ملاقات

اولین باری كه دیدمش فكر كردم از آنهاست كه تمام وقت‌شان پای اینترنت و تلفن و پرسه‌زنی در خیابان‌ها می‌گذرد. رگه‌هایی از رنگ قرمز میان موهایش كه از بالای مقنعه به شكلی عمدی بیرون گذاشته شده بود دیده می‌شد. مژه‌های بلند و بیش از اندازه سیاه و گونه‌های صورتی رنگش نتیجه یك آرایش ملایم بود. مادرش دیروز به زبانی قاطع تاكید كرده بود بابت هزینه‌های آرایشی نگران نیست و می‌خواهد مطمئن شود دختر به لحاظ سلامتی در خطر نباشد. از من خواسته بود بی‌پرده با او حرف بزنم و در ادامه هم خواهش كرده بود به عنوان مشاور، رازدار بمانم. برایش روشن كردم قرار است من شنونده باشم و او حرف بزند. قبل از اینكه لب باز كند، تمام ذهنم درگیر بود كه چطور بعد از شنیدن حرف‌های بی‌اساس دوران نوجوانی، او را قانع كنم زندگی با آنچه انتظار دارد متفاوت است و چطور گزارشم از این ملاقات را برای مدیریت آماده كنم كه تاثیر منفی روی دوران تحصیل این دختر نداشته باشد.
سكوت را كه شكست، خیالم راحت شد. هم به شدت كم سن و سال بود و هم به شكلی باورنكردنی آگاه. خوب می‌دانست كجا اشتباه كرده و ابایی از اعتراف هم نداشت. پشیمان نبود البته. فقط اصرار داشت درك اشتباه، تلاش برای ارتكاب دوباره را در پی دارد و این یعنی قدم نهادن در راهی كه ممكن است به پایانی درست برسد. تاكید داشت می‌داند راه‌های اشتباه بیش از آنند كه عمر آدمی كفاف بدهد تمام آنها را تا انتها برود و دوباره از نو شروع كند. با اینكه بارها در طول سال‌های فعالیتم در مقام مشاور دانش‌آموزی به دخترانی برخورده بودم كه از صداقت به عنوان حربه‌ای برای خلع سلاح كردن مشاور استفاده می‌كردند، در مواجهه با این دختر مطمئن بودم برای این راستی و درستی نقشه نریخته است. برای درس خواندن احترام قائل بود و چه گواهی بهتر از این كه نتایج آزمون‌ها او را همچنان در بین ممتازان مدرسه نشان می‌داد.
دختر گفته بود که وقتی می‌دانم این زیبایی و جوانی دائمی نیست و روزی در آینده‌ای نه چندان دور آن را از دست خواهم داد، امروز قدرش را می‌دانم و دوست دارم از آن بهترین استفاده را كنم. برایم مهم نیست كسی كه مرا نمی‌شناسد چه فكری درباره من بكند یا از روی ظاهرم چه تصمیم‌ها بگیرد. مهم این است كه از آنچه هستم شرمنده نباشم و نیستم. چون اشتباهاتم آنقدر بزرگ نبوده كه جای جبران نداشته باشد.


به نسبت آنچه از یك دختر 14 ساله انتظار داشتم، مسلط‌تر بود. گفت نگرانی مادر و پدرش را درك می‌كند، اما نمی‌تواند كسی باشد كه آنها از او می‌خواهند. انتخابش را كرده بود و با آینده‌ای كه مادر و پدر برایش ترتیب داده بودند متفاوت بود. دوست داشت دنبال كشف ناشناخته‌ها برود. سفر كند. تجربه كسب كند. انتخابی كه من بعد از همان اولین جلسه ملاقات فهمیدم چندان پایدار نخواهد بود. اما حق دادم از آن دفاع كند.