مجله اینترنتی دخت ایران

شناسنامه شماره بیست و هشتم

Wed, 01 Feb 2012 23:30:00 +0330

سردبیر: حمیدرضا غلامزاده
مدیر داخلی: سارا خاتمی

همکاران این شماره:
محمدجواد آقایی
ریم احمد
عطیه اسماعیلی
احمد بابایی
فاطمه حسن‌پور
سودابه حمزه‌ای
فائزه ساسانی خواه
کیهانه سیوشی
اکرم عروجی
فاطمه گودرزی
مسعود فرجی
محمد مظهری
مهدیه مفیدی
حسن میثمی
حامد نعمت‌اللهی

سیاست در سه سوت

Wed, 01 Feb 2012 23:00:00 +0330

سوت اول
کشوری که چندین هزار سال تاریخ تمدن را بر دوش می‌کشد، به طور حتم فرهنگ دیرینه و کهنی نیز از آن خود دارد. ایران از قرنها و هزاره‌های پیش همواره فرهنگ آزاده بودن را در سابقه خود نشان داده است. به همین دلیل هرگز نیروها و قدرتهای بیرونی نتوانستند و نخواهند توانست به مدت طولانی بر این کشور و مردم آن غلبه کنند. با ورود اسلام به ایران این روحیه آزادگی قوت دوچندانی یافت و تاثیرات مضاعفی در پی آن آمد.
از یک سو مردم با آموزه‌های اسلامی و درس‌های کربلا شهادت را آموخته بودند و ارزش‌های جدیدی پیش رویشان قرار گرفته بود که دیگر به هیچ وجه حاضر به پذیرش زور و تهاجم نبودند. از سوی دیگر علمای دینی و روحانیون نقش ویژه‌ای در نقد حکومتها و هدایت مردم به سمت رویکرد اسلامی ایفا می‌نمودند. بنابر این، هر چه تاریخ پیش می‌رفت، این نقش‌ها پررنگ‌تر می‌شد. ابتدا روحانیون و مراجع عظام تقلید به این جریان قوت بخشیدند و تناقضات عملکرد پادشاهان با دین اسلام و منافع ملی را گوشزد می‌کردند. شاید تحریم تنباکو شاخص‌ترین این اقدامات باشد.
به هر ترتیب مردم از روحانیون آموختند تا از دین و کشور خود دفاع نمایند و حق را طلب کنند. این فرایند با ایفای نقش پررنگ روحانیون به مرور زمان به حرکتهای سیاسی و انقلابی در جامعه ایران منجر شد. انقلاب مشروطه، اقدامات شیخ فضل الله نوری، آیت الله مدرس و امثال ایشان از شاخص‌های این تحرکات هستند. پس از تجربه انقلاب مشروطه و عدم موفقیت نهایی آن به دلیل دسیسه‌های خارجی و داخلی، تلاشهای دیگری هم صورت گرفت که اگر چه به موفقیت نهایی نرسیدند، اما تاثیر خود برای زمینه سازی انقلاب 57 را به دنبال داشتند.
اما یک نکته در تمامی این انقلابها و تحرکات وجود داشت که وجه تمایز آنها با انقلاب اسلامی سال 57 بود؛ و همان یک تفاوت دلیل عمده عدم موفقیت آنها بود: نقش آفرینی زنان. پیش از انقلاب اسلامی، نقش کمرنگ زنان در جامعه و اصطلاحا مردسالاری جامعه ایران باعث می‌شد زنان نقشی در کشور نداشته باشند. حتی در میان زنان درباری نیز این نقش در مقایسه با سایر مناصب کمرنگتر بود. امام خمینی با شناخت تاثیری که زنان به صور بنیادین در جامعه می‌گذارند و نقشی به که عنوان هدایتگر و پشتیبان در خانواده‌ها می‌توانند داشته باشند، می‌دانستند که بدون حضور نیمی از جامعه،انقلاب به ثمر نخواهد نشست. لذا از همان ابتدای جنبش‌های انقلابی زنان را به حضور در این فضا تشویق نمودند و در نهایت موفق به رهبری این انقلاب تا پیروزی نهایی شدند.
پس از انقلاب دیگر حضور زنان به امری نسبتا طبیعی تبدیل شد؛ اما این عادت نباید از اهمیت آن بکاهد و ارزش آن را ناچیز جلوه نماید. چرا که آینده فرهنگی یک ملت نیز بدون ایفای نقش زنان ممکن نخواهد بود. به همین دلیل است که مقانم معظم رهبری نیزز به دفعات بر نقش پررنگ زنان تاکید فرموده‌اند و مسایل زنان را از مسایل درجه اول نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران می‌دانند.
اما تحولات انقلاب اسلامی ایران تنها به این کشور محدود نمی‌شد؛ ارزش‌ها و مبانی اسلامی در جهان مطرح شدند و ایران اسلامی به قطب آمال مردم مسلمان جهان و الگویی برای کشورهای اسلامی تبدیل شد...

سوت دوم
بیداری اسلامی در منطقه خاورمیانه و تحولات ناشی از آن به طور ظاهری با خودسوزی یک جوان تونسی آغاز شد. این جوان که سبزی فروش دوره گردی بود که با داشتن مدرک کارشناسی و تحصیلات دانشگاهی، به دلیل مشکلات اقتصادی مملکت خود موفق به پیدا کردن شغل نشده بود. این خودسوزی و کشته شدن جوان تونسی باعث ناآرامی در تونس و خیلی زود منجر به فرار زین العابدین بن علی شد.
همین اتفاق کافی بود تا یک بمب ساعتی که مدتها نهفته بود، با این جرقه منفجر شود. اما این بمب چه بود؟!
در وهله اول همه چیز مادی و اقتصادی به نظر می‌رسد. تحلیلگران غربی به بررسی وضعیت اشتغال و درآمد تونس و سایر کشورهای منطقه پرداختند و تلاش نمودند از این منظر همه چیز را تفسیر کنند. اما حقیقت نهفته در پس ماجرا آن بود که غرب تلاش می‌نمود تا دلیل اصلی این تحولات را پنهان کند. برای رمزگشایی از این سیاست غربی باید نگاه دقیق‌تری به منطقه انداخت تا علاوه بر این رمزگشایی، جایگاه بیداری اسلامی در این ملتهار ا هم دید.
همزمان با اتفاقات تونس، مردم مصر و بحرین نیز به جنب و جوش افتادند. بحرین کشوری است که شاید به دلیل کوچکی به سختی روی نقشه جهان یافت شود؛ اما از اقتصاد خوبی برخوردار است و درآمد نفتی‌اش در برابر جمعیت اندکش ثروت هنگفتی ایجاد کرده است. پس اولین کشوری که مشکلات اقتصادی در مورد آن صدق نمی‌کند بحرین است؛ البته در مورد این کشور در ادامه بیشتر خواهیم گفت.
همزمان با ادامه جنبش‌ها کویت که یکی از ثروتمندترین کشورهای منطقه است بلافاصله به هر شهروند خود حدود دو هزار دلار پاداش یا به تعبیری حق‌السکوت داد تا مبادا مردم مرفه این کشور اعتراض نکنند. پس از آن نوبت به لیبی رسید. لیبی یکی از توسعه یافته ترین کشورهای آفریقایی است که نه تنها خود، بلکه سایر کشورهای آفریقایی را نیز کمک می‌کرد تا به استقلال و رفاه دست یابند. بنابر این، ناآرامی در لیبی نیز نمی‌توانست جنبه اقتصادی داشته باشد.
از سوی دیگر با نگاهی به تاریخچه انقلابها و جنبشهای مختلف جهان و به خصوص ایران متوجه خواهیم شد چنین تحولات گسترده‌ای به هیچ وجه به طور ناگهانی خلق نمی‌شوند. اینجاست که می‌توان به وجود آن «بمب ساعتی» پی برد. این بمب ساعتی همان چیزی است که مقام معظم رهبری هوشمندانه آنرا تشخیص دادند و «بیداری اسلامی» نام نهادند. در حقیقت این تاثیر انقلاب اسلامی بود که مردم مسلمان منطقه را در آرزوی ارزشها و احکام اسلامی قرار داده بود. نگاه دیگری به تحولات کشورها این مطلب را بهتر بازگو می‌کند.
به عنوان نمونه، پس از سقوط دولت بن علی در تونس، اولین اتفاق ملی و جمعی در این کشور، پخش اذان از رسانه‌ها و برگزاری پرشکوه نماز جماعت است. مردم مصر در جریان اعتراضات خود خط لوله انتقال گاز به رژیم اسراییل را چندین بار منفجر می‌کنند؛ در قاهره به ساختمان سفارت این رژیم حمله برده و آن را اشغال می‌کنند. اما در راس همه اینها نتایج انتخابات و مطالبات مردمی برای تغییرات قانون اساسی است. حزب النهضه در تونس و اخوان المسلمین در مصر مهمترین احزاب اسلامگرای این کشورها هستند که باختلاف قابل توجهی در انتخابات رای می‌آورند. تغییر قانون اساسی این کشورها برای تطابق با احکام اسلامی نیز تیر خلاص این انقلابها به توطئه‌های غربی برای مصادره این جنبشها و مادی جلوه دادن آنها است.
اما برای درک صحیح از سیاست بین المللی در این خصوص، باید نگاهی هم به بحرین و سوریه انداخت. بحرین کشوری کوچک، اما ثروتمند و استراتژیک است که قرنها پیش از استانهای ایران بود. با بی‌کفایتی پادشاهان ایران و توطئه انگلیس این استان از ایران جدا شد و خاندان آل خلیفه با زمینه سازی انگلیس در این کشور تازه تاسیس به قدرت رسید. نقش انگلیس از آن جهت حائز اهمیت است که در کشوری که حدودا 80 درصد مردمش شیعیان هستند، یک خاندان اهل سنت بر قدرت قرار می‌گیرد و مستکبرانه حقوق شیعیان را زیرپا می‌گذارد.
سوریه نیز کشوری استراتژیک است که مرز مشترکی با رژیم اشغالگر قدس دارد و از متحدان برجسته ایران، حزب الله لبنان و حماس در فلسطین به شمار می‌آید. طبیعتا حضور چنین کشوری در کنار مرزهای رژیم اسراییل، اجازه شیطنت را از آنها می‌گیرد و خطری همیشگی برای اسراییل تلقی می‌شود.
بنابر این، دولتهای غربی که ردپای اسلام و آزادیخواهی اسلامی را در منطقه احساس نمودند و تاثیر ایران و نفوذ کلام مقام معظم رهبری را در این جنبش‌ها شاهد بودند، این بار به ایفای نقش مستقیم‌تر پرداختند. بحرین تنها کشور با اکثریت شیعه در میان کشورهای انقلابی منطقه است؛ تنها کشوری است که مردم فقط و فقط تظاهرات و اعتراضات مسالمت آمیز در آن داشتند؛ تنها کشوری است که مردم خواهان تغییر بودند و بعد از ظلمهای شدید آل خلیفه خواستار برکناری این رژیم شدند؛ و از همه مهمتر آنکه بحرین محل استقرار پایگاه پنجم نیروی دریایی ارتش آمریکا یا استراتژیک ترین پایگاه نظامی آمریکا در منطقه است.
بنابر این بهترین راهبرد غرب پنهان نمودن تحولات بحرین و ستم‌های آل خلیفه و در عوض فتنه‌انگیزی در سوریه و متشنج کردن این متحد مقاومت اسلامی و صد البته رسانه‌ای نمودن آن است. بدین ترتیب است که سوریه با دخالت بیرونی و استفاده از تروریستها دچار ناآرامی و رعب و وحشت می‌شود. و رسانه‌‌های غربی که دو سال پیش از آن، در مورد ایران جوسازی و دروغ پراکنی کرده بودند، اکنون همان سناریو را در مورد سوریه پیاده نمودند.
اما باز هم باید در تمام این کشورها و تحولات آنها نقش زنان را زیر ذره بین برد و در آن دقت نمود. چه در جوسازی عیله سوریه، چه در انحراف انقلاب یمن و اعطای جایزه صلح نوبل به توکل کرمان و چه در بحرین نقش زنان حائز اهمیت می‌شود. اگر زنان بحرین نبودند، همان ابتدای امر که رژیم آل خلیفه تقریبا تمامی مردان را به زندان افکند، شعله انقلاب خیلی زود خاموش می‌شد؛ اما با همت شیرزنان این کشور این اتفاق نیافتاد.

سوت سوم
گام سوم مرحله‌ای است که وعده آن را مقام معظم رهبری پیش از اینها داده‌اند. سرایت انقلابها به غرب و تاثیر و گسترش اسلام در جهان. بنابر این باید نگاه دقیقتر و هوشمندانه تری به تحولات اروپا و آمریکا داشته باشیم. اگر دانشجویان یونانی به دنبال احقاق حق خود هستند؛ اگر دانشجویان انگلیسی به بهانه‌های مختلف به خیابان می‌ریزند و با پلیس درگیر می‌شوند تا حقوق خود را احیا کنند؛ اگر در اسپانیا مردم و دانشجویان مدتها تحصن می‌کنند تا خواستار تغییر در دولت و حکومت شوند؛ و در نهایت اگر در آمریکا عده‌ای از جوانان با الهام از تجمعات میدان التحریر مصر در مقابل بازار بورس وال استریت و نماد سرمایه‌سالاری غربی تجمع می‌کنند و به تمام ایالات متحده سرایت می‌کند به دلیل بروز عوامل مشترکی در بین تمام این مردم و ملتهاست.
ساده انگاری است اگر این اتفاقات را تنها و تنها به دلیل مشکلات اقتصادی بدانیم. درد اقتصادی شاید مردم را به دزدی و قانون شکنی وادار نماید، اما هرگز آنقدر اصالت و اعتبار ندارد که ملیت را به جنبش درآورد و ماهها در سرما و گرما در خیابانها جمع کند؛ اینقدر ارزش ندارد که مردم برایش کتک بخورند، سوزش اسپری فلفل را تحمل کنند و برایش جان بدهند. آنچه در این کشورها اتفاق افتاده این است که روحیه آزادگی، حق جویی، عدالت طلبی و مطالبه‌گری در حال تزریق تدریجی و سرم گونه به توده مردم است. و اینها جانمایه رویکرد و روش اسلامی است.
مردم غرب دیگر نمی‌خواهند و نمی‌توانند چشم و گوش بسته تحت تاثیر رسانه‌ها و القائات سیاستمداران خود باشند. به عبارت دیگر، مردم اروپا و آمریکا بدون آنکه بدانند، به رویکردهای اولیه اسلامی روی آورده‌اند. لزومی ندارد که مسلمان باشند، مهم این است که به آزاداندیشی و رهایی از سلطه فکری جامعه خود دست یابند. و این مقدمه بیداری اسلامی است. اگر مردم مسلمان خاورمیانه سالهای متمادی این ارزش‌ها و آموزه‌ها را داشتند و از آن استفاده نمی‌کردند، و اینک با گسترش بیداری اسلامی این نگاه اسلامی را احیا نموده‌اند؛ مردم اروپا و آمریکا نیز تشنه به دست آوردن این آموزه‌ها شده‌اند و به دنبال جایگزینی برای تعالیم مادی غربی هستند و در آینده نه چندان دور به آن دست خواهند یافت.
مطمئنا این جنبشهای مردمی در غرب نیز اگر بدون همکاری و مشارکت زنان باشد، محکوم به فنا خواهد بود. اماخوشبختانه از ابتدای امر زنان در این جنبش‌ها حضور فعالی داشته‌اند و باید امید داشت با تداوم حضور خود، در موفقیت این بیداری فطری نقش خود را ایفا کنند.

نقش زنان در انقلاب اسلامی

Wed, 01 Feb 2012 22:30:00 +0330

آن كسانى كه سابقه دارند، می‌دانند كه زنان هم در دوران مبارزه نقش داشتند، بخصوص در همان دوران انقلاب - یعنى آن یك سال و نیمى كه حركت انقلابىِ عمومى شروع شد - نقش داشتند. زنان یك نقش مؤثر و بى‌جایگزین داشتند؛ كه اگر نبودند زنان توى این اجتماعات، بلاشك این اجتماعات عظیم و این تظاهرات عظیم، آن اثر را نمی‌بخشید؛ علاوه بر اینكه در بعضى جاها مثل مشهد ما، اصلاً شروع این تظاهرات، از زنان شد. یعنى اولین حركت عمومىِ مردمى، یك حركت زنانه بود. البته مورد تعرض پلیس هم قرار گرفتند. بعد از آن بود كه حركتهاى مردانه راه افتاد. هم در مبارزات اینجور بود، هم در ایفاى نقش در تشكیل نظام، هم در دوران به سرعت پدید آمده‌ بعد از تشكیل نظام؛ یعنى دوران جنگ، دوران محنت، دوران امتحان سخت؛ «حتّى اذا ضاقت علیهم الأرض بما رحبت».(1) اوضاع و احوال در دوران جنگ سخت شد. حالا بعضى‌ها جنگ را از تلویزیون و رادیو و اینها می‌شنفتند، بعضى‌ها با جسم و جان و تنِ خودشان توى میدان جنگ بودند. این گزارشهاى پر از حماسه و شور كه از جنگ داده می‌شود، همه‌اش هم درست است - من چون خیلى از این كتابهاى مربوط به خاطرات رزمندگان را می‌خوانم، می‌دانم همه‌ اینها درست است - آن شور و شوق و آن عشق به مجاهدت و شوق به شهادت و عدم بیم از مرگ و اینها، همه‌اش همینى است كه توى گزارشها هست و درست است؛ لیكن نگاه كلان به جنگ، یك نگاه كاملاً محنت‌بار بود. خب، آن گردانى كه جلو با شوق و ذوق دارد می‌جنگد، او كه نمی‌داند توى قرارگاه اصلى نسبت به مجموعه‌ جبهه چه حالتى وجود دارد، چه ضعفهایى هست، چه نگرانى‌ها و دغدغه‌هاى جدى‌اى هست؛ و پشت سر قرارگاه اصلى، در سطح كلان، در كشور، چه كمبودهایى، چه دلهره‌هایى وجود دارد. دوران سختى بود. در این دوران سخت، نقش زنان، یك نقش فوق‌العاده بود؛ نقش مادران شهدا، نقش همسران شهدا، نقش زنان مباشر در میدان جنگ، در كارهاى پشتیبانى و بعضاً بندرت در كارهاى عملیاتى و نظامى - كه من بخش كارهاى پشتیبانى‌اش را خودم از نزدیك در اهواز دیدم - یك نقش فوق‌العاده بود. زنها حتّى در بخشهاى نظامى هم فعال بودند؛ همین نوشته‌ خانم حسینى، «دا» این را نشان می‌دهد. اینها یك مجموعه‌ كارى است كه واقعاً با هیچ معیارى، با هیچ ترازویى قابل اندازه‌گیرى نیست. مادر، مادر شهید، مادر دو شهید، مادر سه شهید، مادر چهار شهید؛ شوخى نیست؛ اینها به زبان آسان مى‌آید. بچه‌ انسان سرما می‌خورد، دو تا سرفه می‌كند، چقدر نگران می‌شویم؟ یك بچه‌ انسان برود كشته بشود، دومى برود كشته بشود، سومى برود كشته بشود؛ شوخى است؟ و این مادر با همان احساسات مادرانه‌ سالم و جوشان و پرفوران، آنچنان نقشى ایفاء كند كه صد تا مادر دیگر تشویق بشوند بچه‌هاشان را بفرستند میدان جنگ. اگر این مادرها آن وقتى كه جنازه‌ بچه‌هاشان مى‌آمد یا حتّى نمى‌آمد، آه و ناله می‌كردند، گله می‌كردند، یقه چاك می‌زدند، اعتراض به امام و اعتراض به جنگ می‌كردند، مطمئناً جنگ در همان سالهاى اول و در همان مراحل اول زمینگیر می‌شد. نقش مادران شهدا این است.

همسران صبور شهدا، زنهاى جوان، شوهران جوانِ خودشان را در آغاز زندگى شیرین خانوادگىِ مورد آرزو از دست بدهند. اولاً راضى بشوند این شوهر جوان بلند شود برود جایى كه ممكن است برنگردد؛ بعد هم شهادت او را تحمل كنند؛ بعد هم افتخار كنند، سرشان را بالا بگیرند. اینها آن نقشهاى بى‌بدیل است بعد آنچه كه تا امروز ادامه دارد، همسرى با جانبازان است. خانمهایى رفتند همسر جانبازان شدند. یك مرد ناقصِ معیوبِ احیاناً بداخلاقِ به خاطر وضع جسمى یا اختلالات ناشى از موج‌گرفتگى و غیره را انسان به عنوان یك متعهد و یك مسئول، داوطلبانه و بدون هیچ اجبارى برود پذیرایى‌اش را به عهده بگیرد، خیلى فداكارى كرده است. یك وقت شما می‌گویید من مى‌آیم روزى دو ساعت از شما پذیرائى می‌كنم. خب، هر روزى كه شما می‌روید، او از شما تشكر می‌كند. یك وقت هست كه نخیر، شما خودتان را به عنوان همسر او توى خانه‌ او می‌گذارید؛ شدید بدهكار! یعنى طبیعت كار این است كه باید شما این كار را بكنید. اینها این فداكارى را كردند. اصلاً نمی‌شود نقش زنان را محاسبه كرد..
و من اقرار كنم، اعتراف كنم؛ اول كسى كه این نقش را فهمید، امام بزرگوار ما بود - مثل خیلى چیزهاى دیگرى كه اول او فهمید، در حالى كه هیچكدام از ماها نمی‌فهمیدیم - همچنان كه امام نقش مردم را فهمید. امام تأثیر حضور مردم را درك كرد، آن وقتى كه هیچ كس درك نمی‌كرد. بزرگانى با یك تعبیرات زشتى به ما می‌گفتند شما فكر می‌كنید با همین مردم می شود كار بزرگى انجام داد؟ آنچنان با تحقیر حرف می‌زدند، كأنه اصلاً انسان نیست آن كسى كه به او اشاره میكنند! امام نه؛ امام قدر مردم را دانست، مردم را شناخت، توانایى‌هاى آنها را درك كرد، كشف كرد، فراخوان داد. امام چون صادق بود، چون سخن از آن دل پاكِ بزرگِ نورانى بیرون مى‌آمد، اثر گذاشت؛ لذا همه آمدند توى میدان. آن روزى كه روز تشكیل كمیته بود، از همه‌ قشرها آمدند توى كمیته؛ دانشجو آمد، استاد آمد، طلبه آمد، عالم طراز بالا آمد، مردم كوچه و بازار آمدند؛ آمدند عضو كمیته شدند. آن روزى كه نوبت جنگ شد، همه به دستور امام رفتند داخل میدان جنگ شدند. آن روزى كه امام در اواخر عمرش فرمود باید بروید، بسازید، درست كنید - استغناء - آمدند وارد میدان سازندگى شدند. آن راهگشایى‌ها تا امروز هم ادامه دارد. به نظر من الان هم هرچه ما داریم پیش می‌رویم، ضرب دست امام است. ایشان آنچنان این گوى را محكم پرتاب كرده، كه حالا حالاها امثال بنده باید دنبالش بدویم. این مردم حركت كردند. نسل به نسل هم دارد دست به دست می‌شود.

امام در زمینه‌ زن هم همین جور بود. امام نقش زنان را فهمید؛ والّا بودند بزرگانى از علما كه ما با اینها بگومگو داشتیم، كه اصلاً زنها در تظاهرات شركت بكنند یا نكنند! آنها می‌گفتند زنها در تظاهرات شركت نكنند. آن حصار محكمى كه انسان به او تكیه می‌داد، خاطرجمع می‌شد، تا بتواند در مقابل اینجور نظراتى كه از مراكز مهمى هم ارائه می‌شد، بایستد، حصار رأى امام و فكر امام و عزم امام بود. رحمت خداى متعال تا ابدالآبدین بر این مرد بزرگ باد.
به هر حال نقش زنان، یك نقش بى‌بدیلى است. پس خود این نقش، اقتضاء می‌كند؛ چون آینده دارد. تازه از عمر انقلاب، سى و دو سال گذشته. سى دو سال براى یك انسان هم عمر جوانى است، چه برسد براى یك تاریخ. این نظام الهى باید صدها سال عمر كند. ما هنوز در اول جوانى‌اش هستیم. آینده احتیاج دارد به این حضور زنانه در مجموعه‌ حضور ملى. پس بایستى ما راجع به مسئله‌ى زن و حفظ این ظرفیت كه در جامعه‌ ما وجود دارد، تلاش كنیم.

سومین نشست اندیشه‌های راهبردی با موضوع زن و خانواده - 14 دی 1390
-------------------------------------------------------------------------------------------------
عکس‌ها مربوط به دیدار مقام معظم رهبری با شرکت کنندگان همایش «جوان و بیداری اسلامی» در تاریخ 10 بهمن 1390 می‌باشد.

بیداری اسلامی در امتداد انقلاب ایران

Wed, 01 Feb 2012 22:00:00 +0330

دخت‌ایران: سرکار خانم رجایی فر، بررسی زندگی سیاسی شما بیش از یک دهه مقطع خاموش دارد! اخباری که از شما به هم نسلان ما رسیده در ابتدا مربوط می‌شود به سالهای پایانی دهه 50 و ماجرای تسخیر لانه جاسوسی. بعد از آن از شما بی‌خبریم تا سالهای پایانی دهه 70 و بروز و ظهور رسانه‌ای شما در اغلب موضوعات ضد استکباری و بین المللی. برای این موضوع چه تفسیری دارید؟!
پیش از پیروزی انقلاب اسلامی، من به عنوان یک فعال دانشجویی کمابیش در جریان مبارزه بودم، البته نه به اندازه کسانی که در تشکل‌ها حضور فعال داشتند و زندان رفتند. عمده تمرکز من در آن ایام و سالهای پیش از آن بر مطالعه بود. نتیجه این مطالعات هم شناخت کامل نسبت جریان های چپ، ماجرای مشروطه و آشنایی با آراء جلال آل احمد و مرحوم دکتر شریعتی بود. ورود به دانشگاه پلی‌تکنیک و قرار گرفتن در فضای سیاسی و اعتقادی این دانشگاه باعث شد که با مطالعات پیشینی و مراوده با گروههای سیاسی مختلف و در نهایت با تأثیر پذیری از آراء مرحوم دکتر شریعتی به جریانات اسلامی روی آورم.

دخت‌ایران: چرا تأکید ویژه‌ای بر اندیشه‌های شریعتی دارید و در واقع نقش اندیشه‌های امام خمینی در کجاست؟
اوضاع سیاسی جامعه ایران در پیش از انقلاب به قدری خفقان آور بود که حتی بردن نام امام خمینی هم جرم بود و طبیعی بود که در چنین شرایطی آشنایی ما با اندیشه‌های سیاسی امام، غیر تخصصی و محدود باشد، چرا که تبیین این اندیشه‌ها به طور گسترده در دسترس نبود. در چنین فضایی آراء شریعتی به چند دلیل حکم انفجار اطلاعات را برای بچه‌های مذهبی داشت. اول اینکه او انسانی معتقد بود، دوم نوشته¬ها و سخنرانی‌هایش کاملا در راستای نیازهای روز دانشجویان و قشر جوان بود. سوم ادبیات او بسیار برگزیده و تکان‌دهنده بود و در نهایت موضوع اندیشه¬های او بازگشت به خویشتن و بازگشت به اصالت اسلامی بود. لذا من معتقدم نهضت شریعتی، به یک معنا زمینه¬ساز ظهور انقلاب امام است و اگر این نهضت نبود شاید با توجه به جو فراگیر غفلت جامعه نسبت به اسلام اصیل، مردم نمی¬توانستند با زبان انقلاب مفاهمه برقرار کنند و در زمان مناسب وظیفه خود را تشخیص دهند. شاهد این مدعا هم شعارهایی بود که مردم در عاشورای 57 درباره دکتر می‌دادند، نظیر این شعار که «شریعتی, شریعتی، معلم شهید ما/ جان به کفش نهاده بود الا الا چه همتی»

دخت‌ایران: شاید این ادعا در زمان حاضر کمی سنگین باشد، چرا که نسبت به دیدگاههای ایشان نقدهای فراوانی وارد است.
این انتقادها طبیعی است، چرا که شریعتی یک متخصص برآمده از حوزه نبود. برای شناخت شریعتی باید با سیر تکاملی ایشان پیش رفت؛ به عبارت دیگر باید آثار ایشان را از ابتدا و بر اساس زمان مطالعه کرد و با ایشان پیش رفت. در این سیر زمان¬مند شبهاتی را که در قسمتهای ابتدایی اندیشه ایشان می¬بینیم، در مراحل بعد گاها پاسخ داده می¬شود. شریعتی در این سیر تاریخی تلاش می¬کند اشکالات وارده را با مراوده با علما مطرح و برطرف کند و این مسئله در این سیر تاریخی مشهود است. به هرحال آنچه که مسلم است این است که شریعتی نقش تاریخی خود را در زمان مناسب ایفا کرد و در زمان مناسبی هم از صحنه رفت؛ به¬طوری¬که رفتنش هم به اوج¬گیری نهضت کمک کرد. نکته آخر درمورد ایشان این است که شریعتی راه بازگشت به اسلام، استمرار امامت و مقام ولایت را پیشنهاد کرد و لذا وقتی ما با امام آشنا شدیم، در ید اندیشه ایشان قرار گرفتیم چرا که ایشان را در مقام ولایت و جانشین امامت می¬دیدیم و این امر، امر ناآشنایی برای ما نبود.

دخت‌ایران: بواسطه آراء شریعتی و سپس آشنایی با آراء امام به دیدگاههای اسلامی مبارزاتی اعتقاد پیدا کرده و به گروههای مسلمان پیوستید. این امر پس از پیروزی انقلاب چه شکلی به خود گرفت؟
بعد از پیروزی انقلاب اسلامی به فعالیت‌های مطبوعاتی روی آوردم و در مطبوعاتی نظیر کیهان، اطلاعات, مجله تماشای صدا و سیما (سروش فعلی) و هرجایی که امکان نوشتن بود حضور پیدا کردم و همچنین به¬عنوان مُبلِغ مذهبی به تدریس درس بینش دینی در دوره دبیرستان پرداختم. در آن دوره آراء سیاسی مختلفی مطرح بود و طبیعی بود که ما به عنوان دانشجوهای مسلمان به تبیین اندیشه‌های امام بپردازیم. به عنوان مثال قبل از افتتاح مجلس شورای اسلامی در 7 خرداد 59 در صحن دانشگاه پلی‌تکنیک (امیرکبیر فعلی) مناظره‌ای داشتم با خانم اعظم طالقانی. ایشان به شدت با نهادمند شدن انقلاب مخالف بود و معتقد بود در یک کشور انقلابی نیازی به نهاد نیست و دولت موقت برای اداره کشور کفایت می‌کند. و من هم در مقابل از اندیشه‌های سیاسی امام در این خصوص سخن می‌گفتم. بعد از آن هم ماجرای تسخیر لانه پیش آمد و من حدود یک سال در آنجا حضور داشتم تا اینکه تقریبا در سالگرد تسخیر لانه ازدواج کردم و چون کارم در لانه به علت انتقال گروگانها از تهران به سیار شهرها کمتر شده بود لذا حضور کمتری در لانه داشتم.

دخت‌ایران: عقد شما در سفارت اشغال شده آمریکا صورت گرفته است. «بله گفتن به عاقد» در لانه چه حسی داشت؟!
بله، گاهی فکر می‌کنم علت اینکه من و همسرم هیشه پایبند نگاه ضد آمریکایی هستیم حاکمیت فضای اشغال بر سراسر زندگی‌مان باشد! ما تصمیم گرفتیم مراسم عقدمان در لانه جاسوسی باشد. آن ایام عقد دانشجوهای خط امام را حضرت امام می¬خواندند، اما چون زمانیکه ما تصمیم به ازدواج گرفتیم مدت کوتاهی از آغاز جنگ تحمیلی می¬گذشت، لذا به¬طور داوطلبانه و با این دیدگاه که اشتغالات امام بواسطه امر جنگ زیاد است از این کار منصرف شدیم و بنا شد آقای حائری شیرازی این کار را انجام دهند. روز عقد، همسرم با خانواده خود و من هم با خانواده¬ام در ساختمان ویزای لانه حاضر شدیم. پوشش ما هم بسیار ساده بود؛ یک مانتو شلوار و مقنعه با چادر مشکی پوشش من بود و یک کاپشن سربازی ساده، لباس دامادی همسرم! واقعا صحنه خاصی بود. بچه¬هایی که در لانه بودند با شنیدن خبر عقد من به آنجا آمده بودند. یک وقتی سرم را بلند کردم و دیدم در آن سالن حدود 200 نفر آدم نشسته¬اند و به من نگاه می¬کنند! فردای آن روز هم جشن ازدواج ما با حضور 35 نفر در منزل ما و با صرف ناهار انجام شد و این کل مراسم جشن عقد و عروسی ما بود!

دخت‌ایران: از این همه سادگی بعدها پشیمان نشدید؟!
نه، چون در مقابل، چیزهای سیار خوبی در طول این سال¬ها بدست آوردم. واقعا ازدواج ساده اهمیتی ندارد، ضمن اینکه بهترین دوران زندگیم همان ایام بود و هنوز هم این جریان برایم طراوت و تازگی دارد، چون اتفاقی است که کمتر تکرار شده است.

دخت‌ایران: بعد از ازدواج چه کردید؟
مدتی بعد دانشگاهها بواسطه انقلاب فرهنگی تعطیل شد و این تعطیلی با بچه¬دار شدن من مصادف شد. بعد از بازگشایی دانشگاهها درسم را در رشته مهندسی پلیمر به اتمام رسیدم و چون معتقد بودم نقش اصلی زن پس از ازدواج و تشکیل خانواده، حمایت از همسر و تربیت فرزند است، به خانه بازگشتم!

دخت‌ایران: هیچگاه وسوسه نشدید که به اشتغال بپردازید و مسئولیت تربیت فرزند را به مهدکودک بسپارید؟!
در آن ایام بواسطه فعالیت¬های تشکیلاتی ما پیشنهادهای اشتغال وسوسه¬کننده¬ای به ما می¬شد، حتی در همان دوره اول به من پیشنهاد شد که کاندید نمایندگی مجلس شوم! اما نظر من این بود که زن یا نباید ازدواج کند و مادر شود یا اگر پذیرفت باید تمام و کمال به زندگی و تربیت فرزند بپردازد.
براین اساس این موضوع را به¬طور تلفنی از دفتر امام استفتا کردم و حضرت امام در¬خصوص حکم کار کردن زن در بیرون از منزل فرمودند: «اگر خانواده احتیاج مالی ندارد، زن در بیرون از منزل کار نکند، اما اگر نیاز مالی هست و زن کار می¬کند، خرج کردن درآمد زن در خانه مثل انفاق در راه خداست.» البته لازم به توضیح است این نیاز و عدم نیاز را هم باید در چارچوب اندیشه امام تعریف کرد و نه نیازهای کاذب امروزی! بر اساس این استفتا و با مشورتی که با همسرم کردم به این نتیجه رسیدیم که اگر ایشان قدری بیشتر در دانشگاه تدریس کنند نیاز مالی ما مرتفع خواهد شد و نیازی به اشتعال من نیست.

دخت‌ایران: البته گویا در همان مقطع در روزنامه کیهان مشغول به¬کار شدید!
بله، زمستان 64، در زمانی که خدا فرزند دیگری به ما داد به درخواست شهید شاهچراغی، مسئول کیهان وقت، ملاقلاتی با ایشان داشتم و ایشان پس از خواندن تحلیل من در مورد موضوع پیشنهادیشان از من دعوت کردند که با آن موسسه همکاری کنم. اما من نظرم را و استفتای امام را گفتم، و گفتم که به کار نیاز ندارم و تنها درصورتی همکاری می¬کنم که کار به من نیاز داشته باشد. ایشان گفتند این کار به شما نیاز دارد! قرار شد خبر بدهم، اما قبل از اعلام نظر من ایشان به شهادت رسید و کار از نظر من منتفی شد. مدتی بعد ایشان را در خواب دیدم در حالی که در دفترشان منتطر من بودند! لذا شروع به همکاری با مجله زن روز کردم، لکن همکاری من با آن موسسه مصادف شد با شکل¬گیری حلقه کیان و ایجاد تعارضات فکری با اندیشه¬های امام و انقلاب و لذا استعفا دادم. و تا حدود 12 سال تنها کار من انجام تکلیف طبیعیم یعنی همسری و مادری بود!

دخت‌ایران: آیا در منزل ماندن زنان توجیهی می¬شود برای عدم اطلاع و گاهی عدم مشارکتشان (ولو در حد تحلیل) در مسائل سیاسی _اجتماعی جامعه خود؟
طبیعی است که نه! به¬عنوان مثال من در تمام ایامی که در منزل بودم با مطالعه کتب و نشریات از وقایع جامعه مطلع بودم و صاحب تحلیل بودم. درحقیقت عدم حضور فیزیکی در جامعه نباید به معنای عدم آگاهی از شرایط جامعه باشد. به¬نظر می¬رسد در خانم¬ها بویژه دختران جوان ما باید یک تغیییر نگرش جدی به وجود بیاید. خانم¬ها باید نقش اصلی زن را تشخیص دهند و با این فمنیسم پنهان و خزنده مقابله کنند و برای حضور دائم خود در بیرون از منزل توجیهات متعدد نیاورند!

دخت‌ایران: حضرت امام (ره) علاوه بر تأکید بر حضور سیاسی_ اجتماعی زن¬ها، تأکید ویژه¬ای داشتند بر نقش¬های خانوادگی زن، یعنی زن در نقش همسر و زن در نقش مادر. آیا به نظر شما می¬توان بین این نقش¬های چندگانه تعادل برقرار کرد؟
اسلام برای امام یک پازل کامل بود و به همه چیز نگاه جامع داشت و این طبیعی است که زنان هم در دیدگاه فکری ایشان به تبع اسلام، واجد وجوه چندگانه و مسئولیت¬های چندگانه باشند. در این سیستم فکری، منظور از مسئولیت اجتماعی الزاما اشتغال دائم زنان به¬عنوان کارمند تمام وقت در ادارات و نهادهای دولتی و غیردولتی نیست؛ چرا که در این¬صورت ایجاد تعادل بین مسئولیت¬های همسری و مادری با اشتغال بیرون از منزل، به نحوی که بتوان به همه این امور به بهترین شکل ممکن پرداخت، امری مشکل است. من از زندگی خودم مثال می¬زنم؛در خانواده ما بویژه در زمان جنگ، بواسطه اشتغال همسرم به امور مهم مربوط به جبهه، اشتغال من مانعی برای آرامش فکری ایشان جهت رسیدگی به این امور بود، لذا من تمام مسئولیت زندگی را به عهده گرفتم تا ایشان با آسودگی خیال به مسئولیتهای مهم خود برسد؛ مسئولیتهای که گاهی موجب می¬شد تا ایشان چند ماه منزل نیایند. درحالیکه متأسفانه امروزه به هر اداره و شرکتی که میروی، تماما خانمها در آن مشغول به¬کارند. پس مردهای این جامعه کجا هستند؟

دخت‌ایران: بازگشت شما به صحنه سیاسی در چه مقطعی بود؟
بعد از سال 76 و ماجرا ی دوم خرداد احساس کردم کم‌کم فضای سیاسی کشور از تفکرات انقلابی و قرائت امام خمینی از اسلام فاصله می¬گیرد و این انگیزه¬ای برای شروع مجدد فعالیت¬های سیاسی‌ام شد. بویژه بعد از ماجرای 18 تیر 78 احساس کردم صحنه، صحنه جنگ است و بی¬تفاوتی جایز نیست و هرکس هر مقدار که توان دارد باید وارد عرصه شود. با این تفکر به سراغ نشریه جبهه رفتم چون در آن مقطع این گروه را انسانهای مخلصی می¬دیدم که وابستگی به گروه سیاسی خاصی نداشتند. مدتی بعد در سال 79 با تعطیلی نشریه جبهه، نشریه صبح را با آقای نصیری منتشر کردیم که بعد از 6 ماه بواسطه اشتغالات آقای نصیری امتیاز این نشریه به من منتقل شد و به فعالیتم در قالب صبح دوکوهه ادامه دادم.

دخت‌ایران: ظاهرا ادامه تحصیل شما در مقاطع بالاتر هم در همین دوران بود؛ درست است؟
بله، رشته تحصیلی من در مقطع کارشناسی، مهندسی پلیمر بود، اما برای ادامه تحصیل، حوزه علوم انسانی را برگزیدم و در رشته علوم سیاسی در دانشگاه آزاد واحد علوم¬_تحقیقات قبول شدم و پیش ار آنکه از پایان¬نامه¬ام دفاع کنم در مقطع دکترای این رشته، با گرایش مسائل ایران در دانشگاه تهران پذیرفته شدم و انشاءالله به زودی از رساله¬ام دفاع می¬کنم. و البته باید تأکید کنم همه این فعالیتهای سیاسی و تحصیلی در زمانی صورت پذیرفته که به قول معروف بچه¬ها از آب و گل در آمده¬اند!

‌ دخت‌ایران: در همین سال¬ها بود که فعالیت تشکیلاتی در قالب ستاد پاسداشت شهدای نهضت جهانی اسلام را پیش گرفتید؟
بله، باید اظهار کنم این گروه از جمله پیشتازان دغدغه¬های بین¬المللی در مسئله بیداری اسلامی است.شکل¬گیری این ستاد به سال 82 و تصمیم شورای شهر دوم به تغییر نام خیابان خالد اسلامبولی برمی¬گردد. آن زمان تعدادی از جوانان اهل قلم، متخصص، هنرمند، محقق و ... در اعتراض به این اقدام تحصن کردند و هسته اصلی ستاد در این مقطع شکل گرفت. پس از آن و با حمله آمریکا به عراق و عتبات، فعالیت¬های ستاد جدی شد و 3 مقوله را برای فعالیت خود در این حیطه تعریف کرد؛ دفاع از فلسطین، عملیات استشهادی در عراق اشغال شده و در نهایت، تداوم حکم امام در مورد وجوب قتل سلمان رشدی مرتد. بر همین اساس بود که موضوع ثبت‌نام استشهادیون جهت انجام عملیات شهادت¬طلبانه در عراق مطرح شد و با استقبال فراوان مردم مواجه شد، ¬طوریکه در فاصله سال¬های 82 تا 84 شصت هزار نیرو فقط در تهران ثبت نام کردند.

دخت‌ایران: رویکرد شما در ستاد، تأکید بر فعالیت¬های نظامی است؟
خیر، این تشکل در حقیقت یک تشکل حزب¬اللهی، سیاسی، نظامی و فرهنگی است و در حال حاضر نیاز چندانی به آموز¬های نظامی ندارد، چرا که تعداد زیادی از نیروهای ثبت نام شده بواسطه فعالیت در دوران جنگ، یا در بسیج و ... تا حدی با این آموزش¬ها آشنا هستند؛ لذا تأکید عمده ما بر فعالیت-های فرهنگی و آگاه‌سازی است. ذیل این نگرش، ابعاد مختلف کار شهادت¬طلبی، زندگی شهادت-طلبانه، تفاوت آن با انتحار و ترور، عملیات استشهادی در اراضی اشغالی و ... تبیین می‌شود. در این بین همت ویژه¬ای هم داریم بر امر تبلیغات و خوشبختانه تعداد زیاد مصاحبه¬ها بویژه با رسانه¬های خارجی تأثیر بسیار خوبی بر برخی افراد داشته است.

دخت‌ایران: این که یک زن در جایگاه دبیرکلی این ستاد قرار دارد آیا بدین معناست که هسته اصلی این ستاد را خانم¬ها تشکیل می¬دهند و یا اینکه مرتبطین شما عمدتا بانوان هستند؟
هیچکدام! اتفاقا هسته اصلی این تشکل همگی مردان فرهنگی و هنرمند هستند و من تنها بانوی جمع هستم! اینکه مسئولیت به عهده من گذاشته شده لطف دوستان بوده و بالاتر بودن سن من نسبت به این جوانمردان متعهد! درخصوص ثبت نام شده¬ها و مرتبطین هم باید عرض کنم حدود یک سوم اینها از بانوان هستند و ما غیر از خانمهای مجرد برای بانوان متأهل این شرط را داریم که باید با همسرشان ثبت نام کنند و ثبت نام فردی برای خانمهای متأهل نداریم.

دخت‌ایران: در بررسی دیدگاههای انقلاب اسلامی، به نظر می¬رسد نگاه زنانه و مطالبات ویژه زنانه وجود ندارد و زنان همپای مردان و با دیدگاههای فراجنسیتی و انسانی از انقلاب حمایت کرده¬اند. اگر به سی سال قبل برگردید آیا فکر نمی¬کنید اگر زنان با نگاه زنانه به طرح مطالبات زنانه از انقلاب می¬پرداختند بهتربود؟
خیر، در انقلاب ما بهترین حالت این بود که مطالبات ما انسانی و فراجنسیتی بود. ما از جایی انحراف پیدا کردیم که عده¬ای برای پیگیری مطالبات زنانه پیدا شدند و این موضوع باعث طرح مسائل جدیدی شد؛ مثل اینکه چرا زنان نباید در رشته مهندسی معدن تحصیل کنند؟ چرا نباید مثل مردان در ورزشگاهها به تماشای مسابقه فوتبال مردان بنشیند؟ و مطالباتی از این دست که در پی برداشتن همه محدودیتها برای زنان بود. این یک نگاه بیمار است که بواسطه فمنیسم پنهان و خزنده به بنیانهای فکری دینی ما وارد شده است. من معتقدم حتی در طرح مطالبات زنانه باید منظومه فکری اسلام را در نظر داشته باشیم، مثل اتفاقی که در مورد قانون ارث خانم¬ها از عرصه و اعیان افتاد و خوشبختانه علمای متعهد بویژه رهبر انقلاب با عنایت به فقه پویا این قانون را که زنان فقط از زمین ارث می¬برند اصلاح کردند و گفتند خانمها علاوه بر زمین از ساختمان هم ارث می¬برند. ما در طرح حقوق زنان حتما باید در بستر اسلام و با نظر علمای متعهد طرح مطالبه کنیم و گرنه این مطالبات به انحراف کشیده می¬شود.

دخت‌ایران: در حال حاضر وقایعی در جهان در حال شکل¬گیری است که بهترین واژه برای آن بیداری اسلامی است. ذیل این بیداری اسلامی اتفاقی در مصر رخ داد و آن اشغال سفارت اسرائیل توسط مردم مصر بود. وقتی این خبر را شنیدید چه حسی به شما دست داد؟ آیا با اقدام دانشجویان خط امام در تسخیر لانه مشابهتی داشت ؟
این اتفاق در اواخر شهریور رخ داد و ما را امیدوار کرد به اینکه مطالبات جدی¬ای از سوی مردم مصر مطرح می¬شود، اما متأسفانه این اقدام به سرانجام نرسید و مشابهتی با اقدام ما در سال 59 نداشت. آخرین خبر از آن واقعه این است که 70 نفر از کسانی که در آن جریان حضور داشتند دستگیر شده و به زودی محاکمه خواهند شد و این یعنی اینکه در مصر چیزی به طور بنیادین تغییر نکرده است. مردم مصر باید به این نکته توجه داشته باشند که کنار رفتن مبارک با آن تبلیغات و جلوی دوربین الجزیره، پروژه¬ای بود برای کنترل انقلاب مردم مصر و سرپوش گذاشتن بر مطالبات حقیقی مردم.
دخت‌ایران: عده¬ای معتقدند جریان بیداری اسلامی از انقلاب اسلامی ایران نشأت گرفته است. نظر شما چیست؟
من معتقدم جریان بیداری اسلامی حقیقتا به انقلاب ایران برمی¬گردد. تحلیلی هم برای این عقیده دارم. ما همه آنچه را که طی 300 سال خواب برای اصحاب کهف رخ داد، در عالم بیداری به چشم خود دیدیم. دیدیم که چطور شاه ایران با آن قدرت نظامی جهنمی و با آن حمایت همه¬جانبه از سوی استکبار جهانی سرنگون شد. و انقلاب اسلامی، استقلال و عزت برای مردم ایران به دنبال داشت. آنچه مسلم است اینست که جمهوری اسلامی ایران علیرغم همه مشکلاتی که در داخل دارد در حوزه سیاست خارجی کاملا مستقل است و دیگر از سفارت آمریکا و انگلیس لیست نمایندگان مجلس و وزرا ارسال نمی¬شود! این استقلال سیاسی، همان چیزی است که کشورهای منطقه فاقد آن بودند و بواسطه این وابستگی و حاکمان وابسته در حقارت به سر می¬بردند. در مصر هم همین جریان جاری بود. در مصر مردم هم از حقوق اساسی خود محروم بودند و هم تحقیر و توهین از سوی مردم دنیا متوجه اینها بود، چرا که به ¬عنوان مثال در جریان جنگ غزه دنیا می¬خواست به مردم غزه غذا و دارو برساند و مصر در مقابل مردم دنیا ایستاده بود و طبیعی بود که مردم مصر از این ماجرا احساس حقارت کنند. در مقابل، وقتی یک مصری عزت و استقلال مردم ایران را می¬بیند که کمترین فرمانی از شبکه قدرت جهانی نمی¬برد، آگاه و بیدار می¬شود و این یعنی همان تأثیر انقلاب اسلامی در شکل¬گیری بیداری اسلامی. از دیگر سو شاهد آن هستیم که همه کشورهای عربی چندبار علیه اسرائیل وارد جنگ شدند و در هربار شکست خوردند، اما یک گروهی که منتسب به ایران است در مقابل اسرائیل ایستاده و آن را از لبنان بیرون می¬کند و به یک نیروی عزت¬مند و افتخارآفرین در دنیا تبدیل می¬شود. آیا این دنیا الگو نمی¬شود؟ در فلسطین هم نظیر این اتفاق صورت پذیرفت. آیا جهاد در فلسطین اشغالی توسط جریان¬های چپ¬گرا، کمونیست و ناسیونالیست و ... شعله ور شد؟ یا وقتی فلسطین در مسیر مبارزه با هویت اسلامی پا گذارد این اتفاق افتاد؟ ذیل این هویت اسلامی، مفاهیمی نظیر شهادت، معاد، بهشت و... برای مبارزین فلسطینی معنا یافت و اینها دیدند که برای جنگیدن باید به میراث دینی اجدادشان مراجعه کنند و نه دیدگاههای کمونیستی و سوسیالیستی. اینها دیدند جمهوری اسلامی با همین منطق و با همین مفاهیم به پیروزی رسید و در مقابل استکبار جهانی ایستاد. همین منطق موجب شد تا غزه فاقد همه امکانات اولیه زندگی، اسرائیل را با آن همه نیرو و تجهیزات در یک جنگ 22 روزه مغلوب کند. خلاصه کلام آنکه سیر بیداری اسلامی که از ایران شروع شد در حال تسری به سایر نقاط است.

دخت‌ایران: نکته¬ای اگر مانده؟
در پایان مایلم به نکته¬ای اشاره کنم که کمتر در تحلیل¬ها دیده¬ام. به نظرم می¬رسد مردم ایران با استواریشان نه تنها استقلال و عزت ایران را حفظ کرده¬اند، بلکه آمریکا را وادار به واکنش¬هایی کرده‌ند که برایش هزینه¬زا شده است. درحقیقت ما با انقلابمان شاه را که عامل آمریکا در منطقه بود از صحنه حذف کردیم و آمریکا وقتی از تبدیل مجدد ایران به عامل خود در منطقه ناامید شد، به ناچار خودش در منطقه حضور پیدا کرد و لذا به اشغال عراق و افغانستان روی آورد. طبیعی است که این دو جنگ هزینه¬های بسیاری را برای آمریکا به بار آورد و لذا در تحلیل وضعیت اقتصاد آمریکا در حال حاضر باید این نکته را هم در نظر بگیرید که ایران با انقلاب خود این هزینه را به آمریکا تحمیل کرد و به سیستم اقتصادی این کشور آسیب رساند. شما باید در تحلیل خود از جنبش وال استریت جایگاه جنگ¬طلبی، جنگ¬افروزی و هویت امپریالیستی آمریکا را درنظر بگیرید وگرنه کارگری که در جنبش وال استریت شرکت کرده اساسا شعار ضد سرمایه¬داری و ضد لیبرال دموکراسی ندارد. او فقط خواهان آن است که وضعیتش به 10 سال پیش بازگردد. آمریکای 10 سال پیش چه فرقی با آمریکای حال دارد؟ تنها تفاوتش در این است که آمریکای 2012 دو جنگ بزرگ را پشت سر گذارده است. این دو جنگ اقتصاد سرمایه¬داری آمریکا را دچار مشکل کرده است. من معتقدم این جریان علیه لیبرال دموکراسی شکل نگرفته و نکته جالب توجه در این ماجرا آن است که شما از ابتدای وال استریت تاکنون در تظاهرات مختلف حتی یک عکس از چگوارا نمی¬بینید، درحالیکه حتی در تظاهرات چند سال پیش در آمریکا که موضوعش محیط زیست بود عکس¬های چگوارا دست مردم بود؛ لذا نمی¬توان کمترین نسبت چپ¬گرایی به آن گروه داد و تصور کرد اینها دنبال تفکری غیر از لیبرال دموکراسی هستند. به همین دلیل معتقدم باید به جایگاه خودمان در تحلیل وضعیت کنونی آمریکا توجه کنیم.

تبیین نقش زنان در پیروزی انقلاب اسلامی

Wed, 01 Feb 2012 21:30:00 +0330

حضور استوار زنان را در صحنه‌های قبل از پیروزی انقلاب اسلامی در مقاومت صبورانه آنها دربرابر فشارها و آزارهای رژیم شاه بر خود و خانواده‌های آنان می‌‌توان دید. نقش زنان در پیروزی انقلاب اسلامی حائز چنان اهمیتی است که به عنوان یکی از ویژگی‌های انقلاب شمرده شده است. حضرت امام (ره) به عنوان رهبر نهضت با درایت خویش متوجه این موضوع شده و نه تنها زنان را به مشارکت در انقلاب دعوت نمودند، بلکه شرکت آنان را در مراسم انقلابی واجب و لازم شمردند و حتی موافقت پدر یا شوهر را نیز لازم ندانستند؛ اگر چه با وجود تلاشهای گسترده‌ای که در جهت بی‌تفاوت کردن مردم و ایجاد روحیه خودمداری و عافیت‌طلبی، با هدف دور کردن آنها ازفعالیت‌های حق طلبانه علیه رژیم شاهنشاهی انجام می‌شد، بردباری زنان متعهد مسلمان در برابر انبوه خطرات و مشکلات و ترغیب همسران و فرزندانشان به مبارزه و همکاری، عامل موثری در تداوم روند رو به تکامل انقلاب بود. رژیم طاغوت، مبارزان مسلمان را در زندانها حبس و شکنجه می‌کرد، به خانه‌هایشان یورش می‌برد و حتی گاه برای اقرار و آزار متهمان، همسر و فرزندان آنها را در برابر دیدگانشان شکنجه می‌کرد، اما هیچ کدام از این مسائل، سبب ایجاد ضعف در روحیه زنان مسلمان نشد. در واقع اگر صبر این زنان و همکاری و یاری آنان با مردان نبود شاید این مقاومت‌ها ادامه پیدا نمی‌کرد و ریشه‌های سازنده و شکل دهنده انقلاب پا نمی‌‌گرفت. مهم‌‌ترین نکته در پیروزی انقلاب اسلامی، تحول شگرفی است که در نحوه نگرش به جایگاه زنان در جامعه اتفاق افتاد که بی‌شک در پرتو تعالیم عالیه و نورانی اسلام ناب محمدی (ص) حاصل شد. زنانی بودند كه از عزیزترین اندوخته‌های خود می‌گذشتند و آنها را تقدیم ایران پایدار نمودند، زنانی که می‌خواستند با دادن مادیات ناچیز خود سهمی در پیروزی انقلاب داشته باشند. اینان مصداق آیه مبارکه قرآن هستند که می‌فرماید: «لن تنالوا البر حتی تنفقوا مما تحبون.» ( هرگز به نیکی نمی‌رسید، مگر اینکه از چیزهایی که دوست دارید انفاق کنید.) جنگ در زنان این روحیه را به وجود آورده بود که به کارهایشان جهت و حرکت دهند. آنها همه چیز را در رضایت خدا می‌دیدند و از آسایش و آرامش خود مایه می‌گذاشتند تا بدین وسیله خدمتی به نفع جبهه‌ها و برای خشنودی خدا انجام دهند.
مهمترین فعالیت‌های زنان در این دوره را می‌توان به این شرح برشمرد:
پخش اخبار و توزیع اطلاعیه‌ها؛ انجام اعمال انسان دوستانه و رفع نیازها مثل کمک به مجروحان و پناه دادن به فعالان؛ شرکت در راهپیمایی و تظاهرات خیابانی؛کمک به ساختن موانع در سر راه نیروهای انتظامی؛ فعالیت در جنبش‌های مخفی؛ شرکت در مبارزه نظامی و استفاده از سلاح؛ شرکت در جلسات سیاسی و سخنرانی‌ها و استماع تاریخ جنبش‌های سیاسی.
البته این فعالیت‌ها علاوه بر نقش غیرمستقیم زنان در جریان پیروزی انقلاب می‌باشد و به خاطر همین فعالیت‌هاست که پیر فرزانه انقلاب (ره) می‌فرمایند: «شما زنان دلیر در این پیروزی پیش‌قدم بودید و هستید؛ شما مردان را تشجیع کردید؛ ما همگی مرهون شجاعت‌های شما زنان شیردل هستیم.» یا «زندان‌های شاه از زنان شیردل و شجاع مملو است. در تظاهرات خیابانی زنان ما بچه‌های خردسال خود را به سینه فشرده، بدون ترس از تانک و توپ و مسلسل، به میدان مبارزه آمده‌اند. جلسات سیاسی‌ای که زنان در شهرهای مختلف ایران برپا می‌کنند، کم نیست. آنان نقش بسیار ارزنده‌ای را در مبارزات ما ایفا کرده‌اند.»

نقش زنان پس از پیروزی انقلاب اسلامی
زنان همراه با ایثار و گذشت نقش موثری در خنثی سازی توطئه دشمنان داشته‌اند و به عنوان پشتوانه موثر و آرام بخش برای جامعه هستند. با پیروزی انقلاب اسلامی و ایجاد تغییرات اساسی در کلیه‌ بخش‌ها از جمله نیروهای نظامی خصوصاً ارتش که اکثر فرماندهان عالی خود را از دست داده بود و خروج مستشاران نظامی غربی خصوصاً آمریکایی، عراق به خیال فتح چند روزه‌ ایران، جنگ 8 ساله را آغاز نمود، اما با توجه به رشادت‌های جوانان ایرانی در همان ابتدا متوقف و در طول جنگ، متحمل خسارات سنگینی گردید. در این میان سربازان گمنام جنگ را می‌توان زنان نامید. آنان در این دوره با فعالیت‌هایی از قبیل شرکت در بسیج نظامی و اجتماعی، شرکت در ستاد پشتیبانی جنگ و فراهم ساختن کمک‌های مختلف مادی برای رزمندگان، حمایت معنوی از مردان و رزمندگانی که به جبهه اعزام می‌گردیدند و... نقش مهمی را در دوره‌ دفاع مقدس برعهده گرفتند و با ورود به فعالیت‌های جمعی پشتیبانی همچون خیاطی، آشپزی و... برای جبهه‌ها، اعتماد به نفس خویش را برای ورود به عرصه‌ اجتماع افزایش دادند و بر همین اساس معمار کبیر انقلاب (ره) می‌فرمایند: «می‌شود گفت این نهضت را بانوان پیش برده‌اند.» یا در جای دیگری می‌فرمایند: «من وقتی در تلویزیون می‌بینم که این بانوان محترم اشتغال دارند به همراهی کردن و پشتیبانی کردن از لشکر و از قوای مسلح، ارزشی از آنها در دلم احساس می‌کنم که برای کس دیگری نمی‌توانم این طور ارزش قائل بشوم. آنها کارهایی که می‌کنند، یک کارهایی است که دنبالش توقع اینکه یک مقامی داشته باشد یا یک پستی را اشتغال کنند یا یک چیزی از مردم خواهش کنند، هیچ این مسائل نیست، بلکه سربازان گمنامی هستند که در جبهه‌ها باید گفت مشغول به جهاد هستند... و ما باید قدر این نعمت را بدانیم و اقتدا کنیم به این زن‌ها و بانوان و بچه‌های پشت جبهه و آنهایی که در خود شهر‌های مخروبه و نیمه مخروبه حاضرند.»

زندان و شکنجه هزینه و انقلاب دستاورد نقش‌آفرینی زنان
سخن ما این است که رویکرد تغییرطلب زنان نسبت به وضع موجود در دو بعد علمی و عملی، عامل شرکت آنها در انقلاب اسلامی به حساب می¬آید. برای همین می¬توان از این چارچوب مفهومی برای تبیین نقش آفرینی زنان در انقلاب نیز یاری جست.
در حقیقت انقلاب دستاورد نقش¬آفرینی زنانی بود که از سرتکلیف اسلامی با پذیرش زندان و شکنجه خواهان آن بودند، ولی از طرفی دیگر دستاوردهای خاصی که انقلاب برایشان داشت زمینه¬های مناسب و مطلوبی را برای دو بعد نقش¬آفرینی زنان در اجتماع فراهم نمود به طوری که در مبنای فکری اکثر جنبش¬های اسلامی شاهد چنین تعریف قابل قبولی از زن نیستیم که در انقلاب اسلامی ایران مشاهده می¬کنیم؛ درجای جای قانون اساسی ایران -تا جایی که نص صریح وجود نداشته باشد و با لحاظ تفاوت¬های طبیعی- اصل برابری مرد و زن تصریح شده است. قانون اساسی در اصل 21 بیان می¬دارد که دولت موظف است برای ایجاد زمینه¬های مساعد برای رشد شخصیت زن و احیای حقوق مادی و معنوی او تلاش کند.
تلاش حضرت امام نیز طی سال¬های مبارزه و پس از آن، از جایگاه مرجعی بزرگ و رهبری که از موضع احکام دین و تکالیف اسلامی سخن می¬گوید، معرف این شد که بانوان را به صحنه آورد و از قید و بندهای خرافه¬ای و محدودیت¬های خودساخته‌ای که برتلاش اجتماعی نقش¬آفرینی‌شان سد زده بود، رهاند و آنان را به مرحله¬¬ای از رشد و بالندگی رساند. تا آنجا که ایشان درآغاز وصیت¬نامه¬ سیاسی- الهی خویش می¬فرمایند: «ما مفتخریم که بانوان و زنان پیر و جوان و خرد و کلان در صحنه¬های فرهنگی و اقتصادی و نظامی حاضر و همدوش مردان یا بهتر از آنان، در راه تعالی اسلام و مقاصد قرآن کریم فعالیت دارند.... و از محرومیت¬هایی که توطئه¬ دشمنان و ناآشنایی دوستان از احکام اسلام و قرآن برآنها بلکه بر اسلام و مسلمانان تحمیل نمودند، شجاعانه و متعهدانه خود را رهانده و از قید خرافاتی که دشمنان برای منافع خود به دست نادانان و بعضی آخوندهای بی¬اطلاع از مصالح مسلمین به¬وجود آورده بودند، خارج نمودند.»
حضرت امام به مقتضای شناخت همه جانبه و عمیقی که از آموزه¬های دینی دارند، رسالت خود و انقلاب اسلامی را دستیابی زنان به مقام والای انسانی می¬دانند، به گونه¬ای که بتوانند در سرنوشت خودشان دخالت داشته باشند. چنانچه در زمان انقلاب زنان به چنان سطح از نقش¬آفرینی دست می¬یابند که امام می¬فرماید: «این بانوان را کی بسیج کرده که در همه¬ شئون کشور دخالت می¬کنند.... اینها را خدا دعوت کرده است. اینها لبیک برای خدا دارند می¬گویند.»
می¬توانیم در بیانات امام خمینی توجه و تأکید بر هر دو بعد فعالیت علمی و عملی زنان را بیابیم. لذا دستاوردها و برکت¬های انقلاب اسلامی ایران بستر مناسب و مطلوبی برای هر دو بعد عاملیت و مشارکت زنان فراهم آورده است.
بایدها و نبایدها اکنون
با توجه به این فرمایش حضرت امام كه :«زنان باید در مقدرات اصلی کشور دخالت کنند.» كه یک امر ضروری برای حفظ و تداوم و تثبیت انقلاب است، باید مقدرات اساسی بازشناسی شود تا نقش زنان در مقدرات اساسی تبیین گردد.
رسالت زنان امروز، حضور مستمر و آگاهانه در صحنه‌های سیاسی، اجتماعی و دفاع و دیده بانی از ارزشهای نظام اسلامی است. این امر ارمغان اندیشه بلند امام می‌باشد. اگر زن مسلمان، دیروز دوشادوش مردان برای اقامه ارزشهای الهی قیام کرده و پس از آن نیز رشادت‌ها داشته، امروزه نیز وظیفه خود می‌داند که با انگیزه الهی خود در صحنه حضور داشته باشد و علاوه بر هر آنچه كه بیان شد رسالت تربیت سربازانی تازه نفس را برعهده دارد تا در آینده نیز از ارزشهای این نظام مقدس پاسداری نمایند. در این میان زنان جامعه اسلامی که در جریان انقلاب و هشت سال دفاع مقدس ثابت نمودند موجودیتی وارسته از دنیا خواهی و آراسته به حق جویی دارند عهده دار مسئولیت سنگینی می‌باشند. آنها با فکر و اندیشه می‌توانند در تمامی صحنه‌های جامعه مشارکت فعال داشته و به فعالیت بپردازند و با روشنگری كامل از جهات مناسب و مثمر ثمر مطالبه گر خواسته‌های به حق خود باشند و از این راه بخشی از زحمات زنان ایثارگر و رنج كشیده در جریان پیروزی انقلاب را پاسخگو باشند.
رهبر معظم انقلابمی فرمایند: «یک نکته دیگر که باید مورد توجه باشد، دفاع اخلاقی و قانونی از زن، به خصوص در داخل خانواده است. دفاع قانونی با اصلاح قوانین و ایجاد قوانین لازم، و دفاع اخلاقی با طرح این مسئله و مواجهه با کسانی که این را درست نمی‌فهمند و زن را در خانه، مستخدم، مورد ستم مرد، بدون تمکن از خودسازی معنوی تلقی می‌کنند و اینگونه هم عمل می‌کنند. با این فکر با قوت و شدت مقابله بشود. البته به شکل کاملاً منطقی و عقلانی؛ دفاع اخلاقی.»
با دقت در همین جملات کوتاه معلوم می‌شود که قانونگذاری برای دفاع از زن در خانواده در اولویت است چون خانواده اصل است، اصلاح برخی قوانین فعلی باید در کنار ایجاد قوانین جدید و مورد نیاز صورت گیرد،قانون برای ضابطه‌مند نمودن رفتارهای افرادی است که چارچوب‌ها را رعایت نمی‌کنند، نه همه کس و همه جا طبق فرمایش ایشان آنچه باید صورت بگیرد صرف قانونگذاری نیست، كه با دقت در جریانات قانونگذاری و مصوبات دوره‌های پیشین می‌توان دید كه دیدگاه‌های معظم له به درستی اجرایی نشده است.
به نظر می‌رسد با توجه به ضرروت و اهمیت نقش آفرینی زنان در جریان پیشرفت جوامع و و ضرورت وجود روحیه مطالبه‌گری و مبارزه مثبت از جانب زنان مسلمان برای ارتقاء كیفیت زندگی زنان و خانواده در همه سطوح اجتماعی سیاسی، دقت در روند مطالبات زنان طی صد سال اخیر و نقاط ضعف و قوت این مطالبات و همچنین عنایت به الزامات و آفات برنامه‌ریزی مناسب در حوزه‌ زنان و خانواده، علاوه بر در نظر گرفتن حضور مستمر و دقیق خود زنان در كنار تمامی اقدامات تا دستیابی به نقطه مطلوب در جریان هر یك از مطالبات، باید یک نگاه کلان و سیستمی درکلیه‌ فعالیت‌های ناظر به زنان و خانواده در حوزه‌های تقنین، اجرا و نظارت، ابتدا طراحی و سیاستگذاری نموده و سپس حسن اجرای آن مورد بررسی و تدقیق قرار گیرد.

و سخن آخر...
پیرامون دختران جوان ایران اسلامی
دلاوری‌های دختران نام‌آور ایرانی در جریان انقلاب اسلامی فراموش‌نشدنی است، اما شایسته است كه دختران جوان امروز هوشیارانه‌تر از گذشته عمل نمایند، چرا که شکل تهاجمی دشمن و طبعا ابزار تهاجم او تغییر یافته است. دشمن با آشنایی از اینکه عامل عمده پیروزیهای ملت مسلمان در عرصه‌های مختلف پیروی از تعالیم عالیه اسلام است تهاجم اصلی خود را متوجه فرهنگ غنی و انسان ساز اسلام نموده و از ترفندها و ابزارهای مختلف برای دلسرد كردن دختران و زنان جوان از تلاش در راستای نقش آفرینی پر ثمر در جریان رو به جلوی انقلاب اسلامی بهره می‌گیرد و در این رویارویی سعی دارد جوانان را مرکز ثقل تبلیغات خود قرار دهد.
دختران جوان ما باید به ‌توانایی‌های خود اهمیت داده و معیارهای ارزشمند جامعه دینی را بشناسند و بكوشند تا حد توان خویش بر پایه آن حركت كنند و با ارزشمند دانستن مظاهر دینی و نیز حفظ ارزش‌های اخلاقی و اجتماعی، قدر كشورشان را دانسته و در راه شكوفایی آن حركت كنند، و با حفظ روحیه خود باوری و امید به تحقق آرمان‌های انقلاب اسلامی و كسب تجربه از زنان قهرمان و مبارز نسل انقلاب و جنگ با بهره‌گیری از تفكری پویا و خودسازی دینی به مبارزه علمی و عملی و همچنین تربیت صحیح نسل آینده ادامه دهنده راه زنان قهرمان حماسه ساز و مبارز بپردازند. آنان باید عرصه اصلی مبارزه در ایران اسلامی امروز را خوب بشناسند و پر توان طی مسیر كنند كه این‌ها همگی لازمه ایجاد تحولی مثبت و پر ثمر و دستیابی به خواسته‌ها و حقوق شرعی و اساسی زنان و دختران در تمامی عرصه‌ها است كه به گفته مقام معظم رهبری: «یکی از بزرگترین خطرات برای هر انسانی - به خصوص نسل جوان - این است که در مقابل حوادث، رویدادها و پدیده‌های جامعه دچار بی فکری و بی تشخیصی بشود.... زندگی بدون مبارزه، زندگی راکد، زندگی ساکن ، زندگی بی تحرک و زندگییی که جوشش اراده و عزم انسانی در آن نباشد ، زندگی مطلوبی نیست و انسان را به آرمان های انسانی و اسلامی نمی‌رساند... دختران و پسران جوان باید خودشان را بسازند. یک ملت اگر بخواهد راه رشد و کمال و پیشرفت را طی بکند، باید از لحاظ ایمان فکری، به جای محکمی متکی باشد، دشمن روی دختران و پسران جوان سرمایه گذاری‌های زیادی می‌کند. عده‌ای را به بی‌تفاوتی می‌کشاند و عده‌ای را دلسرد و مایوس می‌کند.... جوان امروز نباید به دنبال تقلید باشد دشمنان برای اخلاق و فکر و عقیده و ایمان جوان ما دارند برنامه ریزی می‌کنند. آنها می‌خواهند نسلی که الگوی جوانان فداکار برجسته دنیا شد، به یک نسل بی‌خاصیت تبدیل شود.. »

روی خط زمان

Wed, 01 Feb 2012 21:00:00 +0330

ژانویه، آغاز بیداری اسلامی در تونس و سرایت آن به مصر
14 ژانویه: انقلاب تونس بیداری اسلامی را افتتاح کرد و زین العابدین بن علی رئیس جمهور تونس از کشور فرار کرد و اداره کشور را به معاون اول خود سپرد.
25 ژانویه: آغاز انقلاب عربی در مصر و تظاهرات میلیونی مردم در قاهره؛ مردم خواستار اخراج مبارک از قدرت و سرنگونی رژیم مستبد وی شدند.
28 ژانویه: انتفاضه مصر به اوج خود رسید و درگیری‌‌ها در تمامی نقاط کشور افزایش پیدا کرد.
29 ژانویه:
- در پی اعتراضات مردمی، دولت مصر استعفا کرد؛ مردم، سرنگونی خود مبارک را می‌خواهند.
- عمرسلیمان به عنوان معاون رییس جمهور انتخاب شد.

فوریه، سقوط حسنی مبارک و آغاز انقلاب بحرین
1 فوریه: رئیس جمهور مصر کناره گیری خود از شرکت مجدد در انتخابات ریاست جمهوری را اعلام کرده و قول اصلاح شرایط کاندیداتوری را داد، مخالفان همچنان خواستار اخراج وی از قدرت هستند.
3 فوریه: درگیری‌ها میان هواداران و مخالفان مبارک به اوج رسید.
5 فوریه: هیلاری کلینتون وزیر خارجه آمریکا نسبت به طوفان خانمان سوز بیداری اسلامی در خاورمیانه هشدار داد.
10 فوریه: رئیس جمهور مصر بر اساس قانون اختیارات خود را به معاون خود واگذار کرد.
11 فوریه: با کناره گیری مبارک از قدرت انقلاب مصر به پیروزی رسید، شورای نظامی مصر اداره امور کشور را در دست گرفت.
13 فوریه: ارتش مصر اعلام کرد به قانون اساسی مصر عمل نمی‌کند؛ شورای نظامی همچنین دو مجلس ملی و شورا را نیز منحل کرد و اداره امور کشور را به مدت 6 ماه تا زمان برگزاری انتخابات پارلمانی و ریاست جمهوری در دست گرفت.
14 فوریه: آغاز انقلاب بحرین و برپایی تظاهرات مردمی علیه رژیم حاکم
17 فوریه: افزایش سرعت حوادث انقلاب بحرین، مخالفان از کشتاری صحبت می‌کنند که رژیم حاکم علیه آنها اعمال کرده است.
20 فوریه: انقلاب لیبی به راه افتاد و درگیری‌های شدیدی میان انقلابیون و نیروهای هوادار رژیم حاکم در گرفت.
22 فوریه: معمر القذافی در تلویزیون رسمی لیبی ظاهر شد و تاکید کرد در طرابلس حضور دارد؛ او مخالفان خود را سگ‌های ولگرد نام گذاشت و گفت کناره گیری نخواهد کرد و تا ابد رهبر آن چیزی که انقلاب لیبی نامیده بود، باقی خواهد ماند.
24 فوریه: در پی اعتراضات مردمی در الجزایر، حالت فوق العاده بعد از 19 سال از آغاز اجرایی شدن آن برداشته شد.
25 فوریه: کاخ سفید تحریم‌هایی را با هماهنگی اروپا علیه لیبی اعمال کرد.
27 فوریه:
- شورای امنیت با اجماع خود، طرح تحریم لیبی را تصویب کرد.
- رئیس دولت موقت تونس از سمت خود استعفا کرد.
28 فوریه: دادستانی مصر حسنی مبارک و خانواده وی را ممنوع السفر اعلام کرد و اموال آنها را بلوکه کرد.

مارس، ادامه سرکوب بیداری اسلامی در یمن، بحرین و عربستان
7 مارس:
- دولت جدید تونس تشکیل شد.
- در پی افزایش روند تظاهرات مردمی در عربستان، شورای فتوای این کشور، تظاهرات ضددولتی را مغایر با شرع اسلامی خواند.
11 مارس: ادامه تظاهرات در عربستان سعودی و درگیری‌ها در بحرین در جریان تظاهرات مسالمت آمیز مردمی
14 مارس: بیش از هزار نظامی عربستان سعودی در سکوت جهانی وارد بحرین شدند تا در سرکوب تظاهرات مردمی مشارکت کنند، مخالفان بحرین این اقدام را دخالت خارجی، اعلام جنگ و اشغال بحرین خواندند.
15 مارس: شاه بحرین در کشور به مدت 3 ماه حالت فوق العاده اعلام کرد.
16 مارس: پلیس بحرین معترضان در میدان اللولو را با زور تخلیه کرد و بر این میدان مسلط شد، یک مسئول نظامی بحرین گفت که تمامی انواع تظاهرات در بحرین ممنوع است.
17 مارس: مقامات لیبی اعلام آتش بس کرده و به انقلابیون مهلت دادند تا سلاح‌های خود را تحویل دهند.
18 مارس:
- شورای امنیت مصوبه تحریم هوایی لیبی را تصویب کرد؛ فرانسه اعلام کرد که در حملات هوایی به لیبی علیه رژیم قذافی شرکت خواهد کرد.
- دهها کشته و زخمی در اوج گیری تظاهرات مردمی در یمن
- شاه سعودی برای مقابله با اعتراضات مردمی، دستوراتی را در زمینه توزیع پاداش‌ها، بهبود حقوق‌ها و تاسیس واحدهای ساختمانی صادر کرد.
19 مارس:
- قذافی به شورای امنیت گفت که مصوبه این شورا باطل است، او نسبت به دخالت در لیبی هشدار داد.
- آغاز حمله هوایی به لیبی بر اساس مصوبه شورای امنیت
20 مارس: با تلاش ها و توطئه‌های غرب علیه دمشق، تظاهرات اعتراض آمیز به سوریه رسید.
21 مارس: کاخ سفید در اقدامی زودهنگام خشونت علیه تظاهرات کنندگان سوری را محکوم کرد.
26 مارس: رئیس جمهور یمن وعده داد که به صورت شرافتمند و با احترام از قدرت کناره‌گیری خواهد کرد.
29 مارس: تظاهرات میلیونی مردم سوریه در حمایت از بشار اسد و نظام حاکم بر سوریه.
31 مارس: رئیس جمهور یمن وعده داد که شرافتمندانه و با احترام از قدرت کناره‌گیری خواهد کرد.

آوریل: دادگاه بحرین ابزار دست طاغوت برای ادامه قدرت آن
28 آوریل: حکم اعدام سه تن از تظاهرات کنندگان مسالمت آمیز بحرینی صادر شد، دولت مدعی بود آنها در قتل دو پلیس بحرینی دست داشته اند.
29 آوریل: رئیس جمهور یمن، قطر را به تامین مالی و ایجاد هرج و مرج و ناامنی در سوریه، یمن و مصر متهم کرد.

می: پایان اسطوره اسامه بن لادن
2 می: باراک اوباما از کشته شدن اسامه بن لادن رئیس سازمان القاعده در یک عملیات نظامی و اطلاعاتی از سوی آمریکا و پاکستان خبر داد.
3 می: فتح و حماس و گروه‌های فلسطینی سند آشتی را در قاهره امضا کردند.
8 می: درگیری‌های طایفه‌ای در مصر به کشته و زخمی شدن دهها نفر منجر شد.
19 می: رئیس جمهور آمریکا تحریم‌های جدیدی علیه بشار اسد و برخی دیگر ازمسئولان سوریه اعمال کرد؛ سوریه این تحریم‌ها را محکوم کرده و آنها را در راستای منافع اسرائیل توصیف کرد.
23 می: اتحادیه اروپا تحریم‌ها علیه سوریه را تشدید کرد و بشار اسد را در فهرست تحریم‌ها قرار داد.

ژوئن: سوریه آماج توطئه های خارجی برای طرح براندازی
2 ژوئن: مخالفان سوریه خواستار براندازی نظام اسد و برکناری فوری وی شدند.
3 ژوئن: علی عبدالله صالح رئیس جمور یمن در انفجاری در محل کار خود زخمی شد؛ او بعد از ساعاتی در پیامی صوتی اعلام کرد که حالش خوب است.
6 ژوئن: 80 نیروی امنیتی سوریه در کمین مسلحانه‌ای که در منطقه جسر الشغور در ادلب توسط تروریست‌ها کار گذاشته شده بود، کشته شدند.
20 ژوئن: دادگاه تونس زین العابدین بن علی و همسرش را به اتهام فساد مالی به 35 سال زندان محکوم کرد.
26 ژوئن: شاه عربستان سعودی رئیس دفتر شورای وزیران را برکنار کرده و این دفتر را به دفتر پادشاهی الصاق کرد.
27 ژوئن: دادگاه بین المللی لاهه قرار بازداشت بین المللی برای قذافی و فرزندانش صادر کرد.

آگوست: محاکمه دیکتاتور مصر. قذافی به قهقرا می‌رود.
3 آگوست: آغاز محاکمه حسنی مبارک رئیس جمهور مخلوع مصر و فرزندان و تعدادی از سران حزب وی به اتهام کشتار مردم در تظاهرات مسالمت آمیز.
10 آگوست: تظاهرات مردمی و اعتراضات به لندن رسید.
18 آگوست: باراک اوباما برای اولین بار از رئیس جمهور سوریه خواست که از قدرت کنار برود، او سرمایه‌های دولت سوریه در آمریکا را بلوکه کرد.
22 آگوست: قذافی از هواداران خود خواست تا به طرابلس بروند تا او را از دست موش‌های استعمار محافظت کنند، درگیری‌های شدیدی میان نیروهای قذافی و انقلابیون در جریان است.

سپتامبر: تلاش تشکیلات خودگردان برای تجزیه فلسطین
13 سپتامبر: هیلاری کلینتون گفت که انقلاب های مردمی ممکن است اقلیت‌ها را در خطر قرار دهد.
16 سپتامبر: رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین اعلام کرد که بعد از شکست گزینه مذاکرات برای درخواست عضویت کامل فلسطین به سازمان ملل خواهد رفت، رئیس رژیم صهیونیستی نسبت به این اتفاق ابراز تاسف کرده و گفت که سازش با اقدامات یک جانبه غیر ممکن است.
23 سپتامبر: رئیس جمهور یمن بعد از غیبت سه ماهه در پی زخمی شدنش به این کشور بازگشت.
25 سپتامبر: شاه عربستان مجوز حضور زنان در انتخابات شوراها و شهرداری ها را صادر کرد.

اکتبر: پایان کار دیکتاتور لیبی
7 اکتبر: رئیس جمهور یمن گفت که در روزهای آینده از قدرت کنار خواهد رفت.
20 اکتبر: کشته شدن معمر القذافی و تعداد دیگری از سران رژیم وی
21 اکتبر: شورای امنیت با اجماع به قطعنامه 2014 در خصوص یمن رأی داد و از عبدالله صالح خواست تا از قدرت کنار رود.
22 اکتبر: دفتر پادشاهی عربستان سعودی خبر مرگ سلطان بن عبدالعزیز ولیعهد عربستان را اعلام کرد.
27 اکتبر: شورای امنیت به اختیار نیروهای ناتو برای محاصره هوایی لیبی پایان داد.
28 اکتبر: شاه سعودی نایف بن عبدالعزیز را به عنوان ولیعهد جدید عربستان سعودی منصوب کرد.

نوامبر: جانبداری آژانس اتمی علیه ایران و بازداشت سیف الاسلام
8 نوامبر: آژانس انرژی اتمی مدعی شد که ایران اقدامات محرمانه‌ای با هدف تولید سلاح هسته‌ای انحام می‌دهد؛ ایران گزارش آژانس را رد کرد و آن را جانبدارانه و سیاسی خواند.
16 نوامبر: هزاران نفر از مرم کویت با یورش به ساختمان مجلس نمایندگان این کشور با نیروهای امنیتی درگیر شدند.
19 نوامبر: انقلاب مصر با مخالفت شورای نظامی با خواسته‌های مردمی از سر گرفته شد و مردم انقلابی مصر با نیروهای ارتش در میدان التحریر درگیر شدند.
23 نوامبر: کمیته تحقیق بحرین دستور داد تا در مورد اقدامات نیروهای امنیتی تحقیق صورت گیرد، شاه بحرین این دستورات را پذیرفت و گفت که دخالت های خارجی در امور داخلی کشورش را رد می کند.
27 نوامبر: اتحادیه عرب تحریم‌های تجاری و اقتصادی بر سوریه تحمیل کرد؛ دبیر کل این اتحادیه گفت که این اتحادیه در صورت امضای پروتکل از سوی دمشق در این تحریم‌ها تجدید نظر می‌کند.

دسامبر: عراق آزاد شد
18 دسامبر:
- نیروهای آمریکایی عقب نشینی خود را از عراق کامل کردند.
- رئیس جمهور یمن اعلام کرد که یمن را ترک کرده و به آمریکا می‌رود تا زمینه برای تشکیل دولت وفاق ملی باز کند ولی بعد از چند روز و عدم تمایل آمریکایی‌ها برای پذیرفتن وی، حرف خود را پس گرفت.

ضرورت ثبت نقش بانوان در تاریخ معاصر

Wed, 01 Feb 2012 20:30:00 +0330

انقلاب اسلامی ایران، با ویژگی‌های ممتازی که خاص اوست، از حوادث استثنایی تاریخ شمرده می‏شود؛ حرکتی که بر اندام پوشالی قدرتهای استکباری لرزه انداخته و امنیت از کاخ‏نشینان سلب کرده است. گسترش امواج این توفان در گروی آن است که ابعاد گوناگون نهضت و صحنه‏های سرنوشت‏ساز آن به خوبی و به دور از تحریف، ثبت و در اختیار دیگر نسل‌ها قرار گیرد. سؤالاتی نظیر: قیام از کجا آغاز گشت؟ چه قشرهایی در آن نقش داشتند؟ انگیزه‏های آن چه بود؟ چه هدفهایی را تعقیب می‏کرد؟ و ... سؤالات مهمی است که آگاهی از آن، بخصوص برای نسل‌هایی که خود، شاهد حوادث دوران نبوده‏اند، ضروری است؛ به ویژه اگر بخواهیم انقلاب اسلامی ایران را به عنوان «تجربه موفق» و «الگوی ممتاز» در اداره زندگی برای دیگر جوامع بشری معرفی نماییم، چاره‌‏ای جز «ثبت و تحلیل» تاریخ نهضت نداریم.
متفکران بزرگی که در پدید آمدن نهضت نقش داشته و از دیگر حرکت‌های اجتماعی، سیاسی در جهان نیز آگاه بوده‏‌اند، چنین اعتقاد داشته‏‌اند که انقلاب اسلامی ایران ویژگی‌هایی دارد که در مجموع خود، آن را در میان همه انقلاب‌های جهان، بی‏نظیر و بی‏رقیب ساخته است. یکی از آن ویژگی‌ها ذی‏سهم بودن بانوان است که بنظر می‏رسد این چنین نقش تاریخی برای زن، در جهان بی‏سابقه است. این قضاوت و گواهی استاد شهید مطهری است که در مقاله‏‌ای تحت عنوان «نقش بانوان در تاریخ معاصر ایران» آورده‌اند، متأسفانه، با شهادت ایشان این مقاله ناتمام مانده است. همچنین استاد شهید در جای دیگر این نقش و تأثیر مهم را چنین تحلیل نموده‏اند که «اگر زنان در این انقلاب، شرکت نمی‏کردند، این انقلاب به ثمر نمی‏رسید، چون زنان تأثیری که روی شوهران فرزندان، پدران، برادرانشان داشتند از تأثیر مستقیم خودشان کمتر نبود.» این خود یک مسأله فوق‌العاده‏‌ای است؛ اگر در یک جریان اجتماعی، زن‌ها هماهنگی نداشته باشند، از تأثیر مرد هم فوق‏العاده می‏کاهند و بر عکس اگر زنها نقش موافق و احساسات موافق داشته باشند، نیروی مردها را هم چند برابر می‏‌کنند. یعنی نه تنها ترمزی برای مردها نمی‏‌شوند، نیروی محرکی هم برای مردها به شمارمی‏روند و این مطلب در این نهضت فوق‏العاده مشهود بود. البته این علاوه بر نقش مستقیم فوق‏العاده و خارق‏العاده‏ای است که خانم‌ها در این قضایا داشتند و آن شرکت‌شان در تظاهرات و راهپیمایی‌ها، آن هم با حفظ معیارهای اسلامی و با شعارهای اسلامی است و از این‌ها بالاتر جلوی گلوله رفتن است.

روز هفدهم شهریور شاهدی گویا بر این امر است. نگاهی گذرا به کتاب‌هایی که در سال‌های اخیر پیرامون تاریخ نهضت اسلامی ایران نگاشته شده است، نشان می‏دهد نقش چشمگیر زنان به خوبی مورد توجه قرار نگرفته، و مجاهدات بانوان، آن‌گونه که باید ثبت نگردیده است. در تألیفات تاریخ معاصر، این نقش، کمرنگ نشان داده شده و یا اساسا اثری از آن دیده نمی‏شود. تعجب‏آور و مایه تأسف است که چگونه این حضور وجهاد تحسین‏برانگیز اولین دهه‏های پیروزی انقلاب دربرخی از آثار به فراموشی سپرده می‌شود.
چگونه است که درشرح وصیتنامه حضرت امام قدس سره هیچ مطلبی در این باره دیده نمی‏شود و آن بخش از متن وصیت‏نامه که اساسا به بازگو کردن تأثیر و نقش زنان پیرامون ثبت وقایع انقلاب و ترسیم صحنه‏های فداکاری و ایثار زنان و مردان قهرمان انقلاب اسلامی می‌پردازد، اصلا به چشم نمی‌خورد. بر نویسندگان متعهد است که در برابر حماسه‏آفرینان این حماسه جاوید و ریشه‏های آن، رسالت سنگینی را که بردوش دارند ادا کنند. اگر امروز بدین مهم نپردازیم، فردا دیر خواهد بود. بازگو کردن گذشته افتخارآفرین بانوان و حضور فعال آ‌ن‌ها تاثیرات مثبتی را به دنبال خواهد داشت:
ـ سپاس و قدرشناسی از آنان
ـ زنده نگاه داشتن روحیه انقلابی در نیمی از پیکره اجتماع
ـ آموزش بیداری اسلامی به زنانی که اینک به جامعه قدم می‏گذارند.
ـ انتقال یک تجربه پیروز به دیگر زنان سراسر جهان
ـ بی‏اثر نمودن تبلیغات سوء بیگانگان پیرامون نقش زن در نظام اسلامی و...

از این‏رو، سزاوار است که این امر بصورت جدی مورد اهتمام قرار گیرد. در زمینه تحلیل نقش زن در تاریخ معاصر، عناوین و سرفصل‌های فراوانی وجود دارد. اینک ما در صدد برشمردن آن ها نیستیم، ولی ذکر این نکته به جاست، که رهبر فقید انقلاب در بیانات خویش، ابعاد گوناگون این تأثیر را بارها و بارها مورد تأکید قرار داده‏اند. تحقیق و تفحص در هر یک از این عناوین، نگارش مستقلی می‏طلبد که ما در اینجا به برخی از آن موارد اشاره می‏کنیم، بدان امید که در فرصت دیگری با تفصیل بیشتر بدین مهم پرداخته شود.
1-    فعالیت‌های سیاسی برای سرنگونی رژیم: جلسات سیاسی که زنان در شهرهای مختلف ایران بر پا می‏کنند کم نیست. آنان نقش بسیار ارزنده‏ای را در مبارزات ایفا می‌کنند. درچه تاریخی، این چنین زنانی را سراغ دارید و در چه کشوری؟20/8/1357
2-    استقامت در زندان‌های طاغوت: زندانهای شاه از زنان شیردل و شجاع مملو است.20/8/1357
3-    حضور و مقاومت در برابر دژخیمان پهلوی: امروز، زنهای شیردل، طفل خود را در آغوش کشیده و به میدان مسلسل و تانک دژخیمان رژیم می‌روند. 23/6/1357
4-    استقبال از شهادت: زنان هم‌دوش مردان به پا خاسته‌، آزادی و استقلال خود را تقاضا کردند و شاه را محکوم نمودند. در جمعه سیاه، آنچه مشهور است ششصد نفر از زنان آزاده ما به دست عمال شاه کشته شدند. 23/6/1357
5-    نهضت، مدیون زنان: ما نهضت خودمان را مدیون زنها می‏دانیم؛ مردها به تبع زنها در خیابانها می‏ریختند؛ زنها مردان را تشویق می‏کردند؛ خودشان در صفهای جلو بودند. زن، همچو موجودی است که می‌تواند یک قدرت لایزال، یک قدرت شیطانی را بشکند.29/2/1357
6-    عامل مقاومت مردان در برابر رژیم طاغوت: نقش شما در این نهضت از مردها بیشتر بوده، چون وقتی شما به خیابان‌ها ریختید و در مقابل تانک‌ها و توپ‌ها تظاهرات کردید، مردها قدرتشان چند برابر شد. 9/7/1357

نقش زن مسلمان ایرانی در بیداری اسلامی

Wed, 01 Feb 2012 20:00:00 +0330

هویت انسانی بخشیدن به زن و ترویج فرهنگ حجاب اسلامی و حضور فعال زنان محجبه ایرانی و غیرایرانی درعرصه‌های اجتماعی در سه‌ دهه اخیر، از نتایج مهم و قابل تأمل انقلاب اسلامی ایران است. این امر، نه تنها در بعد داخلی، بلکه در بعد خارجی نیز تاثیرات چشمگیر و غیرقابل انکاری را بر جای گذاشته است. تصویر متفاوتی که انقلاب اسلامی از زن ارائه کرد، تاثیرات بسیار مهمی در بعد بین الملل، و تغییر نگرش جهانی به زن برجای گذاشت؛ جهان متوجه شد زن مسلمان ایرانی خانه نشین و منفعل نیست و در عرصه‌های اجتماعی و حتی سیاسی نقش مهم و تاثیرگذاری را برعهده دارد. خانم دانیل کشار، مدیر جشنواره مونترال کانادا می‌گوید: «متاسفانه تصویری غلط از حضور زنان در ایران، در ذهن خارجی‌ها وجود دارد، آنان فکر می‌کنند زنان ایرانی فعالیت‌های چندانی ندارند و فقط در خانه می‌نشینند و خانه‌داری می‌کنند.»
بعد از انقلاب اسلامی ایران، حضور همیشگی زنان در صحنه، موجب کمرنگ شدن نگرش‌های منفی درباره زنان مسلمان شد. روزنامه نیویورک تایمز، جنبش احیای حقوق اسلامی زنان در کنفرانس جهانی پکن را جالب‌ترین پدیده کنفرانس معرفی می‌کند که همه جهانیان را سخت تحت تاثیر قرار داده است، زیرا سخنرانانی که از دنیای اسلام آمده بودند حرف‌های مهمی درباره زنان برای گفتن داشتند. در این کنفرانس، سخنرانی یک زن محجبه ایرانی تحسین حضار را برانگیخت و تاثیرات قابل توجهی روی دیگران بر جای گذاشت. قضاوت‌ها هم نشان می‌دهد حضور جهانی زنان مسلمان ایران در عرصه‌های جهانی توأم با موفقیت بوده است.

هانیه ترکیان از آمریکا تلاش زن مسلمان ایرانی در ارائه الگوی زن مسلمان به جهانیان را موفق می‌داند؛ همان گونه که احمد هوبر می‌گوید: «آنچه در ایران با آزاد کردن زن رخ داده در همه جای جهان تاثیر گذاشته است.»
پس از انقلاب اسلامی ایران، حجاب اسلامی زنان ایران بیشترین تاثیر را بر دنیای اسلام گذاشت. لیز مارکوس اعتراف می‌کند تمایل و افزایش رویکرد به حجاب اسلامی در اندونزی یکی از تاثیرات مستقیم پخش تصاویر زنان مبارز ایرانی از رسانه‌های گروهی این کشور است، او می‌گوید: «تقلید از حجاب بانوان ایرانی در اندونزی به تدریج به یک مدل تبدیل گردیده و هم اکنون در میان دانشجویان دانشگاه‌ها هواداران بسیاری یافته است.» یکی دیگر از تاثیرات حجاب اسلامی زنان انقلابی ایران، بر زنان ترک است. زنان ایرانی الگویی برای زنان ترک شده و آن‌ها را به شرکت در تظاهرات خیابانی و شعارگویی در خیابان‌ها و حضور در فعالیت سیاسی با رعایت حجاب و پوشش اسلامی ترغیب کرده است. پوشش زنان انقلابی و مسلمان ایران بر لباس و به ویژه روسری در بعضی از کشورهای خلیج فارس، به طرزعمیقی تاثیرگذاشته است؛ به گونه‌ای که در سال‌های اخیر، تعداد دانشجویان با حجاب در دانشگاه‌های اردن افزایش یافته و در لیبی گرایش به حجاب افزایش چشم‌گیری داشته است. طبق نظرسنجی دانشگاهی که اخیرا در دانشگاه‌های اروپایی صورت گرفت، ضریب آرامش و امنیت روانی دختران و زنان محجبه از دیگر دانشجویان بیشتر و فعالیت اجتماعی در نظر آنان آسان‌تر است.
بنابراین بدون تردید، حجاب اسلامی ایرانی به اقصی نقاط جهان و به ویژه کشورهای اسلامی سرایت کرده است، و این یکی از تاثیرات بی‌بدیل انقلاب اسلامی و زنان انقلاب ایران در نشر و ترویج ارزش‌های اسلامی در جهان و مخابره آن به یکایک انسان‌ها است. موفقیت در انتقال این فرهنگ و ارائه آن به جهانیان و پافشاری بر روند جهانی‌سازی ارزش‌ها باعث شد قدرت‌های جهانی و ضد دین به شدت احساس خطر کنند و به مقابله با فرهنگ اسلامی برخیزند، تا شاید بتوانند مانع از بیداری اسلامی جهانیان و از جمله تاثیرگذاری روی زنان شوند. از جمله را‌ه‌کارهای آنان می‌توان به تصویب قانون ممنوعیت حجاب، ایجاد موج اسلام هراسی به طور گسترده در جهان، مخدوش کردن چهره زنان و مردان مسلمان و... اشاره کرد. اما هیچ کدام از اینها تاکنون نتوانسته مانع از گرایش جهانیان به حقیقت شود. امروزه زنان بسیاری را می‌بینیم که با حجاب اسلامی در تظاهرات‌ها علیه دولت‌های دیکتاتورمنطقه مانند یمن، بحرین، مصر و ... شرکت می‌کنند و اسلام خواهی را با صدای بلند فریاد می‌زنند؛ زنانی که با عزم و ارداه پولادین‌شان نه تنها جهان را به حیرت واداشته، بلکه الگوی زنان آمریکایی و اروپایی برای مقاومت در برابر دولت‌هایشان شده‌اند.
ان حزب الله هم الغالبون.

منابع:
انقلاب اسلامی و ارئه الگویی مطلوب از زن مسلمان،معصومه عسگری،ماهنامه پیام زن،فروردین1384
زن در جامعه معاصر ایرانی،عباس دلال،همان
زنان ایرانی از نگاه زنان غیر ایرانی،محبوبه پلنگی،همان
چهره زن ایرانی در مطبوعات بیگانه، معصومه راغبی،همان
hagheghalam.blogfa.com

زنان در انقلاب اسلامی

Wed, 01 Feb 2012 19:30:00 +0330

از جمله ویژگی‌های برجسته و مهم انقلاب اسلامی، حضور گسترده افراد و طبقات مختلف اجتماعی در آن بود؛ امری که به طرز بی‌سابقهای در حضور زنان تبلور یافت. در تحلیل میشل فوکو، انقلاب اسلامی برخاسته از مطالبات صرف احزاب و گروهای سیاسی نبوده‌است؛ این بار قدرت واقعی از پنهانیترین لایههای اجتماع جوشیده شد و به طور فراگیر گسترش یافت. قبل از آن حضور گسترده زنان به این شکل یک تابو محسوب میشد، اما نخستین بار با دعوت امام خمینی (ره ) از همه اقشار مردم برای مشارکت در صحنه تظاهرات این نقش مهم به صورت عینی تحقق یافت. اینکه حد و حدود مشارکت زنان در این صحنه تا چه اندازه باید باشد، نکته‌ای بود که بسیاری از مراجع، این حضور را منوط به اجازه شوهر برای مشارکت در صحنه انقلاب می‌دانستند، اما این امام خمینی بود که به انتخاب زنان در این عرصه توجه و این امر را به بینش و آگاهی و انتخاب خود زنان واگذار کرد.
با نگاهی به شعارهای انقلاب و تحلیل محتوای آن در می‌یابیم که این شعارها از خاستگاه فراجنسیتی برخوردار بوده‌اند و به نظر می‌رسد این شیوه انتخاب خودجوش شعارها از سوی مردان و زنان ایران از عمق توجه به اهداف اصلی انقلاب نشأت گرفته است. به طوری که این نوع نگاه همراه با عناصر فراجنسیتی در کمتر انقلابی به چشم می‌خورد. به عنوان مثال در انقلاب فرانسه که به عنصر برادری تاکید داشت، تنها شهروند مرد و آن هم مرد سفید پوست و صاحب سرمایه را واجد حقوق مدنی می‌دانستند. با این همه می‌توان گفت بستر فرهنگی و اجتماعی مشارکت زنان، الگوی فرهنگی صحنه کربلا بود. صحنه‌ای که اگر حضرت زینب (س)در آن حضور نداشت، ممکن بود ماجرای شکست و قیام امام حسین (ع) رنگ واقعه به خودبگیرد و مسیر و هدف نهضت جور دیگری به امت اسلامی معرفی شود .
با نگاهی به سیر انقلاب اسلامی در می‌یابیم زنان همواره حضوري ثابت در مراسم عزاداری حماسه عاشورا داشتند و با وجود مخاطرات احتمالی که با مبارزه علنی آشکار در انتظار آنان بود با اطمینان وارد میدان مبارزه شدند. از طرف دیگر مردان نیز که خود را وامدار پیام رسان نهضت کربلا می‌دانستند، با درک این موضوع که زنان و دختران آنان از اهل بیت پیامبر برتر و عزیزتر نيستند، با آرامش خاطر با این مسئله روبرو شدند و در صحنه مبارزه حضور می‌یافتند.

نکته بسیار مهم در پذیرش این تذکر تشبیه تاریخی امام خمینی بود که نظام شاهنشاهی را عین دستگاه بنی‌امیه دانسته بود و این موجب شد مردم با بهره‌گیری از حافظه تاریخی خود از یزید و یزیدیان و همچنین وقایعی مثل کشف حجاب رضاخان، مبارزه حتمی و نابودی رژیم شاه را ضرورتی انکارناپذیر بدانند و تنها خواسته خود را در سرنگونی کامل رژیم ستمشاهی ببینند. به علاوه این سخن بنيانگذار انقلاب اسلامی که «مرد از دامان زن به معراج می‌رسد.» را می‌توان به این نوع نگاه اسلام نسبت داد که در آن سمبل والای زن، حضرت فاطمه(س) به عنوان کانون و محور آفرینش و استمرار حرکت انبیا و تا ظهور منجی عالم بشریت (ع) معرفی شده است. از این رو، زن مسلمان ایرانی به این خودباوری رسید که با مشارکت خود می‌تواند جریان تاریخ را به سمت عدالت جهانی سوق دهد.
از منظر فرهنگی نیز گفتمان زنانه هماهنگ با اهداف و آرمان‌های انقلاب و همچنین قائل بودن به نقش مشترک با مردان نمود پیدا کرد. این مهم ورای تقابل‌های جنسیتی حاکم بر جهان کنونی جلوه‌گر شد. بدین ترتیب زنان با تبعیت از الگوی مذهبی توانستند ضمن بازسازی و اصلاح نقش و جایگاه موجود، نوع جدیدی از الگوی روابط میان انسان‌ها را به شکل «زن ایرانی مسلمان» پدید آورند که در تضاد با دیدگاه‌های مرد سالارانه و حتی نگرش‌های فمینیستی موجود در عصر حاضر است.
با توجه به نکات مطرح شده می‌توان گفت با توجه به نقش محوری زن در فرهنگ اسلامی و همچنین تحقق نمونه عینی آن به صورت «زن ایرانی مسلمان» در انقلاب اسلامی هر اقدام بزرگ در جهت تکامل و اصطلاح جامعه خصوصا در مقیاس انقلابی‌اش، باید با محوریت زن به شکل صحیح آن باشد، در غیر این صورت آن روند رو به جلو غیر مطلوب یا حداقل ناقص خواهد بود .
با بررسی سیره پیشوایان مشاهده می‌کنیم که گاهی رسیدن به اهداف عالیه ممکن است به قیمت آواره شدن زینب ها و کشته شدن زهرا ها بیانجامد، اما باید گفت اصلی‌ترین و مهم‌ترین نقش آنان در جریان‌سازی فرهنگ اسلامی- ضمن حضور زنان در صحنه‌های مختلف جامعه - به شکل غیر مستقیم بوده است که به صورت تظاهرات و شهادت-نقش علنی-در اوایل نهضت و پشت جبهه -نقش غیر علنی- ظهور و بروز پیدا کرده است. به تعبیر دکتر ابراهیم فیاض: «زن، مکمل مرد در اجتماع می‌باشد و شاید این نکته را در نهضت کربلا بایستی دید، جنگ مردانه و نقش معناسازی و تبلیغی زنانه پس از آن»

کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا

Wed, 01 Feb 2012 19:00:00 +0330

هر تحول، بیداری و در مقیاس بزرگتر هر انقلابی مستلزم محرک و ابزار و وسایلی است که لازمه آن انقلاب استفاده صحیح محرک از آن ابزار است. با نگاهی اجمالی به انقلاب‌ها و تحولاتی که از ابتدای تاریخ تا به امروز به عنوان انقلاب‌‌هایی با ماهیت و یا محتوای اسلامی شکل گرفته، درمی‌‌یابیم نقش زنان به عنوان یکی از مهمترین محرک‌‌ها و تاثیر‌گذار‌ترین عوامل هر انقلاب انکار‌نشدنی است. در اسلام نیز حضور محرک، افتخارآمیز و جهت بخش انقلابی تمامی این نقش‌آفرینی‌ها، حضرت زهرا سلام الله علیهاست و بی‌ شک، پس از آن نقش حضرت زینب سلام‌ الله علیها در واقعه کربلا که برگرفته ازهمین الگو است.
تاریخ انقلاب اسلامی ما نیز مملو از نقش آفرینی زنانی است که درپیروزی انقلاب اسلامی و بعد از آن در حفظ و نگهداری از این نعمت الهی، از بانوی کربلا الگو گرفته‌اند. اما نقش زنان در مسائل اخیر منطقه و جریان بیداری اسلامی با توجه به تاثیر‌پذیری از الگوهای سرآمد زنان انقلابی در تاریخ اسلام و همچنین روحیه انقلابی زنان مبارز در کشور‌های مختلفی که تحت تاثیر این بیداری قرارگرفته‌اند، متفاوت و قابل توجه است. این تفاوت نسبت به میزان تاثیرگذاری و الگو‌پذیری زنان از مبانی اعتقادی و فرهنگی در عرصه‌های مختلف به خوبی قابل درک است. نقش زنان در رهبری گروه‌‌های انقلابی به عنوان یکی از پرچمداران عرصه مقاومت، نقش زنان در الگوسازی و یا الگوشدن برای دیگر اقشار، نقش زنان به عنوان رهبران جهاد خاموش (به معنای رهبری کردن جهاد در خانه و تربیت نیروهای جهادی)، نقش زنان در تربیت اسلامی و ولایتمداری، نقش زنان به عنوان بسترسازان جریان بیداری اسلامی و نقش زنان به عنوان تکیه گاه مبارزه برای یک خانواده مبارز از جمله مسائلی است که به وضوح می‌توان تفاوت‌هایش را در کشور‌های مختلفی چون بحرین، یمن، مصر و لیبی مشاهده کرد.

این تفاوت‌‌ها که به ظاهر در حضور زنان در خط مقدم اعتراضات نیز به چشم می‌خورد، نشأت گرفته از تفاوت‌های اعتقادی و مذهبی و همچنین اختلافات فرهنگی و قومی است. زنان ایران اسلامی در عرصه مبارزه با جبهه استکبار و مقاومت در برابر ظلم و ستم و زیاده ‌خواهی مستکبرین همیشه حرف اول را زده‌‌اند و به عنوان یک الگوی مثال زدنی در سطح جهان اسلام مطرح‌اند. لذا نقش زنان در تحولات کشورهایی که به لحاظ مذهبی و اعتقادات دینی به فرهنگ تشیع که فرهنگ مقاومت، ظلم ستیزی و ایثار و شهادت است، نزدیک‌تر می‌باشند، پررنگ تر حس می‌شود. و تاثیر این دیدگاه ‌ها را به خوبی می‌توان در نحوه عملکرد آن‌ها و حتی مردان مبارز نیز مشاهده کرد. و یا زنان کشورهایی که به لحاظ جغرافیایی و فرهنگ قومی نیز به ایران نزدیک هستند نیز به عنوان یکی از مهمترین محرک‌های انقلاب آن کشور به شمار می‌آیند. به طور مثال نقش زنان در بیداری اسلامی در کشوری چون بحرین که هم به لحاظ دینی و هم به لحاظ فرهنگ قومیتی به ایران بسیار نزدیک است، بیشتر از زنان کشورهای دیگر به چشم می‌خورد که هرروز و یا هر هفته شاهد اخباری از بحرین هستیم که فلان زن مبارز یا دستگیر و یا به شهادت رسید که از جمله آن ‌ها می‌‌توان به شاعره بحرینی خانم «آیات القرمزی» اشاره کرد که هم شاعر بود و هم مبارز و هم تاثیر‌گذار برخانواده و جامعه خود .حتی دراین کشور می‌بینیم که روزی برای راهپیمایی اختصاصی زنان درنظر گرفته می‌شوند و یا در زمانی که سرکوب شدید انقلابیون را برای مدت کوتاهی وادار به سکوت کرد زنان روی دیوارها نوشتند: «ان لم تخرج الرجال...ستخرج النساء » (اگر مردان خارج نمی‌شوند، زنان از خانه بیرون خواهند آمد) و با این شعارها روحیه انقلاب را دوباره در جامعه دمیدند. و در مقابل هرچه از این آئین و یا فرهنگ دورتر می‌شویم، حضور زنان در عرصه مبارزه کمر‌نگ تر می‌‌شود. این قیاس را شما می‌توانید در مقایسه بحرین با یمن، یمن با مصر و مصر با لیبی داشته باشید تا آنجا که در تحولات لیبی نقش زنان بسیار کمر‌نگ تر از سایر کشورهاست.
البته قابل ذکر است که شرایط انقلاب در لیبی با کشور‌های دیگر بسیار متفاوت بود و آن این بود که انقلاب لیبی به جنگ داخلی کشیده شد و تا حدودی عرصه را برای حضور زنان محدود کرده بود، اما زنان لیبی
بیش‌ از ‌این می‌توانستند تاثیر‌گذار باشند و یا بعد از سرنگونی قذافی در حفظ و نگهداری انقلابشان و به هدف رساندن آن نیز نقش اساسی می‌توانند داشته باشند. چنانچه زنان ما هنگام اشغال خرمشهر توسط نیرو‌های بعثی در شهر ماندند و به عنوان امدادگر، آشپز و رزمنده به نیروهای مبارز کمک کردند.
این حقیقت ناظر بر فرمایشات ولی امر مسلمین مبنی بر الگو بودن ایران و نقش اساسی ایران در جریان بیداری اسلامی است که حقیقتا زنان ایران نیز می‌توانند به خوبی برای سایر زنان کشور‌های اسلامی الگو بوده همانطور که تا کنون بوده‌اند. فرهنگ شهادت و ایثار ارثیه‌ای از حادثه عاشورا‌ست که ملت ایران به کشورهای منطقه و جهان هدیه نموده است و به خوبی شاهد آن هستیم که یک مادرو یا همسر شهید بحرینی و یا یمنی و یا مصری و به خصوص زنان فلسطینی مانند مادران وهمسران شهدای هشت سال دفاع مقدس، عکس شهدایشان را با افتخار بلند می‌‌کنند و آن را قربانی در راه حق می‌دانند.
بی‌‌شک این روحیه که پس از انقلاب اسلامی ایران نقش فعال‌تری به خود گرفت مبتنی بر تعالیم امام‌خمینی (ره) و در راستای انقلاب اسلامی و آماده سازی ظهور آخرین منجی (عج) بوده وهست.
«کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا» زمانی معنا پیدا می‌کند که می‌بینیم و می‌شنویم زنان بحرینی زینب گونه در مقابل یزیدیان آل خلیفه، علی اکبرها و علی اصغر‌های خود را فدا می‌کنند و فریاد می‌زنند: «هیهات من الذله... »

زنان ایرانی پرورش نسل شجاع و مومن را به ما بیاموزند

Wed, 01 Feb 2012 18:30:00 +0330

دخت‌ایران: یک سال است که کشور مصر سرنوشت دیگری را برای خود رقم زده است، آیا این انقلاب قابل پیش بینی بود؟ با توجه به شرایط موجود این انقلاب را تاچه حد موفق می‌دانید؟
انقلاب مصر به سبب چند دهه ظلم و ستم بر ملت مصر شکل گرفت، ولی از آنجا که انقلاب‌ها را با نتایج‌شان می‌سنجند، هنوز خیلی زود است درباره نتایج و دستاوردهای این انقلاب و شکست یا موفقیت آن قضاوت کنیم. لذا ما اکنون در مرحله «انتقال به عدالت» هستیم که خود از سخت‌ترین مراحل دولت‌سازی برای ملت‌هاست، چرا که نیروهای متعارض سعی دارند دولت جدید را مطابق با منافع خودشان تشکیل دهند.

دخت‌ایران: زنان مصری با چه مشکلاتی روبرو هستند که امیدوارند پس از پیروزی انقلابشان این مشکلات برطرف شود؟
نمی‌توان گفت این انقلاب مستقیماً مشکلات زنان را حل می‌کند، ولی امیدواریم معضلات خانواده و به تبع آن زنان مصری را کاهش دهد.

دخت‌ایران: زنان در انقلاب‌های منطقه نقش بسیار فعالی در پیش‌برد انقلاب داشته و دارند. حضور فعالانه زنان مصر و به طور کلی زنان کشورهای اسلامی چه تاثیری می‌تواند در ایجاد روحیه انقلابی و پیشبرد اهداف انقلاب داشته باشد؟
زنان مصری و بطور کلی زنان شرقی قوی هستند و هرگاه چیزی را اراده کنند آنقدر پیگیری و مقاومت می‌کنند تا به هدفشان برسند. همه جا زنانی هستند که جهان را مبهوت خود کرده‌اند؛ اگرچه در کانال‌های ماهواره‌ای نشان داده نمی‌شوند، ولی نقش بزرگی در پشتیبانی از انقلاب‌های عربی تونسی، مصری، یمنی و بحرینی دارند. می‌خواهم اینجا از فرصت استفاده کنم و به ویژه به زنان بحرینی تبریک بگویم، زیرا موضوع بحرین و آنچه در بحرین می‌گذرد عمیق‌تر از دیگر کشورهای عربی است و رفتار حکومت آل خلیفه یک جنگ تمام عیار بر ضد ملتی بدون سلاح است. انقلاب بحرین تنها نهضت و انقلاب ملتی بی‌سلاح در برابر نظام مستکبر آل خلیفه و آل سعود نیست، بلکه این ملت در جنگ با رسانه‌های عربی و بین المللی است که سعی دارند وجهه آن را تخریب کرده و این انقلاب را به اختلافات مذهبی منتسب کنند.

دخت‌ایران: علیرغم همه تلاش رژیم برای دور نگه‌داشتن مردم بویژه زنان از فعالیت سیاسی، زنان فعالانه در صحنه حضور دارند. به نظر شما زنان دنبال چه چیز هستند که حاضرند برای انقلاب‌شان هرنوع هزینه‌ی را بپردازند؟
آنچه رخ داد نوعی انفجار بود؛ انفجار آزادی در برابر ستم و سرکشی و هنگامی که سطح ظلم و استبداد به نهایت خود می‌رسد مردم احساس ترس را از دست می‌دهند و بالعکس به آنها نوعی حالت شجاعت نامحدود دست می‌دهد که در این حالت هر عملی را می‌توان از انسان مورد ستم انتظار داشت.

دخت‌ایران: حضور زنان در این انقلابها جنسیتی است یا فراجنسیتی؟
در این انقلاب مطالبات زنانه خاصی وجود ندارد، بلکه بیشتر خواسته‌های انسانی و بشری همچون تأمین معاش، آزادی و عدالت اجتماعی مطرح بوده است.

دخت‌ایران: پس از پیروزی انقلاب در کشورهای اسلامی وظیفه زنان چیست؟
لازم است زنان حقوق و و تکالیف‌شان را بشناسند که از مهم‌ترین آن ها پرورش نسلی قوی، شجاع و با عزت نفس است که بتواند دولتی جوان برای مقابله با استکبار جهانی و صهیونیستی ایجاد کند.

دخت‌ایران: حکومت بحرین سعی دارد با تهدید عفت و حریم زنان، مردم را از ادامه قیام علیه این حکومت دیکتاتوری باز دارد. رفتار وحشیانه و به دور از انسانیت دولت‌های دست نشانده با زنان و کودکان و نقض گسترده حقوق آن ها این سئوال را نزد صاحب‌نظران مطرح کرده که چرا نهادهای حامی حقوق بشر در مقابل این جنایات، اقدام جدی انجام نمی‌دهند؟
زیرا انقلاب بحرین به خصوص باب میل استکبار جهانی و دولت‌های مدعی عدالت و انسانیت‌شان نیست، دولت‌هایی که اصلا بویی از این مقولات نبرده‌اند! نظام حاکم در بحرین در حق مردمش نه دین می‌شناسد و نه عهد و پیمان و نه مراعات حقوق ملی و شهروندی. برای همین است که قوی‌ترین شعار ملت بحرین در انقلاب شان "هیهات منا الذلة" است. من در میان مردم بحرین زنان زینبی زیادی می‌بینم که برای یاری دین و حق به پا خاسته‌اند و حرف من به ایشان همان کلام خداوند عز و جل است: "یا أیها الذین آمنوا إن تنصروا الله ینصرکم و یثبت أقدامکم."

دخت‌ایران: بعضی ها مایلند انقلاب های صورت گرفته در جهان اسلام را صرفا به بهار عربی تعبیر کنند، نظر شما چیست؟ آیا حضور زنان محجبه نشانه پررنگ بودن اسلام‌خواهی در این انقلاب‌ها نیست؟
به نظر من مشغول شدن به اسامی ظاهری ما را از زیبایی درونی غافل می‌کند مخصوصا که نسبت زنان محجبه در مصر بسیار بالاست و ملت مصر ملتی فطرتاً متدین است و توجه و اصرار ویژه‌ای بر نمازهای جماعت در مساجد دارند.

دخت‌ایران: به نظر شما چه پتانسیلی در اسلام وجود دارد که مسلمانان را بعد از تجربه انواع حکومت‌های سکولار، ناسیونالیسیم عربی و رژیم‌های سلطنتی و ...به این سمت کشانده است که بخواهند حکومت اسلامی تشکیل دهند؟
نظام سابق مصر خود با دشمنی‌های آشکار و بی پرده‌اش به ایجاد یک حالت همدلی بین مردم کوچه و بازار و جریان‌های دینی کمک کرد و همانطور که قبلا گفتم ملت مصر ملتی فطرتا متدین است و اگر فرصت انتخاب داشته باشد گزینه اسلامی را برمی‌گزیند.

دخت‌ایران: موفقیت مصر به عنوان کشور مهم عربی که تمدن قدیمی دارد،هم مرز با سرزمین های اشغالی است و در قاره آفریقاست و بر کشورهای عربی-آفریقایی تاثیر گذارست چقدر می‌تواند برای الگوگیری سایر کشورهایی که هنوز انقلاب نکرده‌اند موثر باشد؟
مصر به لحاظ جغرافیایی و اهمیت تاریخی‌ای که دارد هرگز اجازه نخواهد داد امریکا سکان کشتی آن را در مسیری غیر از مسیر مورد اراده‌اش براند. آنچه از رفت و آمدها و دیدارهای مسؤلین آمریکایی با مسئولین جدید مصری مشاهده می‌کنیم تلاش امریکا برای رسیدن به یک توافقی است که تضمین کننده منافع آن در منطقه و امنیت رژیم صهیونیستی و تاکید بر ضرورت احترام به معاهده کمپ دیوید و تضمین عدم تخلف از هیچ یک ار بندهای آن است که در واقع آزمایشی حقیقی برای اخوان المسلمین در موضوع توافقاتشان با خواسته‌های امریکاست.

دخت‌ایران: شما دوره دکتری‌تان را در مورد انقلاب ایران خوانده‌اید، چرا مطالعه در مورد ایران را انتخاب کردید؟
انتخاب زبان فارسی در دوره لیسانس به معنای واقعی قسمت بود و توفیق الهی بود که توانستم برای ادامه تحصیل به بریتانیا بروم و زیرنظر یکی از بزرگترین شرق شناسان منصف نسبت به ایران کار کنم. سپس به فضل خدا در مقطع دکترا به مطالعه اندیشه ایرانی پرداختم و تحت نظر یکی از فاضل ترین اساتید مطالعات ایران در مصر –دکتر محمد السعید عبد المؤمن- نظریه ولایت فقیه را موضوع پژوهشم قرار دادم. تمام گام‌هایی که برداشتم تقدیر الهی بود و من یقین کامل دارم که پروردگار برای همه بندگانش چیزی جز خیر مقدر نمی‌کند.

دخت‌ایران: در سیر مطالعاتی‌تان به چه نکات جالب و برجسته‌ای در مورد انقلاب ایران رسیدید؟
انقلاب اسلامی ایران با تمام جزئیاتش نیازمند سالها مطالعه و پژوهش است، چرا که یک انقلاب مردمی به معنای واقعی است که بر ضد یک شاه قدرتمند و مورد حمایت غرب شکل گرفت و رهبر این انقلاب دارای کاریزمایی بود که در عصر ما کم نظیر است. سخنرانی‌های وی که به دست جوانان مؤمن می‌رسید، شعله انقلاب را برافروخت تا جایی که در نهایت نظام استیدادی ستمگر را سرنگون ساخت. انقلاب ایران انقلابی بود که با کمک خداوند و به دست مردم مومنی که برای رسیدن به آزادی و رهایی از بندگی ظلم جنگیدند به ثمر نشست.

دخت ایران: به نظرتان حمهوری اسلامی ایران در شکل گیری این انقلاب‌ها و الهام بخشی به کشورهای عربی و اسلامی نقش داشته و دارد؟
حکومت‌های عربی به مدت سی و سه سال نگران صدور انقلاب ایران به کشورهایشان بوده‌اند. به این اتهام که هر کجا جمهوری اسلامی رفته انقلابش را هم صادر کرده است. و از آنجا که حاکمان ستمگر در هر جایی از رسیدن کلام حق به گوش مردم می‌ترسند، لذا فضایی ایجاد کردند که می‌توان آن را "ایران هراسی" نامید. در این فضا هر کسی که به فرهنگ و اندیشه ایرانی نزدیک می‌شد، قاعدتا وارد کننده انقلاب اسلامی ایران محسوب می‌شد. هنگامی که این اتهام هم رنگ باخت اتهام جدیدی اختراع کردند به نام "گسترش تشیع" و این که جمهوری اسلامی ایران سعی دارد اندیشه‌هایش را از طریق شیعه کردن اهل سنت مخصوصا در مصر بسط و گسترش دهد. به همین سبب است که به انقلاب بحرین اتهام مذهبی و شیعی بودن و ضدسنی گرایی می‌زنند و بر اساس همین اتهام با نیروهای "سپر خلیج "علیه مردم بحرین جنگ به راه انداختند. سؤال اینجاست که آیا نیروهای "سپر خلیج" به جای مقابله با دشمن صهیونیستی باید به جنگ با یک ملت مسلمان بی سلاح که در برابر حاکمی ظالم انقلاب کرده برخیزد؟ اینها مدعی چه اسلامی هستند؟

دخت‌ایران: زنان مسلمان ایرانی چه نقشی در الهام بخشی به زنان مسلمان مصر و سایر کشورها داشته‌اند؟ از نظر شما زنان مسلمان انقلابی ایرانی چه ویژگی هایی دارند؟
اگر بخواهم با شما صریح باشم باید بگویم زنان مصری خواهران ایرانی شان را زیاد نمی‌شناسند و این به سبب سیاست نظام سابق بوده است، چراکه روابط دیپلماتیک بین دو کشور پس از انقلاب اسلامی ایران قطع بوده و تعداد زنان ایران در مصر زیاد نیست به جز همسران مجموعه حافظ منافع ایران در مصر که از تعداد انگشتان دست هم تجاوز نمی‌کنند. و اگر هم زنان ایرانی هستند که با ویزای غیرایرانی از مصر دیدن می‌کنند باقی‌ماندگان طرفداران شاه هستند که پس از انقلاب، ایران را به سبب دشمنی‌شان با نظام اسلامی ترک کردند، پس نمی‌توانند نماینده زنان ایرانی محسوب شوند. به اعتقاد شخصی من زنان ایرانی همگی انقلابی‌اند و آماده هستند از آنچه به آن ایمان دارند دفاع کنند.

دخت ایران: سی سال قبل سفارت آمریکا در تهران اشغال شد و امسال شاهد بودیم سفارت اسراییل در قاهره اشغال شد چه شباهتهایی میان این دو حرکت وجود دارد؟ اصولا حضور زنان در این حرکت چگونه بود؟
تشابهات زیادی بین دو انقلاب ایران و مصر وجود دارد که در واقع تقدیر الهی است. مثلا شاه ایران را در 11 فوریه 1979 ترک کرد و دقیقا در همین تاریخ در 11 فوریه 2011 حسنی مبارک از قدرت کناره‌گیری کرد. تسخیر سفارت آمریکا (لانه جاسوسی آمریکا) توسط جوانان ایرانی نشانه نپذیرفتن قیمومیت آمریکا بر ایران بود و حمله جوانان مصری هم به سفارت اسرائیل نشانگر نپذیرفتن و رد هر نوع عادی سازی روابط با اسرائیل از سوی آنهاست. مسلما برخی از زنان در ماجرای حمله به سفارت نقش داشته‌اند، اما من شخصاً در این مشارکتی نداشتم.

دخت‌‌ایران: از زنان مسلمان جهان اسلام، به خصوص زنان ایرانی درجهت حمایت از انقلاب‌های منطقه و حمایت از حقوق انسانی مبارزین مسلمان در کشورهای انقلابی چه انتظاری دارید؟
از خواهران ایرانیم توقع دارم به ما بیاموزند چگونه پس از انقلاب نسل جوان رشیدی را با وجود محاصره و تحریم و فشار پرورش دادند.

دخت‌ایران: شما به تازگی به ایران سفر کرده بودید، نقش و جایگاه زنان را در ایران چگونه دیدید؟
ما از ایران بازگشتیم در حالی که من و همراهانم از دیدن زنان ایرانی مومن و متدین و در عین حال موفق متحیر شده بودیم. حقیقتاً این زنان الگوی خوبی هستند.

دخت‌ایران: باتوجه به فضای بوجودآمده در جامعه مصر و تغییرات احتمالی چگونه می‌شود اتحاد و همدلی میان زنان ایران و مصر برقرار کرد تا به نفع زنان و به طور کلی مردم هر دو کشور باشد؟
ما باید هشیار باشیم که در دام تکفیر یکدیگر نیافتاده و به جنگ با هم مشغول نشویم در حالی دشمن ما در کمین است تا ثروت‌هایمان را غارت کرده و سرنوشت‌مان را بازیچه خود قرار دهد. باید در مقابل دشمن متحد شویم؛ دشمنی که شیعه و سنی برایش تفاوت نمی‌کند، اما از اختلافات مذهبی برای ایجاد فتنه بین ما استفاده می‌کند و در راستای اصل استعماری قدیمی «تفرقه بیانداز و حکومت کن» پشت سر هم به ما ضربه وارد می‌آورد.

دخت ایران: و حرف آخر؟
من زنان ایرانی را به صبر در برابر سختی‌ها نصیحت می‌کنم و به همسران شهدا، مخصوصا همسر دانشمند جوان شهید «مصطفی احمدی روشن» و همه همسران، مادران، فرزندان و خانواده‌های دانشمندان شهیدی که توسط دستان ناپاک ترور شدند تسلیت عرض می‌کنم و آرزوی ثبات قدم و تأیید الهی برایتان دارم.

دخت‌ایران: با تشکر، ما هم برای شما و مردم انقلابی مصر آرزوی موفقیت و پیروزی داریم.

انقلاب مصر و «علیاء» برهنه!

Wed, 01 Feb 2012 18:00:00 +0330

بیست و سوم اکتبر 2011 یا همان اول آبان 90، روزی بود که «علیاء ماجده المهدی»، یک دختر وبلاگ‌نویس مصری در جریان انقلاب این کشور، عکس بدون هیچ‌گونه پوشش خود را در وبلاگ شخصی خود منتشر کرد. به دلیل‌ جنس خبر و توجه جدی برخی رسانه‌ها، این موضوع سریعا به یکی از موضوعات بین‌المللی مصر تبدیل می‌شود و مورد توجه برخی از فعالان این حوزه قرار می‌گیرد. حرف اصلی علیاء این بود که انقلاب مصر، نباید یک انقلاب اسلامی باشد و اسلام‌گرایان نباید آزادی زنان، به معنای آن‌چه علیاء می‌خواهد را محدود کنند. او با انتشار این پست، از دیگر وبلاگ‌نویسان خواست تا با انتشار عکس‌های بدون پوشش خود، به گسترش این موضوع کمک کنند و این دختر مصری در گفت‌وگویی خبری، اسلام‌گرایان را در این زمینه به «مبارزه» طلبید. خبرها و تحلیل‌ها درباره اقدام علیاء منتشر می‌شد. برخی خبرها حکایت از بازدید بالای وبلاگ این دختر داشت. البته برخی از رسانه‌ها تلاش کردند این بازدید بالا را نشانه استقبال مردم دنیا از حرکت ضد اسلامی علیاء بخوانند. اما انگار فراموش کرده بودند که محتوای ضد اخلاقی در این وبلاگ، بیش از انگیزه آن دختر باعث پربازدید شدن وبلاگ علیاء شد. وبلاگی که تا آن موقع مجموعا 2نوشته داشت و معلوم نبود چرا بر وبلاگ‌نویس بودن «علیاء ماجده المهدی» توسط رسانه‌ها این‌قدر تأکید می‌شود.

آن‌هایی که «علیاء» را همراهی کردند...
پرداخت جدی رسانه‌ای به این موضوع باعث شد تا تعدادی از وبلاگ‌نویسان موافق اقدام علیاء، عکس‌های برهنه خود را در وبلاگ خود منتشر کردند. در این میان دست‌کم دو مرد وبلاگ‌نویس ایرانی مقیم خارج از کشور که در جریان انتخابات ریاست جمهوری88 از جریان مخالف نظام حاکم جمهوری اسلامی حمایت کرده بودند، با انتشار عکس‌های بدون پوشش خود، به این جریان پیوستند.

بازتاب‌هایی که داشت؛ بازتاب‌هایی که نداشت...
با این همه، آن‌چه می‌شد از نزدیک به 4هزار کامنت پست مرتبط وبلاگ «علیاء» برداشت کرد، ناراحتی مردم مصر از این اقدام بود. در کامنت‌های پست مرتبط وبلاگ این دختر مصری، برخی از کاربران، او را «دختر شیطان» و یا «مسبب فتنه» خطاب کردند. تعداد لایک‌ها در «فیس بوک» و مثبت‌های شبکه «گوگل پلاس» هم در برابر کامنت‌های درج شده و احتمالا بازدیدهای بالا، رقم قابل توجهی نیست و نشان می‌دهد اقدام علیاء از سوی مردم مصر اقبالی نداشته است.
صفحه علیاء در شبکه اجتماعی «فیس بوک» نزدیک به 300 لایک دارد. این در حالی است که انقلابیون مصر با ایجاد صفحه‌ای در «فیس بوک»، خواستار محاکمه علیاء ماجده المهدی شدند که این صفحه نزدیک به 5هزار و 500 لایک دارد. اغلب رسانه‌های پوشش دهنده این خبر هم تلاش کردند اقدام علیاء را در راستای اسلامی نبودن انقلاب مصر قلمداد کنند. اما همین موضوع هم باعث نشد تا برخی مخالفان اسلام‌گرایان در دنیا، این اقدام زننده علیاء را تقبیح نکنند.

«علیاء ماجده المهدی» که بود؟
علیاء در گفت‌وگویی که به همین مناسبت با سی.ان.ان انجام داده بود، گفت: «من هیچ‌وقت به سیاست علاقه نداشتم و عضو جنبش 6آوریل مصر (جنبش انقلابی مصر که حُسنی مبارک را سرنگون کرد) نبوده‌ام.» در همین رابطه نیز، «طارق الخولی»، سخنگوی جنبش ۶آوریل مصر، عضویت علیاء و «کریم عامر»، دوست پسرش را در این گروه رد و عنوان کرد: علیاء عضو سازمان امنیت نظام سابق مصر بوده و اکنون درصدد تخریب جوانان جنبش ۶آوریل در میان مردم است.

اولین حضور علیاء در میدان التحریر
علیاء پس از انتشار عکس برهنه خود، در اوایل آذر90 در میدان التحریر و در میان انقلابیون حاضر شد. اما این حضور به کام انقلابیون خود نیامد. روزنامه «الفجر» مصر با انتشار خبری در این زمینه نوشت: «تجمع کنندگان مصری که از اقدام اخیر این زن در خلع لباس‌هایش و قرار دادن تصویر برهنه خود در یکی از شبکه‌های اجتماعی به خشم آمده بودند وی را مورد ضرب و شتم قرار داده و از میدان التحریر بیرون کردند.»

و اما بعد...؟
حالا نزدیک به 3ماه از موج خبری علیاء ماجده المهدی می‌گذرد. انقلاب مصر هم هر روز تجربیات جدیدی را در خود می‌بیند. روزی تجمع در مقابل سفارت اسرائیل و روزی دیگر آتش زدن پرچم ایالات متحده امریکا. پس از اخراج دختر وبلاگ‌نویس مصری از میدان التحریر هم هیچ خبری از او نیست. بعد از آن جریان 2بار وبلاگش را به‌روز کرده است و به اسلامی نبودن انقلاب مصر تأکید کرده است. اما انگار دیگر حنایش رنگی ندارد و هر چه داشته را ارائه کرده است!
حالا دیگر انگار انقلاب مصر راه خودش را پیدا کرده است. بدون حضور «علیاء» و دوست پسرش!

احساسات سرکوب شده و قلبهای دردمند

Wed, 01 Feb 2012 17:30:00 +0330

در سال 2001، همسر حمد بن عیسی مجلس اعلایی برای امور زنان تأسیس کرد که باعث شد بسیاری در آن زمان گمان کنند اوضاع زنان بسیار خوب خواهد شد و حقوق زنان بعد از آن کرسی مجلس اعلی محفوظ خواهد بود. ولی این رویاها به سرعت محو و کم‌رنگ و حقیقت برای عموم مردم مشخص شد. همسر حمدبن عیسی فرقی با او ندارد؛ هر دو یک کار انجام می‌دهند و آن عمل، هتک حقوق عمومی انسان‌هاست؛ اعم از زن و مرد، کودک و سالمند.
بحرین در تاریخ روایی خود، آزار، شکنجه، بی‌عدالتی و هتک حقوق انسان‌ها را، آن گونه که در این زمان و تحت حکومت فرعون بحرین و همسرش دیده می‌شود، ندیده است. حقوق زنان زیرپای نیروهای آل‌خلیفه و آل‌سعود له شده است. تعداد زیادی از شهدای حوادث اخیر از دختران جوان و کودکان هستند. سهم حاکمان از این ظلم‌ها شهید و زخمی کردن بسیاری از زنان و آزار آنها در زندان‌، با بدترین شکنجه‌های روحی و جسمانی است. آخرین حد ظلم و ستمشان نیز تجاوز بر شرف و آبروی زنان با زور و ضرب و شتم- بدون هیچ دین و وجدانی- است.
این اعمال در حالی رخ می‌دهد که مقامات پادشاهی آل خلیفه شعار «اسلام دین ما و قرآن کتاب ماست» را سر می‌دهند، اما افعال آن ها نه تنها ننگین و خفت آور و خالی از دین و وجدان است، بلکه مخالف همه ارزش‌ها و مفاهیم دینی و انسانی است. به همین خاطر، زنان در عرصه و میدان اعتراض باقی ماندند و در تظاهرات عمومی در کنار مردان قرار ‌گرفتند و گاهی هم حتی پیشگام بودند. مخصوصاً هنگامی که به دسته‌‌های سینه‌زنی تجاوز شد و حرمت این عبادت را نگه نداشتند؛ زن ها به بیرون از خانه ها آمدند و حرکت‌های با جنب و جوشی صورت گرفت و مردان نیز در این تظاهرات شرکت کردند.

این اتفاقات شهادت کودکان را نیز در پی داشت. ساجده یکی از این دختر بچه‌ها بود که بر اثر استنشاق گازهای سمی به شهادت رسید. این گازها توسط نیروهای آل خلیفه که با پشتیبانی سربازان عربستان سعودی مردم را سرکوب می‌کنند به داخل منازل شلیک شده بود و کسانی که داخل خانه بودند را خفه کرد.
زهرا صالح نمونه دیگری از این قربانی‌ها است؛ مزدوران آل خلیفه در جریان ضرب و شتم او میله‌ای در سرش فرو کردند که همان موقع موجب کشته شدن این دختر نوجوان نشد؛ اما پس از چند روز تحمل این درد، عاقبت زهرا بر اثر جراحات وارده از این میله به شهادت رسید.
تاریخ تکرار شده است! زمانی بنی امیه و فرزندانش تیر و نیزه بر سر و چشم عباس و اهل بیت پیامبر فرو کردند و اکنون یزیدانی از نسل یزید بن معاویه با سربازانی که تا دندان مسلح هستند و در سایه پایگاه پنجم نیروی هوایی آمریکا که در این کشور مستقر شده، احساس ارامش می‌کنند، در حال کشتار و به خاک و خون کشیدن مردم مظلومی هستند که سلاحشان مشت و فریاد و آه است.
آنچه در بحرین اتفاق می‌افتد، در واقع جنگ تغییر هویت است. رژیم آل خلیفه به دنبال تغییر بافت مردمی بحرین، تاریخچه بحرین و تبدیل کردن کشور علوی به کشور اموی هستند. آل خلیفه با همکاری آل سعود تعداد زیادی از وهابیون را به این کشور آورده و به آنها تابعیت بحرینی می‌دهد تا اکثریت شیعیان این کشور به تدریج از بین بروند و وهابیونی که از اسلام نفرت دارند و با شیعه و سنی دشمن هستند در این کشور اکثریت را به خود اختصاص دهند.
سایر حکومتها و دولتهای عربی خلیج فارس نیز آماده هم پیمان شدن با شیطان برای حفظ مصالح و صندلی حکومتشان هستند؛ و در صورتی که مردم منطقه خواهان آزادی و رهایی از ظم و ستم آنها باشند، حاضرند مانند کاری که قذافی با مردم لیبی، مبارک با ملت مصر، عبدالله صالح با مردم یمن و در گذشته صدام در عراق و شاه در ایران انجام داد را تکرار کنند.
زنان بحرینی با الگوگیری از حضرت زهرا سلام الله علیها و حضرت زینب علیها السلام تصمیم گرفتند تا زمانی که در ظلم و ستم هستند آرام نگیرند و در مقابل ظالمان سر تسلیم فرود نیاورند. شعارشان صبر و استواری و استقامت در عرصه تظاهرات عمومی است تا زمانی که خواسته‌های عادلانه‌شان محقق شود. گروه‌های بحرینی نیز به دنبال حکومتی عادلانه و مبتنی بر اسلام هستند که حقوق اسلامی و انسانی زنان و مردم بحرین را تضمین نماید. در حقیقت حرکتهای مردمی و آزادی خواهانه بحرین از رنجی نشات گرفته است که زنان و مردم بحرین از بی‌عدالتی، ستم، تبعیض و تحقیر رژیم آل خلیفه علیه خود متحمل شده‌اند. به خصوص آنکه حکومت آل خلیفه در سیاست ملی خود تبعیض فرقه‌ای و سیاسی قائل می‌شود و به شیعیان اجازه ایفای نقش در مناصب رده بالا را نمی‌دهد؛ این تبعیض در مورد زنان به شدت افزایش می‌یابد. اما این قساوتها مانع حرکت زنان نشده است و هر چه ستم حاکم بر ملت افزایش پیدا کرده است، ایمان قلبی شیعیان بحرین نیز بیشتر شده است.
زنان بحرینی با شجاعتی زینب گونه، در مقابل گلوله‌های خائنانه آل خلیفه که از پشت به آنها ضربه می‌زند سینه سپر کرده‌اند و مصداق قول خداوند تعالی هستند که:
الَّذِينَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُواْ لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَانًا وَقَالُواْ حَسْبُنَا اللّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ
«آن مومنانی که وقتی مردم به آنان گفتند: لشکری بسیار علیه شما مومنان فراهم شده، از آنان در اندیشه و حذر باشید، (این تبلیغات) بر ایمانشان بیافزود و گفتند: تنها خدا ما را کفایت کند و او نیکو وکیل و کارسازی است.» (173 / آل عمران)
زبان خوف و ترس در فرهنگ مردم ما جایی ندارد؛ بلکه منطق ما، منطقِ مبارزه طلبی پدر و مادرمان در مقابل حکومت نظامی آل خلیفه و آل سعود است. زنان بحرین در همه جا فعال هستند؛ در مساجد، حسینیه‌ها، خیابانها، مراکز خرید، نزدیک ادارات دولتی... تا اینکه نظام به تنگ آمد و با همه حرکت‌هایی که ممکن است تصرفات آن ها را رسوا کند برخورد نمود.
این وقاحت و برخورد شرم آور در مجتمع سیتی سنتر در معرض چشم همگان صورت گرفت. نیروهای رژیم بحرین و عربستان به زنان دستبند زدند و آنها را روی زمین بر روی یکدیگر قرار دادند؛ درست شبیه کاری که آمریکایی‌ها در برخورد با اجساد عراقی ها در زندان ابوغریب انجام دادند. با این تفاوت که آمریکایی ها در زندان و به دور از چشم مردم این اعمال را انجام دادند، ولی حکومت آل خلیفه در روز روشن و در مقابل چشم مردم و در مراکز خرید این بلا را بر سر زنان آوردند.
باید تاکید کنم زنان علاوه بر حقوق عمومی مردم، باید از ملاحظات و مراقبات خاص زنان نیز برخودار باشند؛ ولیکن از هر دو جهت به آن ها ظلم می‌شود؛ نه از حقوق عمومی و نه از ملاحضات و حقوق زنانه خود برخوردارند. اما همچنان که امیرالمومنین می‌فرمایند: «برای ما حقوقی است؛ اگر دادند که هیچ... والا ما سوار شتر دنبال حق می‌رویم حتی اگر مسیرمان طولانی شود.»
حقوق مردم بحرین با محدودیت‌ها و ضعف صاحبان حکومت ساقط نمی‌شود. زمانی که ضجه‌های کودکان و فریادهای زنان بلند است متوجه می‌شویم که حقی ضایع شده و ظالمانی با استفاده از نفوذ و قدرتشان حقوق مستضعفین را سلب می‌کنند. ولیکن یقین ما به وعده الهی برای یاری مستضعفین زمان است که می‌فرماید:
وَنُرِيدُ أَن نَّمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِين وَنُمَكِّنَ لَهُمْ فِي الْأَرْضِ وَنُرِي فِرْعَوْنَ وَهَامَانَ وَجُنُودَهُمَا مِنْهُم مَّا كَانُوا يَحْذَرُونَ
«و خواستيم بر كسانى كه در آن سرزمين فرو دست‏شده بودند منت نهيم و آنان را پيشوايان [مردم] گردانيم و ايشان را وارث [زمين] كنيم. و در زمين قدرتشان دهيم و [از طرفى] به فرعون و هامان و لشكريانشان آنچه را كه از جانب آنان بيمناك بودند بنمايانيم» (5-6 / قصص)
پس اگر شب ظالمین طولانی است، ولیکن صبح مظلومین نزدیک است، ولو اینکه دیکتاتوری آل خلیفه تداوم داشته باشد. اما ما با توجه به علم و تجربه می‌دانیم هرکدام از حکومت‌های قبلی که ستم کردند، حکومتشان دوامی نداشته و به زوال رسیده است، مثل حکومت‌‌های حجاج یوسف ثقفی، نمرود، فرعون که خودشان و حکومتشان از بین رفتند و تاریخ آنها و افعال خیانت بارشان را لعنت می‌کند.
اگر به انقلابهای مردمی کشورهای عربی دقت کنیم، تنها انقلابی که مورد ظلم قرار گرفت، انقلاب بحرین است. از یک جهت تمام ارتش‌های منطقه تحت پوشش اتحادیه عرب و شورای همکاریهای خلیج فارس چون سگان هار دندان نشان می‌دهند و از سوی دیگر بنگاه‌های خبری حقایقی را که در بحرین اتفاق می‌افتد مخفی می‌کنند و انقلاب بحرین را بایکوت خبری کرده‌اند. علاوه بر این، شیوه سرکوب‌گرانه رژیم بحرین علیه انقلاب نیز مختص خود و متفاوت از سایر کشورهای انقلابی بوده است.
تنها در انقلاب بحرین است که نیروهای رژیم دست به تخریب مساجد و اماکن مذهبی، آتش زدن قرآن می‌زنند و عربستان سعودی مستقیما مداخله می‌کند تا مبادا خللی در آسایش حکومت آل سعود ایجاد شود؛ در هیچ یک از انقلاب‌های منطقه این تعداد شهید و اسیر زن وجود نداشته است که آبرو و شرفشان مورد تعدی و تجاوز قرار گرفته باشد. اما این انقلاب و حرکت‌های مردمی، متوقف نمی‌ماند و از نیروهای مجاهد و انقلابی اعم از زن و مرد چیزی کم نخواهد شد؛ ما با خداوند عهد بسته‌ایم تا زمان سقوط حکومت ستمگر آل خلیفه، و برقراری یک نظام آزاد اسلامی و عدالت‌گرا و برگرداندن حقوق سلب شده مسلمین این اعتراضات را ادامه دهیم.
از خدا می‌خواهم توفیق و کمک و یاری خود را برای انقلابمان در بحرین مرحمت کند. آمین یا رب العالمین

وضعیت زنان فعال و مدافع حقوق بشر در بحرین

Wed, 01 Feb 2012 17:00:00 +0330

زمانی که از وضعیت زنان فعال و مدافع حقوق بشر در بحرین صحبت می‌کنیم، از تعدادی سخن می‌گوییم که نمی‌توان نادیده‌شان گرفت. کسانی که به سبب فعالیت‌شان در دفاع از حقوق بشر در بحرین از سوی دستگاه سرکوبگر آل خلیفه در معرض زشت‌ترین انواع مجازات‌ها و شکنجه‌ها و هتک حرمتهای علنی قرار گرفته‌اند؛ و لذا می‌بینیم این نظام مبتنی بر تبعیض مذهبی تمام دستگاه‌هایش را برای یافتن این فعالان بسیج کرده است.
از لحاظ رسانه‌ای می بینیم که تمام رسانه‌ها (تلویزیون، رادیو، روزنامه‌ها، مجلات، سایت‌های اینترنتی، وسائل ارتباط جمعی و پیامک‌ موبایل‌ها) را برای دست یافتن به این فعالان و بدنام کردنشان به کار گرفته و این زنان را به عنوان مجرم و گروههای آشوب طلب و تروریست مخالف نظام و قانون جلوه می‌دهند. گاهی هم آنها را متهم به ارتباط با بیگانگان و ایفای نقش ستون پنجم برای دشمنان نظام آل خلیفه و عربستان سعودی می‌کنند. البته معمولا منظورشان از دشمن، جمهوری اسلامی ایران است که سیبل اتهامات کورکورانه آل خلیفه شده و هرگاه گروهی از این مدافعان حقوق بشر را دستگیر می‌کند، آنها را متهم به فعالیت در راستای منافع ایران می‌کند و ایران را به دخالت در امور داخلی بحرین و سایر کشورها و حمایت مالی از تروریسم در منطقه خلیج فارس متهم می‌سازد و همواره ادعا می‌کند تعداد زیادی از این فعالان مجری برنامه‌ها و سیاست‌های ایران در منطقه هستند. دروغ بودن این سخنان واضح است و هیچ عقل سالمی فریب آن را نمی‌خورد. بر همه آشکار است که زنان بحرینی با یک انگیزه درونی حرکت می‌کنند، نه با تحریک از سوی کسی. و ملت بحرین که در معرض این همه بی‌عدالتی هاست، دیگر نیازی به محرک خارجی ندارد و این خود نوعی تحقیر اندیشه‌ها و دست کم شمردن ملت بحرین است، چنانکه گویا این مردم به قدری ساده لوح‌اند که هر حکومتی می‌تواند آن ها را بازی داده و در ورطه‌ای بیاندازد که انتهای آن مشخص نیست.
اما بقیه دستگاهها، دیگر حرجی بر آنها نیست، سازمان اطلاعات، نیروهای امنیتی کشور، قوه قضائیه و حتی قوه مقننه و سایر نهادهای حکومتی همه با هم ضد بسیج شده‌اند تا این دختران جوان فعال به زندانها و بازداشتگاه‌ها روانه شوند و احکام بی‌رحمانه‌‌ای علیه‌شان صادر شده، در معرض شکنجه‌های جسمی و روانی وحشیانه‌ای قرار گیرند و بلکه شرف و ناموس و آبروی بسیاری‌شان مورد هتک حرمت قرار گیرد، مخصوصاً از جانب وحشی‌هایی که از خارج آورده شده‌اند. (مثل عناصر دستگاه امنیتی اردن و فداییان صدام که از عراق رانده ولی توسط نیروهایی اشغالگر آمریکایی جذب نظام آل خلیفه شدند و همچنین ارتش اشغالگر و غاصب سعودی در کنار مزدوران آل خلیفه) و نیز تعدادی از آنها به شهادت رسیدند. در این مقاله به دو شخصیت بر جسته در عرصه دفاع از حقوق بشر بحرین می‌پردازیم؛ اولی آیات القرمزی و دومی زینب الخواجه است تا ببینیم که نظام چگونه وقتی چنگ و دندان نشان می‌دهد دیگر نه به جنین درون شکم مادر رحم می‌کند، نه به کودک شیرخواره و نه به پیرمرد سالخورده و نه به زن صلح طلب و حاضر است برای بقای خودش و شرکای با نفوذش هر انسانی را قربانی کند.

اول: آیات القرمزی
آیات القرمزی دختر دانشجویی که بیست سال دارد و شیفته شعر است و دوستدار آزادی وطن و ملتش. در یکی از شب‌ها زمانی که انقلابیون در میدان شهدا (لؤلؤ) جمع شده و خواستار واژگونی نظام آل خلیفه بودند، قصیده‌ای خواند که شور انقلابیون را بیشتر کرد و آنها را بر خواسته‌شان مبنی بر واژگونی نظام استوارتر و بارها شعار «یسقط حمد یسقط حمد» (سرنگون باد حمد، سرنگون باد حمد) را تکرار کردند و در قصیده‌اش حمد بن عیسی حاکم بحرین را بدتر از شیطان توصیف کرد، موضوعی که خاطر حکومت را بسیار آزرده ساخت تا جایی که آیات را اواخر ماه مارس 2011 بازداشت کردند. این ماجرا پس از حمله نیروهای آل خلیفه به پشتیبانی ارتش سعودی به میدان لؤلؤ بود که در آن هر آنچه از 16 مارس 2011 به جا مانده بود را تخریب کردند.
آیات القرمزی توسط یکی از زنان افسری که منتسب به خانواده آل خلیفه است در معرض شکنجه وحشیانه‌ای قرار گرفت و دادگاه سلامت ملی بحرین (دادگاه‌های نظامی تحمیل شده توسط نظام) وی را به یک سال زندان محکوم نمود. ولی پس از فشارهای سازمان‌های حقوق بشر حکومت مجبور شد چهار ماه بعد وی را رها کند. ولی قبل از آزادی وی را مجبور به عذر خواهی از دیکتاتور بحرین در تلویزیون رسمی کردند. وی پس از آزادی همچنان قوی ماند و از شعر و فعالیت‌هایش ابراز پشیمانی نکرد.
وی با بیان شکنجه‌های وحشیانه‌ای که بر سرش آورده بودند گفت؛ چنان بر سرش می‌زدند که از هوش می‌رفت و مجبورش می‌کردند به نمادها و رهبران سیاسی- دینی شیعه دشنام دهد. شکنجه گران تلاش داشتند از او اعتراف بگیرند که برای خواندن آن قصیده دستورات و پشیتیبانی‌های مادی ایران را داشته است – امری که کاملا بی‌اساس است. آیات القرمزی به رغم عدم گرایشش به جریان‌های سیاسی، احزاب و جنبش‌ها و جمعیت‌ها همچنان سربلند و مقاوم و بی‌اعتنا به رفتارها و گفتارهای نظام آل خلیفه مانده است. او مستقل است و بر این استقلال خود پایداری ورزیده است و در راستای ندای وجدانی و عشق به ملتش فعالیت می‌کند.

دوم. زینب الخواجه
وی دختر یکی از مشهورترین فعالان حقوق بشر در سطح جهانی، استاد عبدالهادی الخواجه، است. و در کنار پدر و خواهرانش در عرصه دفاع از حقوق بشر فعالیت دارد. این زن شجاعتی دارد که بسیاری از مردان ندارند و کسی است که به اوباما نامه نوشت و از او درخواست کرد به ماجرای بحرین فراتر از منافع خاص امریکا نگاه کند و نظام آل خلیفه را جزء نظام‌های دیکتاتوری محسوب نماید. وی در بیشتر حرکت‌های مردمی که در بحرین پیش و پس از 14 فوریه 2001 شکل گرفت مشارکت داشته است و بالاخره یکبار که در یک خیابان نشسته بود و فریاد می‌زد «یسقط حمد یسقط حمد» توسط یکی از نیروهای ضد شورش دستگیر شده و در مقابل عابران مورد ضرب و شتم قرار گرفته و در حالیکه به پشت کشیده می‌شد از خیابان به بازداشتگاه برده شد. وی همچنان به اتهام تحریک افکار به ناخشنودی از نظام در زندان‌های آل خلیفه است و در حالیکه در مقابل چشمان مردم مورد ضرب و شتم قرار گرفته است، حکومت وی را متهم به حمله به پلیس زنی کرده که قصد داشت وی را بازداشت کند. این در حالی است که وکیلش فیلم کامل ماجرا از لحظه‌ای که در خیابان نشسته بود تا بازداشتش را ارائه داده که در آن به طور واضح و آشکار این پلیس است که به وی حمله کرده و او را در حالتی که به صورت مسالمت آمیز سر جایش نشسته مورد ضرب و شتم قرار می‌دهد.
زینب و آیات فقط نمونه‌هایی از برخوردهایی هستند که با زنان و فعالان بحرینی صورت می‌گیرد. ما خردسال‌ترین زندانی جهان را داریم که سنش از پنج سال تجاوز نمی‌کند؛ نام او فاطمه النینون است که همراه مادرش که به دلیل شرکت در اعتصاب نزدیک سیتی سنتر بازداشت شد در زندان‌های آل خلیفه به سر می‌برد و اکنون اطلاعی از سرنوشت وی و سایر همراهانش در دست نیست.
همچنین فضیلة المبارک که مادر چند فرزند است به رغم درخواست‌های انسانی، اخلاقی و قانونی سازمان‌های حقوق بشر برای آزادی‌اش هنوز در زندان است؛ چرا که حکومت آل خلیفه به سبب سرسختی و تکبرش از کوچکترین تساهل در برابر ملت بحرین دریغ می‌ورزد، مخصوصا پس از اینکه خیال‌شان از مقاومت آسوده شد و اطمینان‌شان از اینکه مردم متوسل به زور و خشونت نمی‌شود، بر ملت بحرین سخت‌گیرتر شدند. ولی به لطف خدا ملت بحرین بالاخره دفاع از خودش را آغاز کرده و توانسته تعرض و دشمنی‌ها را در محورهای مختلف دفع کند؛ به ویژه با تشکیل دسته‌‌هایی از زنان و مردانی که از مناطق‌شان در برابر حمله به روستاها و غارت منازل دفاع می‌کنند که باعث حفظ جان بسیاری در روزهای اخیر شده است.

شکنجه فعالان زن و مدافعین حقوق بشر
خانواده آل خلیفه نمی‌خواهد کسانی باشند که از حقوق مردم دفاع کنند و بی‌عدالتی‌ها را به گوش جهان برسانند. لذا سعی در خفه کردن هر صدایی دارند که ممکن است مفاسد و ستم‌هایشان را رسوا کند. حرکت‌ها و اقدامات برخی فعالان زن حقوق بشر به مثابه راه تنفسی برای ملت بحرین بوده است تا از این طریق جهان رفتارهای نظام آل خلیفه و آل سعود اشغالگر را مشاهده کند و بر کسی پوشیده نماند که اقدامات ارتش بحرین و عربستان در بحرین یک جنگ کامل و ویرانگر با تاریخ و تمدن یک ملت است. همانطور که صهیونیست‌ها سعی در یهودی سازی قدس دارند، نظام‌های مذهبی بسته آل خلیفه و آل سعود سعی در تغییر هویت بحرین از سرزمینی شیعه و علوی به اموی دارند.

نظام بحرین نظام تبعیض نژادی
نظام آل خلیفه بیش از دویست سال است که با سلاح زور و خشونت و قتل بر بحرین حاکم است و از زمانی که پا به این سرزمین پاک گذاشته اند سیاست تبعیض و به حاشیه راندن اکثریت شیعی مردم بحرین که معتقد به مذهب اهل بیت اند را، به سبب اعتقادشان به مذهب جعفری و نه چیز دیگری، در پیش گرفته اند. لذا در پی هجوم وحشیانه سعودی ها سربازان متعصب ضد شیعه سعودی وارد بحرین شده و به جنگ با ملت بحرین پرداختند و اصطلاحا برای رضای خدا خون مردم ما را ریختند، گویا که ما از صهیونیست ها هم بدتریم. حکومت آل خلیفه مانند آپارتاید آفریقای جنوبی که 300 سال سلطه سفید پوستان و اعمال تبعیض نژادی بر ساکنان اصلی و سیاهپوست آن را به همراه داشت، سیاست تبعیض را در پیش گرفته اما این بار نه تبعیض نژادی بلکه تبعیض مذهبی، چرا که بحرین تنها دولتی در منطقه خلیج فارس است که اکثریت ساکنان آن شیعه هستند و به همین دلیل است که حکومت سعی در سرکوب هر صدای آزادیخواهی، از کودک گرفته تا زن و مرد و سالخورده دارد. این خود مفسر جنگ دیوانه وار آنها با فعالان و بر پایی دادگاه ها و قربانگاه ها و ایجاد فجایع انسانی است که تا امروز بیش از پنجاه شهید گرفته است که در بین شان کودک و پیرمرد هم وجود دارد. بیشتر فعالان زن روانه زندان شده اند و در معرض هر نوع هتک حرمتی از جمله تجاوز جنسی و روش های کثیفی قرار گرفته اند که در شأن حاکمان حجاز و رفاع است.
با این حال تمام این اقدامات نتوانسته فعالیت فعالان زن را متوقف کند و آنها همچنان با اراده ای سخت و فولادین به فعالیت شان ادامه می دهند و گرچه حاکم بحرین ما را بر سر دو راهی جنگ و ذلت گذاشته ما هرگز تن به ذلت نمی دهیم و ملت بحرین با زنان و مردانش و جوانانش تصمیم گرفته اند یا پیروز شوند و یا شهید. حرکت ما بیشتر خاستگاه عقیدتی و دینی جهت قیام به امر به معروف و نهی از منکر و ایجاد یک نظام صالح غیر از آل خلیفه دارد، تا کسب منافع و دستاوردهای سیاسی. همه ما امید داریم سال 2012 بشارت دهنده پیروزی ملت مان و ایجاد بحرینی بدون آل خلیفه باشد.

جنگ سرد؛ سرب داغ

Wed, 01 Feb 2012 16:30:00 +0330

در میان کشورهای عربی، به ویژه کشورهایی که تحولات ناشی از بیداری اسلامی در آنها روی داده است، لیبی از معدود کشورهایی است که در خاطره تاریخی خود انقلاب و آزادیخواهی را تجربه کرده است. به لحاظ جغرافیایی لیبی در شمال آفریقا و در نزدیکی کشورهایی مانند یونان و ایتالیا در اروپا است. به همین دلیل لیبی عرصه تجاوز کشورهای اروپایی و استعمارگری آنان نیز بوده است.
در حدود دهه 1910 میلادی ایتالیا با غلبه بر دولت عثمانی کنترل لیبی را به دست آورد و این کشور نفت‌خیز را به عنوان مستعمره خود اشغال نمود. در حدود چهار دهه سلطه ایتالیا بر این کشور، جنبش‌های آزادیخواهانه متعددی شکل گرفت که از معروفترین رهبران آنها می‌توان به عمر مختار اشاره نمود. این تلاشها تا آزادی و استقلال لیبی ادامه داشت. حتی معمر قذافی نیز با رویکردی انقلابی و اسلامی دست به کودتا زد و رهبری لیبی را به عهده گرفت.
در واقع، معمر قذافی در ابتدای امر چهره‌ای انقلابی، محبوب مردم و به فکر تعالی کشور خود و آفریقا بود. اگر چه این رویکرد متعالی نسبت به پیشرفت آفریقای شمالی تا پایان کار قذافی با او همراه بود و تلاشهای زیادی برای توسعه و استقلال قاره آفریقا انجام داد، اما به تدریج با انحصاری نمودن قدرت و تعاملات مصلحت اندیشانه با دولتهای غربی به چهره‌ای دیکتاتور تبدیل شد.

اوج این دوستی‌های نابجا را باید در دوستی با سیلویو برلوسکونی، نخست وزیر سابق ایتالیا، دید. ایتالیا که زمانی لیبی را اشغال نموده بود، اکنون بهترین دوست قذافی (و نه مردم لیبی) به شمار می‌آمد. طبیعتا دوستی با برلوسکونی که به خاطر رسوایی های اخلاقی خود حتی در میان سیاستمداران غربی نیز منفور است، نه با رویکرد اسلامی و نه با روحیه ملی گرایانه گذشته قذافی تطابق نداشت. اما دلیل این دوستی را شاید بتوان در علاقه مشترک قذافی و برلوسکونی به زنان دانست! معمر قذافی که علاقه زیادی به معماگونه بودن داشت، تیم محافظان خود را از میان دوشیزگانی از کشورهای مختلف انتخاب می‌کرد. بنابر این در ظاهر امر می‌توان اولین ردپای زنان در لیبی را در فرشتگان نجات او دانست که شهرتی جهانی داشتند.
به هر تقدیر، با سرایت بیداری اسلامی به لیبی و آغاز اعتراضات مردمی علیه قذافی، عرصه جدیدی در فضای بین‌المللی ایجاد شد. یکی از ده کشور اول نفت خیز جهان طعمه‌ای نبود که دولتهای غربی به سادگی از کنار آن عبور کنند. بنابر این در روشی کاملا متفاوت از تونس، مصر و غیره شورای امنیت سازمان ملل به سرعت وارد عمل شد و با اعلام منطقه پرواز ممنوع بر فراز لیبی نیروهای نظامی ناتو را به اطراف این کشور گسیل داشت. ایتالیا یک بار دیگر به عرصه تاخت و تاز علیه لیبی تبدیل شد و این کشور خاطرات جنگ جهانی دوم را دوباره تجربه نمود. البته شورای امنیت و ناتو بهانه حمله نظامی خود را استفاده جنون آمیز قذافی از هواپیماهای جنگنده علیه مردم لیبی قرار دادند.
به این ترتیب، فضای اعتراضات خودجوش مردمی، به ناگاه به فضای تلخ و خشن جنگ تبدیل شد. به همین دلیل حضور زنان در این جنبش بیش از پیش رنگ باخت و کمترین حضور زنان در میدان عمل را در لیبی می‌توان دید. با این حال، در موارد معدودی زنان به عنوان سوژه‌های خبری که بیشتر به نمادهای رسانه‌ای و تبلیغاتی برای توجیه و مشروعیت بخشی به حضور نظامی بودند مورد استفاده قرار گرفتند.
اولین مورد ایمن العبیدی بود. او مدعی شد توسط سربازان رژیم قذافی دستگیر و مورد شکنجه و آزار و اذیت قرار گرفته است. پس از این بود که خبر بازداشت او و انجام تحقیقات برای بررسی ادعای او منتشر گردید و چندی بعد ایمن العبیدی موفق به فرار از لیبی شد. پس از آن در مقابل رسانه‌های غربی نشست و در مورد وقایعی که بر او گذشته بود سخن گفت. هر چند ادعاهای وی به درستی مورد بررسی و اثبات قرار نگرفت؛ اما به هر ترتیب بخشی از گفته‌های او خشونتهای دولت قذافی را بیان می‌نمود.

دومین زنی که به چهره‌ای رسانه‌ای تبدیل شد، پرستار نوه قذافی بود. پس از تسلط نیروهای انقلابی بر طرابلس، پایتخت لیبی، و گریختن قذافی از این شهر، بدن نیمه جان این زن در محل اقامت خانواده قذافی پیدا شد. تمام بدن این پرستار دچار سوختگی شدید شده بود. پس از مراقبتهای اولیه و احیای او، مشخص شد عروس قذافی به دلیل عصبانیت از گریه‌های فرزندش و ناتوانی این پرستار در ساکت کردن او، تمام بدن پرستار را با ریختن آب جوش سوزانده بود. انتشار تصاویر این زن پرستار احساسات جهانی را به شدت برانگیخت.
در مقایسه با سایر کشورهای انقلابی، غیر از این دو چهره، زن دیگری در انقلاب لیبی حضور چشمگیری نداشته است. همانطور که گفته شد یکی از دلایل عمده این امر فضای جنگ و نظامی گری ایجاد شده در این کشور بود. اما استفاده رسانه‌ای از دو چهره مورد اشاره حکایت از اهمیت نقش زن در یک حرکت اجتماعی گسترده دارد. چنانکه در کمترین حالت برای جبران عدم حضور فعال زنان در فضای حقیقی، از حضور رسانه‌ای آنها استفاده حداقلی برده می‌شود.