زنان فعال و مدافع حقوق بشر در بحرین

زمانی که از وضعیت زنان فعال و مدافع حقوق بشر در بحرین صحبت می‌کنیم، از تعدادی سخن می‌گوییم که نمی‌توان نادیده‌شان گرفت. کسانی که به سبب فعالیت‌شان در دفاع از حقوق بشر در بحرین از سوی دستگاه سرکوبگر آل خلیفه در معرض زشت‌ترین انواع مجازات‌ها و شکنجه‌ها و هتک حرمتهای علنی قرار گرفته‌اند؛ و لذا می‌بینیم این نظام مبتنی بر تبعیض مذهبی تمام دستگاه‌هایش را برای یافتن این فعالان بسیج کرده است.
از لحاظ رسانه‌ای می بینیم که تمام رسانه‌ها (تلویزیون، رادیو، روزنامه‌ها، مجلات، سایت‌های اینترنتی، وسائل ارتباط جمعی و پیامک‌ موبایل‌ها) را برای دست یافتن به این فعالان و بدنام کردنشان به کار گرفته و این زنان را به عنوان مجرم و گروههای آشوب طلب و تروریست مخالف نظام و قانون جلوه می‌دهند. گاهی هم آنها را متهم به ارتباط با بیگانگان و ایفای نقش ستون پنجم برای دشمنان نظام آل خلیفه و عربستان سعودی می‌کنند. البته معمولا منظورشان از دشمن، جمهوری اسلامی ایران است که سیبل اتهامات کورکورانه آل خلیفه شده و هرگاه گروهی از این مدافعان حقوق بشر را دستگیر می‌کند، آنها را متهم به فعالیت در راستای منافع ایران می‌کند و ایران را به دخالت در امور داخلی بحرین و سایر کشورها و حمایت مالی از تروریسم در منطقه خلیج فارس متهم می‌سازد و همواره ادعا می‌کند تعداد زیادی از این فعالان مجری برنامه‌ها و سیاست‌های ایران در منطقه هستند. دروغ بودن این سخنان واضح است و هیچ عقل سالمی فریب آن را نمی‌خورد. بر همه آشکار است که زنان بحرینی با یک انگیزه درونی حرکت می‌کنند، نه با تحریک از سوی کسی. و ملت بحرین که در معرض این همه بی‌عدالتی هاست، دیگر نیازی به محرک خارجی ندارد و این خود نوعی تحقیر اندیشه‌ها و دست کم شمردن ملت بحرین است، چنانکه گویا این مردم به قدری ساده لوح‌اند که هر حکومتی می‌تواند آن ها را بازی داده و در ورطه‌ای بیاندازد که انتهای آن مشخص نیست.
اما بقیه دستگاهها، دیگر حرجی بر آنها نیست، سازمان اطلاعات، نیروهای امنیتی کشور، قوه قضائیه و حتی قوه مقننه و سایر نهادهای حکومتی همه با هم ضد بسیج شده‌اند تا این دختران جوان فعال به زندانها و بازداشتگاه‌ها روانه شوند و احکام بی‌رحمانه‌‌ای علیه‌شان صادر شده، در معرض شکنجه‌های جسمی و روانی وحشیانه‌ای قرار گیرند و بلکه شرف و ناموس و آبروی بسیاری‌شان مورد هتک حرمت قرار گیرد، مخصوصاً از جانب وحشی‌هایی که از خارج آورده شده‌اند. (مثل عناصر دستگاه امنیتی اردن و فداییان صدام که از عراق رانده ولی توسط نیروهایی اشغالگر آمریکایی جذب نظام آل خلیفه شدند و همچنین ارتش اشغالگر و غاصب سعودی در کنار مزدوران آل خلیفه) و نیز تعدادی از آنها به شهادت رسیدند. در این مقاله به دو شخصیت بر جسته در عرصه دفاع از حقوق بشر بحرین می‌پردازیم؛ اولی آیات القرمزی و دومی زینب الخواجه است تا ببینیم که نظام چگونه وقتی چنگ و دندان نشان می‌دهد دیگر نه به جنین درون شکم مادر رحم می‌کند، نه به کودک شیرخواره و نه به پیرمرد سالخورده و نه به زن صلح طلب و حاضر است برای بقای خودش و شرکای با نفوذش هر انسانی را قربانی کند.
 
اول: آیات القرمزی 
آیات القرمزی دختر دانشجویی که بیست سال دارد و شیفته شعر است و دوستدار آزادی وطن و ملتش. در یکی از شب‌ها زمانی که انقلابیون در میدان شهدا (لؤلؤ) جمع شده و خواستار واژگونی نظام آل خلیفه بودند، قصیده‌ای خواند که شور انقلابیون را بیشتر کرد و آنها را بر خواسته‌شان مبنی بر واژگونی نظام استوارتر و بارها شعار «یسقط حمد یسقط حمد» (سرنگون باد حمد، سرنگون باد حمد) را تکرار کردند و در قصیده‌اش حمد بن عیسی حاکم بحرین را بدتر از شیطان توصیف کرد، موضوعی که خاطر حکومت را بسیار آزرده ساخت تا جایی که آیات را اواخر ماه مارس 2011 بازداشت کردند. این ماجرا پس از حمله نیروهای آل خلیفه به پشتیبانی ارتش سعودی به میدان لؤلؤ بود که در آن هر آنچه از 16 مارس 2011 به جا مانده بود را تخریب کردند.
 
آیات القرمزی توسط یکی از زنان افسری که منتسب به خانواده آل خلیفه است در معرض شکنجه وحشیانه‌ای قرار گرفت و دادگاه سلامت ملی بحرین (دادگاه‌های نظامی تحمیل شده توسط نظام) وی را به یک سال زندان محکوم نمود. ولی پس از فشارهای سازمان‌های حقوق بشر حکومت مجبور شد چهار ماه بعد وی را رها کند. ولی قبل از آزادی وی را مجبور به عذر خواهی از دیکتاتور بحرین در تلویزیون رسمی کردند. وی پس از آزادی همچنان قوی ماند و از شعر و فعالیت‌هایش ابراز پشیمانی نکرد.
وی با بیان شکنجه‌های وحشیانه‌ای که بر سرش آورده بودند گفت؛ چنان بر سرش می‌زدند که از هوش می‌رفت و مجبورش می‌کردند به نمادها و رهبران سیاسی- دینی شیعه دشنام دهد. شکنجه گران تلاش داشتند از او اعتراف بگیرند که برای خواندن آن قصیده دستورات و پشیتیبانی‌های مادی ایران را داشته است – امری که کاملا بی‌اساس است. آیات القرمزی به رغم عدم گرایشش به جریان‌های سیاسی، احزاب و جنبش‌ها و جمعیت‌ها همچنان سربلند و مقاوم و بی‌اعتنا به رفتارها و گفتارهای نظام آل خلیفه مانده است. او مستقل است و بر این استقلال خود پایداری ورزیده است و در راستای ندای وجدانی و عشق به ملتش فعالیت می‌کند.
 
دوم. زینب الخواجه
وی دختر یکی از مشهورترین فعالان حقوق بشر در سطح جهانی، استاد عبدالهادی الخواجه، است. و در کنار پدر و خواهرانش در عرصه دفاع از حقوق بشر فعالیت دارد. این زن شجاعتی دارد که بسیاری از مردان ندارند و کسی است که به اوباما نامه نوشت و از او درخواست کرد به ماجرای بحرین فراتر از منافع خاص امریکا نگاه کند و نظام آل خلیفه را جزء نظام‌های دیکتاتوری محسوب نماید. وی در بیشتر حرکت‌های مردمی که در بحرین پیش و پس از 14 فوریه 2001 شکل گرفت مشارکت داشته است و بالاخره یکبار که در یک خیابان نشسته بود و فریاد می‌زد «یسقط حمد یسقط حمد» توسط یکی از نیروهای ضد شورش دستگیر شده و در مقابل عابران مورد ضرب و شتم قرار گرفته و در حالیکه به پشت کشیده می‌شد از خیابان به بازداشتگاه برده شد. وی همچنان به اتهام تحریک افکار به ناخشنودی از نظام در زندان‌های آل خلیفه است و در حالیکه در مقابل چشمان مردم مورد ضرب و شتم قرار گرفته است، حکومت وی را متهم به حمله به پلیس زنی کرده که قصد داشت وی را بازداشت کند. این در حالی است که وکیلش فیلم کامل ماجرا از لحظه‌ای که در خیابان نشسته بود تا بازداشتش را ارائه داده که در آن به طور واضح و آشکار این پلیس است که به وی حمله کرده و او را در حالتی که به صورت مسالمت آمیز سر جایش نشسته مورد ضرب و شتم قرار می‌دهد.
زینب و آیات فقط نمونه‌هایی از  برخوردهایی هستند که با زنان و فعالان بحرینی صورت می‌گیرد. ما خردسال‌ترین زندانی جهان را داریم که سنش از پنج سال تجاوز نمی‌کند؛ نام او فاطمه النینون است که همراه مادرش که به دلیل شرکت در اعتصاب نزدیک سیتی سنتر بازداشت شد در زندان‌های آل خلیفه به سر می‌برد و اکنون اطلاعی از سرنوشت وی و سایر همراهانش در دست نیست.
همچنین فضیلة المبارک که مادر چند فرزند است به رغم درخواست‌های انسانی، اخلاقی و قانونی سازمان‌های حقوق بشر برای آزادی‌اش هنوز در زندان است؛ چرا که حکومت آل خلیفه به سبب سرسختی و تکبرش از کوچکترین تساهل در برابر ملت بحرین دریغ می‌ورزد، مخصوصا پس از اینکه خیال‌شان از مقاومت آسوده شد و اطمینان‌شان از اینکه مردم متوسل به زور و خشونت نمی‌شود، بر ملت بحرین سخت‌گیرتر شدند. ولی به لطف خدا ملت بحرین بالاخره دفاع از خودش را آغاز کرده و توانسته تعرض و دشمنی‌ها را در محورهای مختلف دفع کند؛ به ویژه با تشکیل دسته‌‌هایی از زنان و مردانی که از مناطق‌شان در برابر حمله به روستاها و غارت منازل دفاع می‌کنند که باعث حفظ جان بسیاری در روزهای اخیر شده است.

شکنجه فعالان زن و مدافعین حقوق بشر:
خانواده آل خلیفه نمی‌خواهد کسانی باشند که از حقوق مردم دفاع کنند و بی‌عدالتی‌ها را به گوش جهان برسانند. لذا سعی در خفه کردن هر صدایی دارند که ممکن است مفاسد و ستم‌هایشان را رسوا کند. حرکت‌ها و اقدامات برخی فعالان زن حقوق بشر به مثابه راه تنفسی برای ملت بحرین بوده است تا از این طریق جهان رفتارهای نظام آل خلیفه و آل سعود اشغالگر را مشاهده کند و بر کسی پوشیده نماند که اقدامات ارتش بحرین و عربستان در بحرین یک جنگ کامل و ویرانگر با تاریخ و تمدن یک ملت است. همانطور که صهیونیست‌ها سعی در یهودی سازی قدس دارند، نظام‌های مذهبی بسته آل خلیفه و آل سعود سعی در تغییر هویت بحرین از سرزمینی شیعه و علوی به اموی دارند.

نظام بحرین نظام تبعیض نژادی
نظام آل خلیفه بیش از دویست سال است که با سلاح زور و خشونت و قتل بر بحرین حاکم است و از زمانی که پا به این سرزمین پاک گذاشته اند سیاست تبعیض و به حاشیه راندن اکثریت شیعی مردم بحرین که معتقد به مذهب اهل بیت اند را، به سبب اعتقادشان به مذهب جعفری و نه چیز دیگری، در پیش گرفته اند. لذا در پی هجوم وحشیانه سعودی ها سربازان متعصب ضد شیعه سعودی وارد بحرین شده و به جنگ با ملت بحرین پرداختند و اصطلاحا برای رضای خدا خون مردم ما را ریختند، گویا که ما از صهیونیست ها هم بدتریم. حکومت آل خلیفه مانند آپارتاید آفریقای جنوبی که 300 سال سلطه سفید پوستان و اعمال تبعیض نژادی بر ساکنان اصلی و سیاهپوست آن را به همراه داشت، سیاست تبعیض را در پیش گرفته اما این بار نه تبعیض نژادی بلکه تبعیض مذهبی، چرا که بحرین تنها دولتی در منطقه خلیج فارس است که اکثریت ساکنان آن شیعه هستند و به همین دلیل است که حکومت سعی در سرکوب هر صدای آزادیخواهی، از کودک گرفته تا زن  و مرد و سالخورده دارد. این خود مفسر جنگ دیوانه وار آنها با فعالان و بر پایی دادگاه ها و قربانگاه ها و ایجاد فجایع انسانی است که تا امروز بیش از پنجاه شهید گرفته است که در بین شان کودک و پیرمرد هم وجود دارد. بیشتر فعالان زن روانه زندان شده اند و در معرض هر نوع هتک حرمتی از جمله تجاوز جنسی و روش های کثیفی قرار گرفته اند که در شأن حاکمان حجاز و رفاع است.
با این حال تمام این اقدامات نتوانسته فعالیت فعالان زن را متوقف کند و آنها همچنان با اراده ای سخت و فولادین به فعالیت شان ادامه می دهند و گرچه حاکم بحرین ما را بر سر دو راهی جنگ و ذلت گذاشته ما هرگز تن به ذلت نمی دهیم و ملت بحرین با زنان و مردانش و جوانانش تصمیم گرفته اند یا پیروز شوند و یا شهید. حرکت ما بیشتر خاستگاه عقیدتی و دینی جهت قیام به امر به معروف و نهی از منکر و ایجاد یک نظام صالح غیر از آل خلیفه دارد، تا کسب منافع و دستاوردهای سیاسی. همه ما امید داریم سال 2012  بشارت دهنده پیروزی ملت مان و ایجاد بحرینی بدون آل خلیفه باشد.