خانم معاون رئیس‌جمهور یا مسئول شاخه زنان احزاب طیف خاص
دخت ایران- رسانه‌ها نوشتند معاون رئیس‌جمهور که در رأس هیأتی به دعوت شورای پاپی امور خانواده به ایتالیا سفر کرده است، با رهبر مذهبی کاتولیک‌ها در واتیکان دیدار و درباره خانواده، موضوع‌ها و مناسبات دوجانبه و چندجانبه و بین‌المللی گفت‌و‌گو کرد. معاون رئیس‌جمهوری کشورمان با تأکید بر اهمیت گفت‌و‌گو میان زنان کاتولیک و مسلمان برای کمک به صلح در سطح جهانی، گفت «جوهره تمام ادیان، دعوت به آرامش، صلح و مداراست. زنان با عطوفت مادرانه و به عنوان معلمان صلح می‌توانند نقش بسیار اساسی در زمینه افزایش آرامش خانواده داشته باشند و می‌توانند با گفت‌وگو و تفاهم در سطح جهان تاثیرگذار باشند.»
 
چگونه است که دنیا همچنان جنگ‌طلب و جنگ‌افروز است و آتش جنگ است که خانه‌ها را می‌سوزاند با این که زنان در سیاست حضور دارند؟ پاسخ این که اگر زنان هم در دنیای سیاست مردانه بازی کنند و در چارچوب زمین و با بازی‌گردانی آن‌ها در صحنه باشند از زنانگی فقط ظاهرش حفظ‌شده. اگر زنان هم قدرت محور و قدرت‌مدار باشند و چون مردان سیاست، بنده قدرت باشند و سیاست‌بازی‌شان با محوریت قدرت باشد همان‌گونه سیاست‌بازی کرده‌اند که مردان یعنی که به وسیله سیاست با مردم بازی کرده‌اند. نگاه و عملکرد مادرانه است که در سیاست ورزی زنانه مدارا و صلح و عشق‌ورزی به انسان‌ها و رفاقت را به صحنه می‌آورد نه رقابت و از صحنه به در کردن را.
 
زنان پیام‌آوران صلح و عطوفت و آرامش هستند از این رو که در پرورش فرزند هنر عشق‌ورزی و عشق ورزیدن به همه را به صحنه می‌آورند و به نمایش می‌گذارند و آن را نهادینه می‌کنند پس خود آینه صلح ورزی می‌شوند. این هنر زنان به خانه محدود نمی‌شود چرا که خصلت‌های مادرانه هویت آنان را شکل می‌دهد پس صلح و ایثار و سازش و بردباری را به نمایش می‌گذارد. این‌ها همه مشروط بر این است که زنان بر خصلت زنانه خود که با مادری کردن و پروراندن و از خود گذشتن برای دیگری است مانده باشند.
 
قرآن آن جا که از تاریخ می‌گوید نشان می‌دهد که آن جا که مردان در مقابل پیامبران بوده‌اند سرسختی بوده است و گردن کشی و جنگ ولی یک جا یک زن است در مقابل یک پیامبر که مداراست و ایمان آوری. در داستان ملکه سبا و سلیمان پیامبر، روایت قرآن در این رویارویی نشان از درایت و تعقل زن و صلح‌جویی زن است. او که در مقابل مشاوران که بر اساس قدرت خود، او را به جنگ فرامی‌خوانند راه صلح و آرامش در پیش می‌گیرد که در نهایت به ایمان آوردن به پیامبر توحید ختم می‌شود. (آیه ۴۴ سوره نمل/۲۷) زنان اگر پرهیز کنند از آن گونه که دنیا آن‌ها را به بازی گرفته و از درافتادن به مردواره شدن و بازی خوردن توسط بازی‌های مردانه در دنیای سیاست، می‌توانند راه صلح و عشق‌ورزی را پیش پای انسان‌ها قرار دهند.
 
زنان می‌توانند منادیان صلح باشند خاصه این که به نام گفتگوی ادیان باشد و آقای رئیس‌جمهور انتخابی هوشمندانه کرده است که یک خانم را برای انتقال این پیام به واتیکان فرستاده است اما این کار جایگزین کم کاری‌های دولت ایشان در حوزه زنان نمی‌شود. ریاست محترم جمهور توجه داشته باشند که این عمل درعین‌حال که قابل‌تقدیر است جایگزین پاسخ مطالبات بر زمین مانده زنان نمی‌شود. پاسخ سوال های بی‌جواب زنان و عدم ارائه برنامه و عملی کردن طرح‌های زیرساختی در جهت ایجاد فرصت‌ها و بازگشایی راه زنان و تحکیم و تعالی و توازن در خانواده  و مهم‌تر عدم پاسخگویی مقامات مربوطه در این امر نمی‌شود. زنان که با تلاش و مقاومت و پی گیری سد سی و چندساله عدم راه‌یابی در مقام وزارت زنان را شکسته بودند جای خالی خود در این مقام را خلاف وعده‌های رئیس‌جمهور یافته‌اند.
 
با این که فرستادن خانمی به نمایندگی از خود از طرف رئیس‌جمهور به واتیکان از منظر زنان افتخارآمیز است ولی لازم است بدانیم در خانه برای خانواده قرار است چه کارها بشود. کارهایی که هنوز نه برای رشد و تعالی و سلامت خانواده و نه برای رفع چالش‌ها و مشکلات آن اقدامی شده و نه برنامه‌ای برایش داده‌شده. ضرورت اول این است که زنان در کشور خودشان بدانند امور مربوط به آن‌ها و خانواده در دولت بر اساس کدام برنامه قرار است از کدام نقطه به کدام نقطه برسد. زنان می‌خواهند بدانند برنامه دولت در جهت ابعاد مختلف کرامت انسانی و هویت فردی دختران و زنان، مسائل حقوقی و قانونی، تحکیم و تعالی و توازن در خانواده، امنیت و سلامت زنان در خانواده و جامعه، موضوعت اجتماعی و مسائل بین‌الملل مرتبط به آنان چیست و چرا برنامه‌ای برای تحقق وعده‌ها در ارتباط با زنان و خانواده ارائه نمی‌شود.
 
معاون رییس‌جمهور در امور زنان و خانواده در نشست خبری با خبرنگاران ایتالیایی گفته است «در تلاش هستیم تعداد زنان در انتخابات آینده مجلس شورای اسلامی افزایش یابد... در حال بررسی راهکارهای تحقق این هدف در انتخابات هستیم. ممکن است یکی از این کارها تشویق احزاب به گنجاندن زنان در لیست خود و حتی به عنوان سرلیست باشد.»
 
این سخن نشان می‌دهد که ایشان برای دستیابی زنان به پست‌های تصمیم گیر و تصمیم ساز برنامه و طرحی که اساسی و متناسب با جایگاه معاون امور زنان و خانواده رئیس‌جمهور باشد ندارد. راه پیش پای معاونت زنان برای عملی کردن این خواست مشخص است و این راه نه لابی و هماهنگی با احزاب هم جهت بلکه مصوب کردن لایحه مربوطه در دولت و مجلس است. لایحه‌ای که فرایند عملی شدن سهم زنان از مراکز عالی مدیریت و مجلس را تعیین و قانونی کند تا همه و نظام از آن بهره‌مند باشند نه احزابی خاص. خانم معاون فراموش کرده است که ایشان در واتیکان در مقام مسئول شاخه زنان یا به عنوان عضو شورای مرکزی یک حزب حضور ندارد بلکه آن جا به عنوان یک مقام دولتی سخن می‌گوید. او در مقام مسولی که به نام زنان و از سهم زنان در سطحی ملی در پست نشسته موظف است متناسب با پست کار کند و سخن بگوید و گزارش دهد نه برای احزابی هم جهت. وظیفه ایشان تقویت احزاب و رای آوری آن‌ها در مجلس نیست.
 
این حرف‌ها نشان می‌دهد این دوره هر چند به اسم تدبیر و امید است اما روال همان روال گذشته مبتنی بر سهم بری احزاب و جریان‌های سیاسی از امکانات پست‌های سیاسی است. روال همان است که قبل از انتخابات وعده‌ها و شعارها داده شوند و جریان‌های سیاسی به نام زنان و جوانان وعده‌ها بدهند تا آراء زنان و جوانان را به خود اختصاص دهند. خانم معاون رئیس‌جمهور با دادن وعده به زنان برای حضور بیشتر در لیست انتخاباتی در همان چرخه واردشده و نشان می‌دهد که در پی رای آوری لیست انتخاباتی احزابی است که وامدار یکدیگرند.
 
پست‌های دولتی خود سرمایه‌های ملی و متعلق به همه ملت است و نه یک حزب یا جریان سیاسی و این جاست که باز نام زنان بهانه و سهم زنان به نفع جریان‌های سیاسی گرفتار بازی سیاسی می‌شود. در سفر دیپلماتیک وعده حضور بیشتر زنان در لیست انتخاباتی احزاب چه مفهومی دارد؟ معاون رئیس‌جمهور در امور بانوان کار تبلیغاتی احزاب مربوطه را برای انتخابات با استفاده از پست «امور زنان» ریاست‌جمهور و امکاناتی که دولت در اختیار او قرار داده آغاز کرده است. آیا این کار تبلیغات حزبی است یا انجام مأموریتی دولتی برای زنان و خانواده؟ اگر نام این کار استفاده ابزاری از زنان و از پست و امکانات به نام زنان توسط خانم معاون نیست پس چیست؟
 
«امور زنان» بی پاسخگو است درعین‌حال که از تب همایش و پنهان کردن اطلاعات و کثرت وعده و شعار رنج می‌برد. به زنان این سرزمین گفته نمی‌شود که پست و بودجه و امکاناتی که به نام زنان اختصاص داده‌شده برای چه اموری و با چه برنامه‌هایی به چه کارهایی می روند. خانم معاون که در مقام اجرا قرارگرفته وعده جا گرفتن زنان در لیست های انتخاباتی احزاب را می‌دهد در صورتی که پست او به او حکم می‌کند که از برنامه‌هایش در جهت سهم و ارتقاء جایگاه زنان متناسب با جایگاهی که در آن قرار دارد سخن بگوید نه از آن چه احزاب قرار است انجام دهند. زنانی که شایستگی راه‌یابی به پست‌های عالی را دارند ولی تعلق به احزاب هم خط و هم جهت با خانم معاون ندارند چه گونه به حق خود خواهند رسید اگر زیربنایی و زیرساختی در جهت رفع مشکل اقدام نکرده باشند؟
 
سهم زنان سرزمین من شده است پست و صندلی‌هایی به اسم آن‌ها در مراکز عالی تصمیم‌گیری که رسم آن توان افزایی جریان سیاسی مربوطه بوده است و یک سری کارهای خیریه‌ای. پست‌هایی که در همه این سال‌ها و ایضاً در این یک سال و نیم گذشته از انجام کارهای اساسی، زیربنایی و زیرساختی در جهت ارتقاء جایگاه و رفع مشکلات زنان و خانواده سرباز زده‌اند و خود را در مقام پاسخگو هم قرار نداده‌اند. فعالیت‌هایی تبلیغاتی، تشریفاتی با حضوری نمایشی در کنار بعضی کارهای امدادی شده است سهم زنان از «امور زنان». در عوض «امور زنان» اسم و رسمی شده برای دادن شعارها و وعده‌های بیشتر و حضوری که مردان برای ماندن بر قدرت و کسب قدرت بیشتر از آنان می‌خواهند. اگر این روال خود به معنی استفاده ابزاری از زنان نیست پس چیست؟ استفاده ابزاری از اسم و پست‌های رسمی که در بازی‌های مردانه و دنیای مردانه سهم زنان سرزمین من بوده است.
 
 
 
منبع: تابناک
 
پرینت گرفته شده از :
http://www.dokhtiran.com/news-cofe/1393_12/003907.php