1689
مجله اینترنتی
زنان و خانواده
کانال دخت ایران
          1. مسعود فرجی کارشناسی حسابداری
              1. اندازه متن:
              2.  
              3.  
            نظرات (۰۰)
            تعداد بازدید: 1689
            نسخه مناسب چاپ
            ارسال به ديگران
            اضافه کردن به علاقمندی ها
        انسان دوره نوسنگی که تازه نقاشی دیواری یادگرفته، این هنر را به کودکان خود یاد می‌دهد و ایدئولوژی خودش را به این مضمون به فرزند می‌آموزد.

        ۱. مزوزوئیک: تیناکوپولودوس می‌میرد.
        یک دایناسور وقتی به فکر بچه می‌افتاد که نسل در خطر بود. در داستان‌های آن دوران آمده است که گاهی دیده شده، به لالایی خواندن دایناسورِ مادر برای فرزندِ تازه به دنیا آمده، پدرِ بچه در میدان طبیعت به طوری نامعلوم کشته می‌شده. حالا عمد و غیرعمدش که ناپیداست، اما ویژگی دوران این بوده که اعتدال باید رعایت شود. یک جور احترام به محیط زیست وجود داشته و دقت در این واقعیت که مگر کره زمین بدبخت چقدر جا دارد برای زاد و ولد موجودی به آن هیبت و آن شکم سیری ناپذیر! «جان در برابر جان» شعار معروف این دوره است.


        ۲. نوسنگی: غار قار است.
        انسان دوره نوسنگی که تازه نقاشی دیواری یادگرفته، این هنر را به کودکان خود یاد می‌دهد و ایدئولوژی خودش را به این مضمون به فرزند می‌آموزد که: «غار، نشانی از غار درون است.» آدم این دوران درست زمانی که روح غار باردار می‌شد، تصمیم به بچه‌دار شدن می‌گرفت. ویژگی این دوره در قدرت قار خلاصه شده و اینکه حرف اول و آخر را روح غار به زبان آن می‌زده است. به این شکل که خدابیامرز در کالبد کلاغی می‌شده و با هر قار فرمان تولد یک کودک به انسان صادر می‌شده و انسان ناگزیر هم که مطیع! روح غار و کلاغ زحمت‌کش و آدم نوسنگی همه شاد.


        ۳. عهد عتیق: پیرایش باستان.
        در این دوران هر عتیقه‌ای برای اثبات عتقانیت خویش دست به بچه‌داری می‌یازید. بچه در این زمان موجودی تزئینی و عتیقه به شمار می‌رود که نبودش در خانه نشان ضعف صاحبخانه در نگهداری از آثار باستانی است. در کتب تاریخی قابل اعتماد و در دسترس، کاربرد دیگری برای بقای نسل در این زمان ذکر نشده است.

         

        volume30_26.jpg


        ۴. عهد جدید: اضافات لازم و لوازم اضافی.
        عهد جدید را عتیقه‌های قدیمی روشنفکر شده می‌ساختند که آثار ابزورد می‌نوشتند. این دسته، نسل نو را چیزی اضافی اما لازم برمی‌شمردند. از این نظر اضافی که به آینده ایمانی نداشتند و از آن نظر لازم که ایمان‌شان به وقوع آینده راسخ بود. آنها فرزندان را بزرگ می‌داشتند تا مردمان خوب آینده باشند و از سوی دیگر تحقیرشان می‌کردند تا مباد بهتر از یک عتیقه شوند. کوزت، دیوید کاپرفیلد، سیندرلا، پیپ و استلا نمونه‌هایی از فرزندان این دوره‌اند(!)


        ۵. عهد پیش از امروز: عصای دست، بقای نسل، رزمنده.
        برای مردم این عهد، فرزند وسیله‌ای بود با کاربردهای فراوان. یک آچار فرانسه به تمام معنا. یک نیروی کار جوان و رایگان برای زمین‌های حاصلخیز پدری، یک برآورده کننده آرزوهای بر باد رفته والدین، یک ادامه دهنده تجارت خانوادگی، یک عصای دست زمان پیری، یک صندوق پس‌انداز برای ایام نیاز بدون پیش نیاز پرداخت وجه، یک منبع مطمئن کسب اعتماد و اعتبار و اعتدال و اشتغال و... ، یک موجود بدون اختیار و پیرو و تسلیم و بالاخره یک مبارز در راه نگهبانی از حق و حقوق خانوار و جامعه و بشریت. شعار معروف این دوران: «بچه‌دار می‌شوم، پس هستم.»


        ۶. عهد حاضر: گرته برداری بدون زیر پا گذاشتن حقوق مولف.
        تنها عهدی که برای زاد و ولد نشانه و تمایل و نیاز به چشم نمی‌خورد. این همان عهدی است که مردمش برای تمام ریز و درشت اتفاقات دنیا به دنبال بهانه و دلیل موجه می‌گردند، اما داشتن فرزند امری بدیهی تلقی می‌شود که حتی اگر از حوصله زوج خارج بود هم باید به آن تن بدهند. قانون حاکم بر این دوره: «دنیا از آن توست. هر آنچه همسایه دارد، چرا تو نداشته باشی؟!» این دوره به عصر خالی از روح غار، بی‌اعتنایی به بقای نسل و احترام به عتیقه‌های مدرن نیز مشهور است.


          1. ارسال نظر



    1. خبرنامه
      جهت اطلاع از به روز شدن مجله اطلاعات خود را وارد نماييد .

      پایگاه اطلاع رسانی حورا ساده ماده مستر چنگال انجمن سلامت ایران مجله ایرانی انجمن بیان با حجاب سبک زندگی بچه شیعه ها کودک و مادر عمار کلیپ مجتمع نیکوکاری رعد خانواده سرآمد بلاغ سمن فروشگاه اینترنتی محصولات حجاب سلام نو علوم اجتماعی خبر اقتصادی وبلاگ نیوز تعامل تصویر دل چی بپزم؟ ایران زنان به دخت راز۵۷