4292
مجله اینترنتی
زنان و خانواده
کانال دخت ایران
          1. حمیدرضا غلامزاده
              1. اندازه متن:
              2.  
              3.  
            نظرات (۲۶)
            تعداد بازدید: 4292
            نسخه مناسب چاپ
            ارسال به ديگران
            اضافه کردن به علاقمندی ها
        مشکل نظارت بر قانون، تنها به مساله حجاب محدود نمی‌شود.

         
        دخت ایران - پس از انقلاب اسلامی ایران، یکی از مسایل بحث‌برانگیز قانون‌هایی است که ریشه در دین دارند و در جوامع غیردینی مشابه آنها وجود ندارد؛ به عنوان مثال، قوانین مقابله با قتل، دزدی یا جرایم اقتصادی در همه کشورها وجود دارد؛ منتها در کشورهای اسلامی حد و تعزیر آن بر اساس دین تعریف می‌شود و در کشورهای دیگر بر اساس فلسفه‌های انسانی. اما قانونی مثل حجاب یا مقابله با روزه‌خواری آشکار قانونی کاملا اسلامی است که مشابه غیردینی و غیراسلامی در کشورهای دیگر ندارد. بنابراین، مهمترین وجه تمایز یک حکومت دینی با انواع حکومت غیردینی در مبانی قانون‌گذاری است که می‌بایست بر مبنای دین و فلسفه دینی صورت پذیرد؛ و مهمترین نمود این تفاوت در قوانین کاملا اسلامی مانند قانون حجاب اجباری می‌باشد.

        حجاب اگر چه «اقدامی» فردی است، اما تبعات و اهداف آن جمعی است و همانطور که در این مطلب آمده، حکومتی که بر اساس دین اسلام شکل گرفته، موظف به وضع قوانینی برای رعایت حجاب در سطح جامعه می‌باشد. نکته بسیار مهم در این میان اینجاست که نه میزان دین‌داری همه مردم در یک جامعه دینی و حکومت اسلامی یکسان است و نه همه مردم مسلمان هستند. در نتیجه، وجه اشتراک مردمی که در سایه نظام جمهوری اسلامی ایران و حکومت اسلامی زندگی می‌کنند، مسلمان بودن نیست، بلکه همچون جوامع غیردینی «قانون» وجه اشتراک تمام مردم به شمار می‌آید؛ بنابراین، به جای نگاه فردی یا اخلاقی و دینی به مساله حجاب، ضرورتا می‌بایست نگاه قانونی و قانون‌مدارانه به این موضوع داشت.

        با توجه به مقدمه فوق، اشکالات جدی در اقداماتی که طی بیش از سه دهه از زمان انقلاب اسلامی بهمن ۵۷ تاکنون در خصوص حجاب صورت گرفته وجود دارد که در ادامه به آنها می‌پردازیم. اشکالاتی که باعث شده بحث حجاب در ایران در یک وضعیت بلاتکلیف و نامشخص قرار گیرد؛ شرایطی که نه حجاب اجباری به چشم می‌خورد و نه آزادی حجاب!

        قانون گذاری
        ابتدایی‌ترین اشتباهات را باید به قانونگذاران نسبت داد. زمانی که اوایل انقلاب اسلامی، امام خمینی در خصوص ضرورت حفظ حجاب اشاراتی داشتند، تنها کاری که مجلس شورای اسلامی انجام داد، تصویب حدود تعزیر بی‌حجابی بود که فاقد شفافیت و دقت بود. عدم شفافیت آنجا بود که تعریف مشخصی از حجاب و بی‌حجابی ارائه نشده بود؛ عدم دقت نیز در آنجا نمود داشت که نه ضمانت اجرایی برای این قانون لحاظ شده بود و نه مرجع نظارت و تصمیم‌گیری در خصوص شیوه اجرای این قانون مشخص شده بود.

        در سال‌های اخیر نیز، شورای عالی انقلاب فرهنگی وارد میدان شد که مصوبات آن به عنوان سند بالادستی، حکم قانون دارد و لازم‌الاجراست؛ اما این شورا نیز قانونی برای «ترویج حجاب و عفاف» تصویب کرد، نه قانونی برای رعایت حجاب. در این میان، مصوبه شورا بیش از بیست نهاد دولتی و حکومتی را موظف به اقدامات مشخصی نمود که تنها نیروی انتظامی با راه‌اندازی گشت ارشاد تلاش نمود نقش خود را ایفا کند – نقد عملکرد گشت ارشاد فرصت مقتضی خود را می‌طلبد. به بیان دیگر، مصوبه شورا نیز توجهی به جایگاه قانون به عنوان وجه اشتراک مردم نداشته و تنها به دنبال ترویج وجه فردی حجاب در میان مردم است.

        نظارت و اجرا
        مشکل نظارت بر قانون، تنها به مساله حجاب محدود نمی‌شود. متاسفانه جایگاه قانون در ایران، به نحو شایسته شناخته نمی‌شود. بخشی از این مشکل به فرهنگ‌سازی برای حاکمیت قانون و بخشی به عملکرد مسئولان در حفظ قانون و شان آن باز می‌گردد. به عنوان مثال، قوانین راهنمایی و رانندگی همانقدر قانون هستند که قانونی در مقابله با دزدی و قتل! اگر طبق قانون پرهیز اختلاس و رانت‌خواری، تعرض به حقوق دیگران، تجاوز و... ضروری است، رعایت حجاب و قوانین راهنمایی و رانندگی نیز قانونی و ضروری است. متاسفانه فرهنگ قانون‌مداری در ایران هنوز جانیافتاده است.

        بدتر از آن اینکه، نیروی انتظامی که ناظر و حامی قانون است، عملکرد ضعیفی در این خصوص دارد. در حالی که یک پلیس باید نگاه جامعی به قانون داشته باشد، معمولا نیروی انتظامی ایران به صورت مقطعی و موسمی به برخی قوانین حساسیت نشان می‌دهد. به عنوان نمونه، گاهی بر بستن کمربند ایمنی تمرکز می‌کنند، گاهی بر سرعت غیرمجاز و گاه حجاب و پوشش زنان. طرح‌های ضربتی ضرورتا بد نیستند؛ اما مشکل آنجاست که پلیس نگاهی موردی و محدود دارد و معمولا خارج از این بازه زمانی حساسیتی روی این تخلفات ندارد. اگر مثلا طی یک طرح با نبستن کمربند برخورد می‌کنند، در صورتی که در حال مکالمه راننده با تلفن همراه معمولا پلیس حساسیتی ندارد؛ چرا که این بازه زمانی مربوط به تخلف دیگری است!

        این نگاه از آنجا نشات می‌گیرد که قانون به حاکمیت خود در جامعه نرسیده است و بسیاری از مسئولان و ناظران نه اهتمام جدی دارند و نه خود قانون را چندان جدی می‌گیرند. جالب اینجاست که از آنجایی که در حکومت اسلامی، قوانین مبتنی بر شریعت اسلامی تصویب می‌شوند، جایگاه شرعی نیز پیدا می‌کنند؛ کما که امام خمینی (ره) و مقام معظم رهبری به عنوان رهبران و بسیاری از مراجع معظم تقلید تبعیت از قانون را واجب شرعی می‌دانند. بنابراین، علاوه بر دقت در قانونگذاری، نظارت بر قانون‌مداری و حسن اجرای قانون نیز اهمیت دوچندانی در جامعه ما دارد. این نظارت می‌بایست با اهتمام و جدیت تمام صورت پذیرد تا علاوه بر قانون حجاب، تمامی وجوه قانون مورد احترام و اجرا قرار گیرند.

        فرهنگ‌سازی
        در زمینه فرهنگ‌سازی برای ترویج قانون‌مداری، به دلیل مشکل فوق، نه تنها اقدام صحیحی صورت نگرفته است، بلکه نسبی‌گرایی مسئولان باعث شده تا به جای فرهنگ‌سازی، ارزش‌های اجتماعی که منجر به قانون‌مداری می‌شود نیز از بین برود. مهمترین آسیب‌ها در این زمینه از سوی صدا و سیما و سینما بر پیکره فرهنگ اجتماعی مردم وارد آمده است. تصویری که از حجاب در سینما و تلویزیون، به عنوان «دانشگاه عمومی» و تاثیرگذارترین رسانه در ایران، ارائه شده است تصویری نسبی و از سر اجبار است که الگوهایی متناقض و متضاد در اختیار مخاطب می‌گذارد. این افراط و تفریط‌ها و بلاتکلیفی‌ها تا آنجاست که صدا و سیما مجبور می‌شود تولیدات خود را سانسور نماید! علاوه بر این، الگوهایی که گهگاه برای ارائه تصویری از حجاب یا زن محجبه ارائه شده است، بازیگرانی بوده‌اند که تصاویر بی‌حجاب و اصطلاحا بدحجاب آنها نیز منتشر شده و مخاطب را با دوگانگی و تناقض روبرو می‌کند.

        راهکار پیشنهادی
        با بررسی اشکالات عمده در خصوص قانون حجاب، باید دید چه اقداماتی می‌توان جهت شفاف‌سازی و اصلاح وضعیت انجام داد. همانطور که در این شماره آمده است، حکومت اسلامی وظیفه دارد حفظ حجاب در جامعه را تضمین نماید و مهمترین ابزار برای این مهم، ابزار قانون است.

        بنابراین، اولین قدم تصویب قوانینی دقیق و شفاف در خصوص حجاب است که در آن حد و حدود حجاب برای مسلمانان، غیرمسلمانان و اتباع غیرمسلمان خارجی که وارد ایران می‌شوند، به تفکیک تعیین شده باشد. علاوه بر این، مرز عدم رعایت حجاب و جریمه‌ها و تعزیراتی که برای آن لحاظ می‌شود نیز باید به ‌روزرسانی و واقع‌بینانه شود.

        قدم دوم، قانونگذاری در حوزه مسایلی است که تاثیر مستقیم و غیرمستقیم بر عفاف و حجاب می‌گذراند. به عنوان مثال واردات لباس‌هایی که با نفس مساله حجاب تناقض دارند، برنامه‌ها و اقداماتی که به ترویج بی‌حجابی و بی‌حیایی می‌پردازند، و اقلامی که ماهیتا و اصالتا کاربرد خلاف عرف و شرع دارند باید با قانون‌گذاری دقیق و صریح مورد توجه و برخورد قرار گیرند.

        قدم سوم، تصریح در ضمانت اجرای قانون و نظارت بر حسن اجرای آن است. یعنی هم مجریان و هم ساز و کارهایی که طبق آن از اعمال سلیقه و کارهای کلیشه‌ای و نسبی پیشگیری شود باید به دقت تعیین شوند. علاوه بر این، نیروی انتظامی به عنوان پاسدار قانون، می‌بایست نیروهای خود را به نحوی تربیت نماید که جامع‌نگر باشند و در عین حال که در مقابله با سرقت و امثال این جرایم جدیت دارند، در مقابله با عدم رعایت حجاب نیز اهتمام جدی داشته باشند.

        قدم چهارم، فرهنگ‌سازی برای قانون‌مداری است که اهتمام جدی مسئولان و رسانه‌ها را می‌طلبد. از آنجایی که قوانین حکومت اسلامی با شرع اسلامی تطبیق یافته و از تنفیذ شرعی برخوردارند، قانون می‌بایست به عنوان فصل خطاب و وجه اشتراک تمامی مردم کشور شناخته شود. در این فرهنگ‌سازی، ترویج الگوی صحیح حجاب نیز باید مورد ملاحظه باشد. متاسفانه تاکنون این الگوسازی‌ها به نحوی پیش رفته است که بر خلاف نگرش اسلامی، در میان افکار عمومی تنها «چادر» به معنای حجاب شناخته شده است و هر کس «چادر» نداشته باشد، بی‌حجاب یا بدحجاب تلقی می‌شود.

        اما مهمترین قدم، توجه به نقش مردم است. با ارائه الگوی صحیح و شفاف از حجاب و فرهنگ‌سازی برای رعایت آن، می‌بایست زمینه‌های امر به معروف و نهی از منکر توسط مردم نیز آماده شود. بنابراین، علاوه بر قوانینی که پیشتر ذکر شد، ضروری است قوانینی تصویب شود تا مردم بتوانند به مسئولیت‌های اجتماعی خود برای نظارت بر اجرای این قانون (و قوانین دیگر) عمل کنند و حافظ فرهنگ و قانون مملکت خود باشند. این امر مستلزم تصویب قوانینی کاملا شفاف و جزیی‌نگر است که از بروز مشکلات در اجرای این امر جلوگیری نماید.

         


        26 نظر | ارسال نظر

              1. user-pic
              2. هموطن
                ۰۵ بهمن ۹۲
                ۰۹:۳۴
          1.  
            حجابی که بدون معرفت باشه و فقط به زور و ارعاب باشه نتیجش رواج بی عفتی و بی حیایی می شه
           
          0
           
          0
              1. user-pic
              2. سعید - جرمشناس
                ۰۶ بهمن ۹۲
                ۱۰:۲۴
          1.  
            مطلب خوبی بود. در پاسخ به کامنت «هموطن»: اصولا مساله حجاب، یک مساله اجتماعی است و نه یک مساله فردی. به همین جهت این استدلال اشتباه است که بگوییم اگر حجاب ناشی از اجبار باشد، فایده ندارد. آری. اگر مبتنی بر معرفت باشد، بسیار بهتر و مداوم تر خواهد بود و حتی در صورت فقدان ضمانت اجرا، افراد خودشان مراعات خواهند کرد. اینکه می گوییم مساله اجتماعی است، یعنی چیزی شبیه قتل و سرقت و کلاهبرداری است. نمی توانیم بگوییم: چون مردم از روی جبر و زور مرتکب قتل نمی شوند، پس فایده ای ندارد. خیر. چنین نیست. نظم جامعه ایجاب می کند که حاکمیت ورود کند و مانع از جرائم شود، هر چند افراد قلباً به آن معتقد نباشند.
           
          0
           
          0
              1. user-pic
              2. هموطن
                ۰۶ بهمن ۹۲
                ۱۱:۱۱
          1.  
            با نظر شما کاملا موافقم ولی متاسفانه در جامعه ی ما مصداق صحیحی برای حجاب یا بی حجابی نداریم! و همانگونه که شاهد هستیم نیروهای انتظامی هم بعضا سلیقه ای عمل می کنند و معیار صحیحی برای نوع پوشش نداریم حتی در دانشگاهها و ...
           
          0
           
          0
          1.  
            با تشکر از نظر شما و توضیحات خوب آقای سعید... عرض بنده هم همین بود که یکی از مواردی که قانون باید تعیین کند، حد و حدود قابل سنجش برای حجاب است.
           
          0
           
          0
              1. user-pic
              2. نامشخص
                ۰۶ بهمن ۹۲
                ۲۳:۳۰
          1.  
            من واقعا نمیفهمم چرا سلیقه های شخصی خودتون رو میخواهین به نام اسلام پیاده کنین ؟ آیه حجاب کاملا مشخصه خداوند توصیه کرده به زنان پیامبر و زنان مومن که حجاب را رعایت کنند ولی هیچ اجباری قرار نداده و مجازاتی هم برای آن ذکر نشده . آیا خداوند فراموش کرده (زبانم لال) و بنده هاش از خداوند بیشتر میفهمند؟
           
          0
           
          0
              1. user-pic
              2. نامشخص
                ۰۷ بهمن ۹۲
                ۰۰:۲۴
          1.  
            از اتفاق خیلی از احکام فردی هستند مثلا خداوند نگفته اگر تنها نماز بخونی نمازت قبول نیست وحتما باید نماز جماعت بخونی یا روزه وغیره .میدونی چرا ؟چون مجازات و حد هم فردی است مثلا اگر روزه خوری کنین شما حد خواهید خورد نه اجتماع وجالب اینه که احکامی که جنبه اجتماعی دارند مسئولیت آن متوجه حاکمان جامعه میباشد
           
          0
           
          0
          1.  
            بزرگوار.... شما متاسفانه سایر مطالب این پرونده رو مطالعه نفرمودید. اگر دست کم مطلبی که لینکش در سرمقاله آمده بود و به استفتائات مربوط میشد مطالعه می کردید، بخشی از مشکل حل میشد. طبیعتا مراجع معظم تقلید تخصص کافی برای استخراج احکام دینی را دارند؛ مگر اینکه به علمای دین، یا خود دین اصلا قائل نباشید. در مجموع اگر مطالب این شماره رو مطالعه بفرمایید، پاسخ تمام شبهات در مطالب مختلف داده شده است.
           
          0
           
          0
              1. user-pic
              2. نامشخص
                ۰۸ بهمن ۹۲
                ۰۶:۱۳
          1.  
            جناب آقای غلامزاده ... مراجع تقلید احکام در ابتدا بایستی از قرآن و سپس از سنت استخراج کنند و مراجع دینی برابر با دین نیستند کما اینکه در بعضی موارد نظر علما بایکدیگر مخالف میباشد .وهمچنین در قرآن مجید ذکر شده کسی نمیتواند حلال خدا را حرام و حرام خدا را حلال کند .در هر حال اگر زنی حجابش را رعایت نکرد شما طبق کدام حکم قرآنی میتوانیید او را مجازات کنید؟
           
          0
           
          0
          1.  
            بسم الله . اشتباهی مثبت دادم به نظر اول. چقدر نظرهای مثل نظر اول زیادند و جواب ردی به همهی آنها نیز یک جواب مشترک است : رعایت دزدی بدون معرفت هم همین شرایط را که ادعا کردند دارد ؟ تضادی دارد که نویسنده محترم این نظر بروند و کار فرهنگی بکنند و قانون هم سرجای خودش باشد ؟ چطور به همین راحتی تناقض می بافیم ؟
           
          0
           
          0
              1. user-pic
              2. سخایی
                ۱۳ بهمن ۹۲
                ۱۰:۱۷
          1.  
            اولین قدم تصویب قوانینی دقیق و شفاف در خصوص حجاب است که در آن حد و حدود حجاب برای مسلمانان، غیرمسلمانان و اتباع غیرمسلمان خارجی که وارد ایران می‌شوند، به تفکیک تعیین شده باشد.( اصل همین است و ولاغیر)
           
          0
           
          0
              1. user-pic
              2. نامشخص
                ۱۳ بهمن ۹۲
                ۱۶:۱۹
          1.  
            جناب آقای ابوذر خدا وکیلی من که متوجه نشدم عرض شما چی هست و الان نظرتون چی بود؟! یه کم شفاف تر و صریح تر نظر بدین بد نیست
           
          0
           
          0
          1.  
            وااااااااا ! چرا زور می گید؟ چرا اجباری ؟ لااکراه فی الدین برای مورچه هاست؟ زمان شاه والا بخدا مردم دیندارتر بودن . زنهای فاحشه از غیر فاحشه با نام خیابونهاشون مشخص بود . اما الان چی؟ به چادری و مانتویی رحم نمیکنن . بخدا افغانستان بهتر از ما هستن در همه مسایلشون . برید ببینید . آزادی و عدم نیاز به فیلتر شکن اونجا چه خوب قابل لمسه . عجبااااا
           
          0
           
          0
              1. user-pic
              2. ۱۶ بهمن ۹۲
                ۱۱:۴۶
          1.  
            ضمنا بهتره اول مسئولین در صدد رفع بیکاری- اعتیاد جوانها و جلوگیری از این همه اختلاس باشن . نکنه دلیل یا علت اختلاسها نفرین خداست بابت بد حجابی زنهای ایران؟بدتونم نمیاید اینو بگین نه؟
           
          0
           
          0
              1. user-pic
              2. نامشخص
                ۱۶ بهمن ۹۲
                ۱۷:۵۳
          1.  
            لا اکراه فی الدین در قبول دینه، نه در قبول اجرای احکام دین! کسی رو که مسلمون نیست یا مسلمون به دنیا نیومده رو به زور نمیشه مسلمون کرد؛ ولی کسی که مسلمونه باید احکام دین رو رعایت کنه. اصلا بحث مقایسه نیست که بخواد با زمان شاه یا افغانستان یا آمریکا مقایسه بشه. بحث اسلامه که مستقل از اشکالات مسلمون و غرمسلمون، دستوراتی آورده که باید سعی بشه به نحو احسن اجرا بشه. هر حکم و وظیفه ای هم جای خودش رو داره. نمیشه بگیم خوب اول مسئولین برن دنبال مفاسد اقتصادی، بعد دزدها رو بگیرن، یا بعد ماشینا رو جریمه کنن، یا بعد جلوی اعتیاد رو بگیرن! اینها مجزا از همن، نه در امتداد هم که یکی بعد از دیگری انجام بشه.
           
          0
           
          0
              1. user-pic
              2. نامشخص
                ۲۳ بهمن ۹۲
                ۱۳:۰۷
          1.  
            چه ربطی به هم دارند! والا..!
           
          0
           
          0
          1.  
            عرض شد : اگر قرار باید پاسخ "جرم" را "فقط" با "کار فرهنگی" بدهیم ، دزدها را هم نصیحت کنیم دیگه . کار فرهنگی چه تضادی با کار قانونی داره؟ حالا دزدنی نکنه ، با معرفت به حرام بودنش، چه بهتر. حالا نمیخواد رعایت کنه، جلوش رو هم نگیریم سرمایه های معنوی جامعه رو بدزده ؟
           
          0
           
          0
              1. user-pic
              2. ۲۸ بهمن ۹۲
                ۱۷:۱۸
          1.  
            الان شما پوشوندن چند تا تار موی ناقابل رو با قتل و سرقت و کلاه برداری مقایسه می‌کنید. نو برید به خدا! حجاب یه موضوع شخصیه و نپوشاندن موی سر هیچ فسادی رو تو جامعه ایجاد نمیکنه البته اگه از بچگی تحریک آمیز بودن چنین چیزی رو تو مخ بچه نکنیم.
           
          0
           
          0
          1.  
            بسم الله. چند نکته . مغلطه ی اول کامنت شما این است که وقتی در قسمت اول اسم تار مو را می آورید در حال تقلیل مثالی هستید نه عددی، و موقعی که بار دوم از موی سر اسم می آورید واقعا همان چند تار مو را عدداً مد نظر گرفته اید. خب این مغالطه است. اگر واقعا دعوا بر سر "چند تار مو" بود که این همه دعوا شکل نمی گرفت. مگر اینکه شما "چندتا" را با "چندصد هزار تا" و "کل موها" به یک معنا گرفته اید که این هم علامت دیگری از مغالطه ورزی است و زشت است که اگر فرضا چنین منظوری داشته اید. چون ارزش محتوایی نظر شما را تا حد یک کامنت عوامانه و عملیات روانی پائین می برد.
           
          0
           
          0
          1.  
            مسئله ی دوم ، مسئله ی جابجایی ارزشی است. در هر نظام معرفتی، هرچیزی ارزش مخصوصی دارد. گاهی در یک نظام معرفتی سگ یا گاو چنان عزیز می شوند که "خدا" نام می گیرند ! اما در یک نظام معرفتی، سگ در بهترین شرایط نگهبان اموال انسان است و گاو هم کارگر مزرعه اش! بله ، می شود در یک نظام معرفتی، جایگاه و معنا و مفهوم زن و پوشیدگی او را درک نکرد. ما را چه به آن نظطام معرفتی. ادبیات ما ادبیاتی درون دینی و اسلامی است. نه برون دینی. هرچند در ادبیات برون دینی هم اثبات اهمیت حجاب و حیا و عفاف و پوشش کاری روا و جاری و ساده است.
           
          0
           
          0
          1.  
            از این منظر، قابل یا "ناقابل" بودن اجزاء بدن زن هم مشخص می شود. شاید در نظام معرفتی حاکم بر اندیشه و اصول شما، موی سر زن ، ناقابل است. اما برای ما بسیار مهم است. هم برای محرم و همسر، و هم برای نامحرم و غیره.
           
          0
           
          0
          1.  
            از این منظر، قابل یا "ناقابل" بودن اجزاء بدن زن هم مشخص می شود. شاید در نظام معرفتی حاکم بر اندیشه و اصول شما، موی سر زن ، ناقابل است. اما برای ما بسیار مهم است. هم برای محرم و همسر، و هم برای نامحرم و غیره.
           
          0
           
          0
          1.  
            کلام سوم آنکه، شما عزیزم آقا امیر، در ادعای شخصی دانستن مسئلهء پوشش ، در این دنیای خاکی، بشدت تنها هستید . شما در میان معتقدین و عاملین به لیبرال دموکراسی هم همفـکرانی نمی یابید. چه آنکه لیبرال دموکراسی نیز بر وضع پوشش بیرون از حریم خصوصی مقرراتی وضع و البته که اعمال کرده و مشخص نیست که آیا شما به لیبرال دموکراسی ایرادی خواهید گرفت یا فقط این ایراد را به اسلام می گیرید و البته که آیا دلیلی هم دارید یا خیر.
           
          0
           
          0
          1.  
            آقا امیر حتماً خودشان معترفند که ماجرای نپوشاندن موی سر، به نپوشاندن موی سر محدود نمی ماند و البته که تبعات بعدی را همه آگاهند و این افاضات، در دید اهل نظر، لبخندساز است. کجای دنیا ، نه ایران ، نه تهران ، نپوشاندن موی سر به همین امر محدود مانده؟! ادعای شما با کدام سابقه ای طرح شد؟
           
          0
           
          0
          1.  
            آقای امیر... اگر سایر مطالب را نیز مطالعه بفرمایید، هم به طور مفصل بحث شده است که حجاب مثل نماز یک مساله شخصی نیست، بلکه مساله و وظیفه ای اجتماعی است. در مطلب دیگری هم که به مبنای فقهی قانون حجاب پرداخته شده، صحبتی از تحریک پذیری به میان نیامده که به تعبیر شما از کودکی در ذهن مردم فرو رفته باشد.
           
          0
           
          0
          1.  
            زن مسلمان حاصر است اموالش را به سرقت ببرند و حتا جانش را به خطر بیاندازند، اما کسی به عفت و حیاء و حجاب او متعرض نشود و این امر ایرانی و شیعه نمی شناسند و ممکن است زنی دانشجوی دکترا، ترک و اهل سنت مانند الشربینی نیز چنین مقتدرانه از حجاب خویش دفاع کند که او را در محل تولد ایده های نوی ضد خدا یعنی آلمان ، به قتل برسانند! جابجایی ارزشی که برای شما رخ داده نتیجه چیزهای دیگری است و همطرازی جایگاه نظری شما و ما را برهم زده. مقایسه ی صورت گرفته بین سرقت و حجاب از چند وجه بود : ۱- اهمیت بالاتر عفاف و حجاب نسبت به اموالش برای یک مسلمان ۲- یکی بودن وجه خلاف شرع و قانون هردو ۳- واکنشهای تند اجتماعی به موضوع سرقت و انتقال توصیه های مطروحه در رابطه با آن به سرقت. خب با ادعای شما، آن آقا تصمیم گرفته نان خود را حرام کند؛ این مسئله ای شخصیست؛ چرا پلیس باید دخالت کند؟! ؛ فوقش صاحب مال موفقق می شود از سرقت جلوگیری کند با این حساب به پلیس چه مربوط؟! حرف، باطل کردن هرچه ادعای امثال حضرتعالی در این زمینه بود. والسلام.
           
          0
           
          0
              1. user-pic
              2. ۲۹ بهمن ۹۲
                ۱۹:۲۱
          1.  
            جامعه مردسالار و عقب مانده یعنی این! یعنی اینکه چند جنس مذکر گرد هم بیایند و درباره نحوه لباس پوشیدن زن اظهار نظر کنند! اینکه می‌گویید «موی سر زن برایتان مهم است» نشان از یک روان‌پریشی جنسی است چون برای من و خیلی‌های دیگر که مهم نیست، مو هم بخشی از بدن انسان است و نگاهی ساده به آن داریم. برای من جدا کردن زن و مرد معنا ندارد من به انسان به یک دست نگاه می‌کنم. زن حق دارد که در یک جامعه به اندازه محدودیت‌های مرد محدودیت داشته باشد و نه بیشتر. اینکه برای او محدودیت بیشتری وضع کنیم ناشی از کامل نشدن ذهنمان و برتری دادن جنسیت به انسانیت است. ادعای تنها بودن تفکر من هم ادعای جالبی است که تنها به آن لبخند می‌زنم و می‌گویم دور و بر خود را بیشتر ببینید. درست است. هیچ زنی (البته من مانند شما آن را محدود به مسلمان نمی‌کنم و نمی‌گویم فقط مسلمان‌ها حیا دارند!!) در حقیقت هیچ انسانی نمی‌خواهد کسی به حریم خصوصی او تجاوز کند. اما داشتن یا نداشتن حجاب هیچ کمکی به حفظ حریم خصوصی نمی‌کند. شما یک زن با پوشش کامل اما بدون پوشش مو را در یک جامعه اروپایی بفرستید چند نفر به حریم او تجاوز می‌کند و اگر او را در جامعه ایران بفرستید چند نفر به خود اجازه هتک حرمت می‌دهند؟ واقعا خنده دار است. یعنی شما تفاوت سرقت را نمی‌دانید یا خود را به نادانی می‌زنید. کسی که سرقت می‌کند «حق شخص دیگری» را زیر پا گذاشته و دارد از حق دیگری به نفع خودش سود می‌برد. اما کسی که حجاب ندارد حق کسی را زیر پا نمی‌گذارد و این مسئله‌ای کاملا شخصی است نه اجتماعی. حکومت اسلامی با ترفندهای خود این را اجتماعی کرده. نگویید حق دیگران را زیر پا می‌گذارد چون به دیگران حس بدی می‌دهد و دیگران دوست ندارند او را اینگونه ببینند. پس اگر اینگونه است هرکس لباس پوشیدن هرکس را دوست نداشت باید مواخذه کند چه چادری چه بی‌حجاب. حجاب، عفاف، حیا اینها همه مفاهیمی ساخته ذهن بشر است و انسان آن‌قدر آنها را نسل به نسل پرورش داده که به عنوان یک اصل در ذهن‌ها ریشه کرده است.
           
          0
           
          0
          1. ارسال نظر



    1. خبرنامه
      جهت اطلاع از به روز شدن مجله اطلاعات خود را وارد نماييد .

      پایگاه اطلاع رسانی حورا ساده ماده مستر چنگال انجمن سلامت ایران مجله ایرانی انجمن بیان با حجاب سبک زندگی بچه شیعه ها کودک و مادر عمار کلیپ مجتمع نیکوکاری رعد خانواده سرآمد بلاغ سمن فروشگاه اینترنتی محصولات حجاب سلام نو علوم اجتماعی خبر اقتصادی وبلاگ نیوز تعامل تصویر دل چی بپزم؟ ایران زنان به دخت راز۵۷