اندازه متن:

تعداد بازدید: 752

دانشگاه مخصوص دختران یا پسران، نه در دنیا و نه در ایران ما، پدیده جدیدی نیست؛ چندین دهه از عمر این دانشگاهها می‌گذرد که ناگهان بحث افزایش این دانشگاهها بر سر زبانها می‌افتد. اگر چه مسئولان وزارت علوم، تحقیقات و فناوری که متولی آموزش عالی در کشور به حساب می‌آیند، ‌ارائه چنین طرحی و قرار گرفتن آن در دستور کار خود را رد کرده‌اند، اما این سوال پیش می‌آید که چه کسی و بر چه اساسی این پیشنهاد را در جامعه مطرح می‌کند؟!
آنچه در جریان این موج موافقت و مخالفت با طرح افزایش دانشگاههای دخترانه یا پسرانه مورد غفلت واقع شد، ‌بررسی تجربه‌های قبلی این نوع دانشگاه‌ها است. دانشگاه دخترانه الزهرا (س) که پیش از انقلاب افتتاح شد (و البته مخالفت و سر و صدایی هم به دنبال نداشت!)، دانشگاه دخترانه و پسرانه (بطور مجزا) امام صادق (ع)، دانشگاه پسرانه امام حسین (ع)،‌دانشکده افسری امام علی (ع)، مراکز آموزش عالی دینی دخترانه، حوزه‌های علمیه دختران و پسران نمونه‌های متعددی از دانشگاههای به اصطلاح تک‌جنسیتی هستند که سالها فعالیت داشته‌اند.
متاسفانه علیرغم تعداد مناسب این دانشگاهها، وزارت علوم و یا شورای عالی انقلاب فرهنگی هرگز به بررسی عملکرد این دانشگاهها، تفاوت آنها با دانشگاههای مختلف و مزایا و معایب آنها در مقایسه با نوع دیگر نپرداخته‌اند. حتی اگر از زمان انقلاب فرهنگی را لحاظ کنیم، بیش از دو دهه سابقه، شرایط پژوهشی بسیار مناسبی را برای بررسی تطبیقی این دو نوع دانشگاه فراهم آورده است؛ اگر این فرصت مغتنم شمرده شده و بررسی‌ها صورت گرفته بود، پیش از آن که نظرات سلیقه‌ای و شخصی طرح ناپخته‌ای را ارائه کنند، و در بهترین حالت داوطلبان استرس‌زده کنکور را پراسترس‌تر کنند، نتایج بررسی‌های علمی همه حرفها را می‌زد.
اما ایراد دوم، نه به خود طرح، که به دلیل ارائه چنین طرحی برمی‌گردد؛ یکی از دلایل عمده طرح چنین پیشنهادی، روابط ناسالم دختران و پسران در دانشگاهها اعلام شده است. اما آیا شرایط فرهنگی و اخلاقی نامناسب دانشجویان در دانشگاهها تنها به دلیل دوجنسیتی بودن محیطهای آموزشی است؟! متاسفانه برخی افراد به جای حل مساله، روش ساده‌تر را پیش می‌گیرند و صورت مساله را به طور کامل پاک می‌کنند‍! همانطور که در مطالب این شماره به آن اشاره کرده‌ایم، عملکرد نامناسب فرهنگی و عدم فرهنگ‌سازی مشکل اصلی دانشجویان ماست. دانشجویی که با تمام انرژی جوانی خود، مانند چله از کمان دررفته، از دبیرستان وارد دانشگاه می‌شود و به راحتی جنس دیگر را در کنار خود می‌بیند، چگونه باید نحوه تعامل مناسب و درست با جنس دیگر را بلد باشد؟! آیا در دبیرستان به او آموزش داده‌ایم؟ آیا رسانه‌های عمومی، صدا و سیما و سینما  به او آموزش داده است؟! آیا برای خانواده‌ها آنقدر فرهنگ‌سازی کرده‌ایم که به فرزندان خود هنجارهای اجتماعی را آموزش دهند؟!
بنابر این، برای حل مشکلات علمی و فرهنگی دانشگاه و دانشگاهیان،‌به جای پاک کردن صورت مساله، باید به فکر فرهنگ‌سازی و آموزش جوانان بود. و این مهم به تفکرات کارشناسی و کاربردی افراد آگاه و آشنا به حال و هوای جوانان نیاز دارد. پس از تفکیک صورت مساله‌هاست که فرصتی پیش خواهد آمد تا کارشناسان به بررسی عملکرد هر دو نوع دانشگاه در مقایسه با یکدیگر بپردازند و با استدلالهای علمی خود مزایا و معایب هر یک را برشمرده و در شرایط لازم نسخه مربوطه را تجویز نمایند.