اندازه متن:

تعداد بازدید: 157

برای گفتگو با خانم دکتر عبدالباقی به دانشکده الهیات دانشگاه آزاد شمال رفتیم؛ داخل دانشکده که شدیم، نگهبانی و فضای حیاط طوری بود که گمان کردیم، آقایان را راه نمی‌دهند. اما خوشبختانه مشکلی پیش نیامد و ما با ارائه کارت شناسایی وارد ساختمان دانشکده شدیم.
جو به ظاهر مذهبی‌ای داخل دانشکده حاکم بود؛ گوشه‌کنار حیاط دانشکده دختران دانشجویی را می‌دیدی، همه چادری؛ که از ظاهر برخی‌شان می‌شد حدس زد به اجبار و تنها برای چند ساعتی که در دانشکده هستند، چادر را روی سر و گاهی هم روی شانه‌های خود تحمل می‌کنند.
گفتگوی خوبی داشتیم، اما حرف‌های خانم دکتر برایم غیرمنتظره بود! از دانشکده که خارج می‌شدیم به نظرات مختلف و بعضاً متضاد افرادی فکر می‌کردم که طی این چند روز با هم گفتگو کرده بودیم.
جلوی در دانشکده چند دقیقه‌ای معطل شدم تا همکارم دوربین را داخل کیفش بگذارد؛ دو دانشجو از در دانشکده بیرون آمدند، همانجا جلوی در ایستادند و چادرها را داخل کیفشان گذاشتند. سوژه، فوق العاده‌ بود، اما من را کلافه‌تر کرد؛ چرا دانشجوهای رشته الهیات مجبورند چادر سر کنند؟ اگر آنها با علاقه رشته‌شان را انتخاب کرده‌اند، چرا اینقدر راحت چادر را تا می‌کنند و با موهای بیرون و آرایش راه می‌افتند؟ غرق این چراها بودم که همکارم گفت: «ببین می‌ذارن ازشون عکس بندازیم؟»
تقریبا مطمئن بودم اجازه نمی‌دهند، اما معطل نکردم؛ فوری جلو رفتم و پرسیدم: «میشه ازتون عکس بگیرم؟» هر دو تعجب کرده بودند، اما یکی از آن دو بلافاصله با لحن قاطعانه‌ای گفت: «نه!» سریع گفتم صورت‌تان را محو می‌کنیم؛ عکس رو برای یک مجله اینترنتی می‌خواهیم. ولی انگار توضیحاتم کار را خراب‌تر کرد و هر دو با هم گفتند: «نع!»
زمانی برای ماندن و چانه زدن نداشتم، باید تا دیر نشده بود، خودم رو به مصاحبه بعدی می‌رسوندم؛ هرچند، اگر وفت داشتم هم فایده‌ای نداشت.