اندازه متن:

تعداد بازدید: 510

آره بابا جان! یک موقعی بود که برای گرفتن روزنامه هم باید می‌رفتیم توی صف! همه چی سهمیه‌بندی بود: مرغ، گوشت، کره، پنیر و چیز... اشتباه نکنید! سخنرانی سیاسی نیست؛ افشاگری و «بگم بگم» و «من به شما علاقه دارم» هم نیست؛ فقط یک مختصر خاطره‌ای بود که توی گلوی بابا بزرگ گیر کرده بود. حالا هم گیر داده که تو خامی، جوانی، نمی‌دانی سهمیه‌بندی و کوپن و صف چیست. هر چه بهش می‌گوییم باباجان! ما الان با انواع پیشرفته همان سهمیه‌ها و صف‌هایی که شما می‌فرمایی داریم زندگی می‌کنیم، به خرجش نمی‌رود که نمی‌رود!
بگذریم... نظر شما چیست؟ راجع به چه؟ حالا راجع به هر چه! مثلا همین دانشگاه‌های تک‌جنسیتی...

یک استاد: عالی است، اینطوری دیگر روزی صد بار نمی‌گویم «برادر من! تخته این طرفه!»
یک دانشجوی سیاسی دو آتشه با نان اضافه و سس: اینها همه برای این است که صدای عدالت‌خواهی نصف دانشجویان به نصف دیگر نرسد، یا اگر هم برسد توی یک مکان دیگر برسد!
یک دانشجوی دختر ترم اولی: این هم از شانس منه ملیحه جون!
یک دانشجوی پسر ترم آخری: ما که خرمان از پل گذشت، خودمان جا ماندیم!
یک عدد جزوه بلاتکلیف: حالا دقیقاً شرح وظایف من چی می‌شه؟!
یک دانشجوی پسر ترم اولی: هر کس که گفت بهر تو مردم دروغ گفت / من راست گفته‌ام که برای تو زنده‌ام و رفته‌ام وام ازدواج دانشجویی گرفته‌ام و اینها!
یک فمینیست: ما ساکت نمی‌نشینیم و یک کمپین ده میلیون امضا می‌زنیم تا گردن همه مردهای عالم را خرد کنیم!
یک دانشجوی سه ترم مشروط: بی تو سرویس صبح بی‌معنی است!
صاحب یک کافی شاپ کنار دانشگاه: عجالتاً بدبخت شدیم!
یک استاد دیگر: انشاء الله استادها را که تفکیک جنسیتی نکرده‌اند؟!
...
یک مسئول: بله، طبق آمارهای کاملاً موثق ما؛ با اجرای این طرح مبانی اخلاقی دانشجویان را می‌ترکانیم. علاوه بر این، اجرای طرح همین طوری باعث صعود ییهویی نرخ ازدواج و کاهش نرخ بیکاری می‌شود! بقیه دستاوردها هم باشد برای مصاحبه بعدی!
یک مسئول دیگر: یادم می‌آید توی هاروارد که بودیم کلاسهایمان اصلاً مختلط نبود...!