بهار زندگی

همه آدمها از بدو کودکی با صاف و سادگی معصومانه شروع به رشد می‌کنند و دغدغه‌ها و مسایل زندگی‌شان هم به همین نسبت ساده و کودکانه ولی در عین حال جدی هستند. شاید اهمیتی که توپ بازی یا داشتن عروسک لپ گلی برای یک کودک دو ساله دارد، به مراتب بیشتر از دغدغه‌های مالی و روزمره زندگی بزرگترها باشد؛ حتی اگر بزرگترها فکر کنند کارهای منزل و مسائل مالی بسیار پراهمیت و جدی هستند.
اما به تدریج که دنیای کودک بزرگ و بزرگتر می‌شود، تمرکز این اهمیت هم پراکنده‌تر می‌شود و مسایلی بیشتر و با اهمیت کمتر پدید می‌آیند. اما علاوه بر این گستردگی، اتفاق دیگری هم می‌افتد؛ همه ما این تغییر و تحولات را فراموش می‌کنیم! یعنی به قدری طرز فکر و معیارهای ارزیابی‌مان تغییر می‌کند که آن مسایل پراهمیت و بزرگ کودکی برایمان خند‌آور به نظر می‌رسند. درگیریهای روزمره‌ای که در دوران کودکی ذره‌ای برایمان اهمیت نداشتند، فکر و ذهنمان را مشغول می‌کنند.
دلیل عمده‌اش این است که این رشد و تغییر و تحولات بدون دقت صورت می‌گیرند. متوجه بزرگ شدن و تحول خودمان نمی‌شویم و بنابر این گذشته را فراموش می‌کنیم تا برای این تفاوت فکری اسم بگذاریم: شکاف نسلها!
شکاف نسلها یک اشتباه بزرگ تاریخی است؛ اشتباه دیدن صورت مساله است. اگر دقت کنید همیشه در مورد این شکاف از کوچکترها می‌خواهند بزرگترها را درک کنند و از بزرگترها می‌خواهند خودشان را با کوچکترها وفق دهند. یعنی از کوچکترها می‌خواهند چیزی را درک کنند که تجربه نکرده‌اند و نمی‌دانند چیست؛ از بزرگترها هم خواسته شده است شخصیت شکل گرفته‌شان را تغییر دهند و مطابق شخصیت در حال شکل‌گیری و متغیر کوچکترها که دنیا و دغدغه‌های کوچکتری هم دارند تناسب دهند!
خیلی ساده... شدنی نیست!
و به همین سادگی روابط دچار اختلاف می‌شود؛ ناراحتی و سوتفاهم پیش می‌آید؛ تربیتها غلط از آب درمی‌آیند؛ و همه چیز نابسامان می‌شود!
برای همین در این شماره تلاش کرده‌ایم تا به بهانه دختران دانش آموز، دغدغه‌های دوران کودکی و نوجوانی را مرور کنیم تا یادمان بیاید ما هم همین گونه فکر می‌کردیم و شاید هنوز هم همانطور باشیم. این دغدغه‌ها را بررسی کردیم تا بگوییم به جای اینکه از کوچترها توقع داشته باشید مثل شما فکر کنند، یا اینکه تفکرات آنها را کودکانه و مسخره بدانید، تلاش کنید زبان آنها را بفهمید و به آنها کمک کنید شخصیتشان به نحوی شکل بگیرد که با انتظارات منطقی، عقلانی و درست شما متناسب باشد. البته این کوچکترها لزوما کودکان دبستانی و بزرگترها آدمهای سی چهل ساله نیستند! همین تناسب در مورد خواهر و برادرها، دوستان و اقوام و آشنایان و همه کسانی که اختلاف سنی دارند صدق می‌کند.
اگر به مساله اینگونه نگاه کنید، خیلی راحت‌تر به راه حل خواهید رسید.
موفق باشید و دخت ایران خوبی داشته باشید.