در مقام دفاع برآمده و موضوع را برای‌‌تان اثبات کند. البته این روش برای همه  کاربرد ندارد و نمی‌توان از هر شخص چنین انتظاری داشت. سوال‌کننده باید متناسب با سطح خود، سوال مطرح کند؛ در واقع فرد باید پاسخ سوالاتی را که مطرح می‌کند حتما بداند. برای این منظور می‌توان دو دفترچه تهیه کرد؛ در یکی سوال و جوابهای خود و در دیگری پاسخهای طرف مقابل را یادداشت کنید. با مقایسه پاسخها می‌توان تا حدودی سطح طرف مقابل را حدس زد.


        البته این سوالات را مستقیم هم می‌توان پرسید. مثلا شما چطور اراده خدا و اراده انسان را با هم جمع می‌کنید؟ مشکلاتی که در زندگی بوجود می‌آید را چطور تفسیر می‌کنید؟ آیا فکر می‌کنید مشکلات و مصائب، مجازات انسان‌هاست یا تقدیرشان اینطور رقم خورده‌است؟ تفسیر مشکلات، اینکه آیا بروز آنها را در اثر اشتباهات انسان بداند یا تقدیر و لطف خدا، عمق دینداری فرد را نشان می‌دهد.
        در مسائل اعتقادی مهم‌ترین موضوع خداوند است؛ زیرا رکن دینداری توحید است. اینکه چه خدایی را می‌شناسیم و با چه خدایی انس داریم و غالب‌ترین صفتش چیست؟ چه خدایی را واقعا درک و وجدان کرده‌ایم.
        در حیطه اخلاقی باید بدانیم فرد مقابل چقدر اهل وفق و مدارا و نرمش است؟ چقدر صبور است؟ در بحث احکام نیز موضوعات تقلید، حرام و حلال و ... اهمیت دارند.»


        دخت‌ایران: چطور می‌توان فهمید فرد به پاسخ‌هایش اعتقاد واقعی دارد؟ به تعبیری آیا عامل به ادعاهایش هست؟
        اگر شخص در لایه‌ای سطحی از دین باشد، اما در همان سطح از دیانت هم صداقت داشته باشد، مشکل چندانی بوجود نمی‌آید. مشکل اینجاست که در دهه‌های اخیر، اغلب ما در حرف زدن استاد هستیم و می‌توانیم به خوبی به شرح مسائل بپردازیم؛ اما باید دید چقدر به حرفهایمان باور داریم و چقدر برای باورهایمان تلاش و برنامه‌ریزی می‌کنیم. عمده‌ نگرانی در مبحث دین‌داری این موضوع است. گاهی در بیان معارف دین ماهریم و شاید حتی از باورهایمان هم جلو بزنیم.


        دخت‌ایران: در طرح سوالات اعتقادی چقدر باید وارد جزئیات شد؟
        بستگی به حساسیت هر فرد دارد. بطور مثال، اگر سوال کننده تقید به نماز اول وقت برایش مهم است، باید در این باره سوال کند. اگر فرد، خودش، عامل به اقامه نماز اول وقت است و باور دارد که این امر باعث نورانیت و برکت در زندگی می‌شود، اگر در این باره سوال نکند، احتمالا بعدها همین موضوع به عاملی برای تنش در زندگی آنها تبدیل می‌شود. در موارد دیگر مانند حجاب هم همینطور. حداقل چیزی که از سوال کردن عایدمان می‌شود، این است که با نظرات طرف مقابل آشنا می‌شویم در این صورت حتی اگر شخص را به اندازه خودمان مقید هم نبینیم، با علم به موضوع، شرایط را پذیرفته و وارد زندگی می‌شویم. بدین ترتیب حداقل بعدا دچار اختلاف نمی‌شویم.

         

        volume33_30.jpg

        دخت‌ایران: «در جلسات خواستگاری چقدر باید به سوالات اعتقادی جزئی بها داد؟
        خانم عیسی‌خانی: طرح سؤالات به صورت جزئی یا کلی در درجه اول به میزان باور فرد به دین بستگی دارد. اگر نگرش فرد به دین حداکثری باشد، دغدغه بیشتری نسبت به مسائل جزئی خواهد داشت و لازم است که فردی را که برای ازدواج انتخاب می‌کند، نگاه حداکثری به دین داشته باشد. البته باید توجه داشت که تنها نگاه حداکثری مهم نیست، بلکه باید عمل حداکثری به دین را میزان گرفت. نکته مهم شناخت هر فرد از خود و به بیانی دیگر، صداقت با خویشتن، است. فردی که دینداری را تنها در اعتقاد زبانی به وجود خداوند معنا می‌‌کند، نمی تواند انتظار داشته باشد با فردی که برای هر تصمیم و عمل خود به دنبال یک حجت و دلیل شرعی است به تفاهم برسد. بنابراین ابتدا هر فردی باید دینداری عملی خود را  ارزیابی کند، آنگاه متناسب با آن سؤالات اعتقادی را مطرح کند. من با افرادی مواجه ‌شده‌ام که نماز می‌خوانند، اما در جلسه خواستگاری هیچ صحبتی در مورد نماز نمی‌کنند و در دوران نامزدی متوجه می‌شوند که فرد نمازخوان نبوده و به ناچار سراغ مشاور می‌روند. در حالیکه آگاهی از تقید فرد به نماز  با  گفتگو و تحقیق به آسانی میسر است. متأسفانه، جلسات خواستگاری بیشتر تحت تأثیر مراسم و تشریفات است و گاهی حاشیه‌های این مراسم در اولویت قرار می‌گیرد؛ طرفین به جای آنکه از واقعیات سخن بگویند، از آرمان‌ها و ایده‌آل‌هایشان حرف می‌زنند. برخی مصالح را در ازدواج در نظر می‌گیرند و از موضوعات اساسی مانند موضوعات اعتقاداتی به سرعت عبور می‌کنند. مثلأ گاهی زیبایی‌های ظاهری، سطح مالی، موقعیت اجتماعی، تحصیلات و به ویژه مسائل عاطفی جذابیتی برای یکی از طرفین ایجاد می‌کند که از توجه به مسائل مهمی چون اعتقادات غافل می‌شود و پس از نامزدی و به ویژه بعد از ازدواج که هیجانات کاهش پیدا می‌کند، اختلافات خود را نشان می‌دهد.


        به نظر من در جامعه امروزی که از برکت انقلاب حساسیت نسبت به مسائل اعتقادری بیشتر شده، تناسب اعتقادی از اهمیت بیشتری برخوردار است. حجاب، ارتباط با نامحرم، نماز و روزی حلال از اساسی‌ترین  مسائل عینی اعتقادی است که لازم است دقیقا مورد توجه قرار بگیرد. دقیق به این معنا که کامل حد و مرز آن برای هر دو طرف روشن شود. برای نمونه حجاب امروز مراتب مختلفی دارد؛ یک خانم چادری و فردی که برای حجابش از شال استفاده می‌کند، هر دو خود را باحجاب می‌دانند، اما در موضوع ازدواج نباید به لفظ اکتفا کرد، بلکه باید مصداق حجاب را طوری بیان کرد که هردو به یک تصویر یکسان از حجاب برسند.»


        دخت‌ایران: غیر از پرسش مستقیم چه راه‌های دیگری برای شناخت فرد مقابل وجود دارد؟
        پرسش در واقع یکی از ابزارهای شناخت است که در صورت خودآگاهی فرد از خود و صداقت، تا اندازه‌ای به شناخت منجر می‌شود. تحقیق در مورد خانواده‌ها هم اهمیت زیادی دارد؛ به ندرت مسائل اعتقادی هر فرد با اعتقادات خانواده‌اش متفاوت است. پرسش از دوستان  صمیمی، دوستان خانوادگی، اقوام و توجه به سطح اعتقادی خانواده در کنار پرسشهای طرفین از یکدیگر به شناخت هر چه بیشتر کمک می‌کند.  البته باید در تحقیق نیز زیرک بود و دقت کرد تا به نتیجه مطلوب رسید. سؤالات کلی از آسیبهای تحقیق است. اگر بپرسیم فلانی چه طور آدمی است، احتمال دارد شخص مورد نظر از دید دوست و فامیل آدم خوبی باشد، اما اگر مثلا سوال کنیم آیا فلان تقید را دارد؟ پاسخ روشن‌تری دریافت می‌کنیم. باید سؤالاتی  مطرح کرد که در پاسخ مثال بزنند و از عینیات سخن بگویند.


        دخت‌ایران: ممنون از وقتی که در اختیار گذاشتید.

         


          1. ارسال نظر



    1. خبرنامه
      جهت اطلاع از به روز شدن مجله اطلاعات خود را وارد نماييد .

      پایگاه اطلاع رسانی حورا ساده ماده مستر چنگال انجمن سلامت ایران مجله ایرانی انجمن بیان با حجاب سبک زندگی بچه شیعه ها کودک و مادر عمار کلیپ مجتمع نیکوکاری رعد خانواده سرآمد بلاغ سمن فروشگاه اینترنتی محصولات حجاب سلام نو علوم اجتماعی خبر اقتصادی وبلاگ نیوز تعامل تصویر دل چی بپزم؟ ایران زنان به دخت راز۵۷