737
مجله اینترنتی
زنان و خانواده
کانال دخت ایران
          1. توران ولی مراد
              1. اندازه متن:
              2.  
              3.  
            نظرات (۰۰)
            تعداد بازدید: 737
            نسخه مناسب چاپ
            ارسال به ديگران
            اضافه کردن به علاقمندی ها
        شاید نوع ظلم‌هایی که بر زنان هر سرزمین و هر زمان می‌رود و تبعیض‌های زمان‌ها و شرایط خاص در فرم متفاوت باشد ولی در اصل همان ستم است.




        اجازه بدهید چند تا از روزهای جهانی را که ما هم آنها را گرامی می‌داریم برشماریم: روزهایی مثل روز جهانی سالمندان، ناشنوایان، نابینایان (عصای سفید)، معلولان، مبارزه با سل، دیابت، کودک، ریشه‌کنی فقر، مبارزه با پوکی استخوان، کمک به جذامیان، کودک و تلویزیون، حقوق بشر، بهداشت... و الباقی. بعضی از این روزها را ما حتی یک هفته پاس می‌داریم، مثل همین روز بهداشت که ما هفته بهداشت مدارس و سلامت می‌گیریم. این روزها، روزهای جهانی نام نهاده شده‌اند و ما هم از این رو که بخشی از همین جهان هستیم و زندگی‌مان جزیره‌ای نیست، این روزها را پاس می‌داریم. روشن است اگر بخواهیم روزی را همراه با جهان نباشیم همان اصطلاح «ریگ و کفش ...» به ذهن‌ها خواهد آمد. یکی از این مصادیق روز ۸ مارس، روز جهانی زن است.


        هدف از طرح این روزها و روزهای جهانی دیگر و روزهای ملی روشن است. طرح این روزها به هر جهت که باشد مثل بزرگداشت و نکوداشت و زنده نگهداشتن و درس گرفتن، یک هدف بدیهی است و آن توجه دادن به موضوع، رفع اشکالات و راه رو به جلو است، به علاوه حفظ آرمان، رسیدن به هدف، طرح مشکلات و موانع و رفع آنها. گذشته از حادثه و یا واقعه‌ای که سبب ساز نامیدن آن روز است، مهم اهدافی است که از بزرگداشت‌ها حاصل می‌شود. ما از روز زن چه می‌خواهیم؟


        روز میلاد مبارک حضرت فاطمه زهرا (س) تنها روزی است که نه فقط برای زنان جهان اسلام، بلکه برای زنان و مردان در همه مکان‌ها و همه زمان‌ها عالی‌ترین مصداق روز زن و حتی روز انسان است. حضرت زهرا عالی‌ترین نمونه بشر است و الگویی برای همه نسل‌ها و همه عصرهاست که ایران اسلامی به خوبی قدر آن را شناخته و همین روز و این هفته را روز و هفته زن اعلام کرده است. روز میلاد حضرت زهرا (س) روز ارائه الگو برای چگونه بودن است، چه انسانی بودن و چگونه شدن. ما هر چه در آن هفته راه شناخت حضرتش را باز کنیم، باز کم گفته‌ایم و هنوز قطره‌ای از دریای معرفت آن حضرت را نچشیده‌ایم. از برکت میلاد حضرت زهرا (س) که خود انسان و یک بانوی آرمانی است برای شناخت بیشتر حضرتش و شناخت الگو برای زن مسلمان و الگو برای مسلمان بودن بهره می‌بریم.


        سوال این است که زمان طرح مشکلات واقعی زنان و مشکلات روز که زنان با آن دست و پنجه نرم می‌کنند چه وقت است؟ یک روز که به طور نمادین روز فریاد علیه ظلم و بیداد نسبت به زن باشد. زنان در طول تاریخ زیر بار ظلم مضاعف بوده‌اند. هر جا ظلم و استبداد بوده است، لگد مال کردن کرامت انسان بوده است، سهم زنان از تازیانه‌های جهالت و ظلم دو چندان بوده، یکی به جرم انسان بودن و دیگری به جرم زن بودن.


        هر بار که پیامبری آمد زنان با او بیعت کردند تا عدالت برقرار شود و راه رشد انسانی برایشان باز. با رفتن آن پیامبر و تاریخی که از بعد او بیراهه رفت باز شلاق جهالت و ظلم بود که کرامت انسانی زنان را زیر ضربه‌های بی‌امان خود گرفت و باز طعم تلخ بیداد بود که انسانیت و روح و جسم زنان را بی‌رحمانه زیر چکمه‌های خود لگدمال کرد. این اجحاف بر زنان خاصی نرفته است. زن، به جرم زن بودن از غربی و شرقی و ایرانی و عرب و فارس و اروپایی و آفریقایی و آمریکایی... از این ظلم و بیداد و اجحاف بی‌بهره نبوده است.


        شاید نوع ظلم‌هایی که بر زنان هر سرزمین و هر زمان می‌رود و تبعیض‌های زمان‌ها و شرایط خاص در فرم متفاوت باشد ولی در اصل همان ستم است. شاید حرف هر زمان و هر مکان علیه بیداد متفاوت باشد و حتی راه حل‌ها جهت برون رفت از ظلم متفاوت باشد، ولی زنان در ظلمی که بر آنان به دلیل زن بودنشان می‌رود مشترکند. طرح روزی مشترک در جهان برای برآوردن فریاد علیه ظلمی مشترک که بر زن می‌رود چه کس را می‌آزارد؟ ما در ایران روز میلاد حضرت زهرا را به عنوان روز زن برای مسلمانان گرامی می‌داریم؛ ولی این تعارضی با استفاده از ۸ مارس که روز جهانی زن است برای طرح مشکلات زنان ندارد. چرا بعضی اصرار دارند که تعارضی ببینند و آن را بزرگ هم بینند؟ چرا باید با طرح ظلمی که بر زنان می‌رود مقابله کرد؟ زنان در همه جای دنیا در ظلم‌هایی که بر آنها می‌رود شریکند، پس روزشان هم یکی است.


        این همه مشکلات ریز و درشت موجود که تمام زندگی زنان را گرفته، کی و کجا باید مطرح شوند؟ موانع رشد و توانمندی دختران و زنان که با هدف گیری هویت آنان روز به روز بر آسیب‌های فردی، اجتماعی و خانوادگی زنان و دختران می‌افزاید توسط چه کسانی مطرح می‌شود؟ نپرسید کدام مشکلات که اولین مشکل و اساسی‌ترین مشکل نگرش ابزار جنسی و نگاه فرودست به زن است که خود سرمنشا همه ظلم‌ها، حق کشی‌ها، اجحاف‌ها و آسیب‌ها به دختران و زنان است.


        این همه مراکز رسمی و غیر رسمی که با بودجه‌های دولتی و ملی اداره می‌شوند برای رفع ظلمی که در این جامعه بر زنان می‌رود و برای رفع تبعیض از زنان چه می‌کنند؟ خاصه که این مراکز پرچم اسلام و امور زنان را بر سر در محل کار خود دارند. از یک طرف عدل از اصول اسلام است و از طرف دیگر کسی نمی‌تواند ظلمی را که بر زنان رفته و می‌رود انکار کند. پس اسلام خواهی و امور زنان اینان چه گونه تعریف می‌شود؟ سوال این است که این مراکز برای رفع ظلم از زنان چه کرده و چه می‌کنند؟ جای تعجب بیشتر این است که خود کاری نمی‌کنند و در مقابل نیروهای مردمی هم که می‌خواهند کاری کنند ایستاده‌اند.


        از این مراکز که تنها موضوعشان مبارزه با فمینیسم است سوال می‌کنم آیا تنها مشکل و تنها مشکل زنان ایران در سطح گسترده و فراگیر فمینیسم است؟ از مشکلات زنان در غرب و از اشکالات فمینیسم گفته می‌شود، ولی چرا از مشکلات زنان در داخل ایران گفته نمی‌شود؟ زنان ایران هیچ مشکل دیگری ندارند؟ از لحاظ هویتی، توانمندی، مالی، امنیت و سلامت فردی و خانوادگی و اجتماعی، قانونی و حقوقی و قضایی، سوالات شرعی که مطابق با نیازها و مسائل و شرایط روز پاسخ داده شود، آیا زنان هیچ مشکلی ندارند که باید رفع یا به آن پاسخ داده شود؟


        حتی اگر زنان نخواهند که این مراکز کاری یا خدمتی به آنها بکنند، آیا این مراکز حاضرند ظلمی را که بر زنان رفته و می‌رود فقط برشمارند و از مسئولین بخواهند که پاسخ سوالات زنان را بدهند؟ به تعبیری سخنگو و بلندگوی زنان در جهت رفع ظلم و تبعیض از زنان باشند؟ همین‌ها که به شدت و با تمام قوا نه فقط در مقابل ۸ مارس صف‌آرایی می‌کنند، بلکه در هر زمان اگر مشکلات و مطالبات زنان توسط هر نهاد یا مرکز یا فرد یا هر بلندگویی مطرح شود از آن جلوگیری می‌کنند و در مقابل این حرکت می‌ایستند. سوال این است که چرا؟!
        اگر این مراکز و نهادها از مشکلات زنان بگویند و از مسئولین بخواهند که در جهت رفع مظلومیت از زنان فعال باشند چه اتفاقی می‌افتد؟ به تعبیر دیگر چرا این کار توسط این مراکز انجام نمی‌شود؟ در مقابل این سوال پاسخ‌های زیر به ذهن می‌آیند:


        - طرح مشکل و ارائه راه حل اندیشه و تفکر و دانش و آگاهی می‌خواهد و انسان ناداری‌های خود را نمی‌تواند به میدان بیاورد، هر چند شعارش را بدهد. این گونه آدم‌ها تا یک حدی می‌توانند دست در جیب فرد دیگر کنند و از دارایی‌ها و توانایی‌های او بهره ببرند.
        - این مطالباتی که توسط زنان مطرح می‌شود کذایی است. زنان بیایند پای حرف‌های ما بنشینند تا برای آن‌ها بگوییم چه بخواهند و چه نخواهند. کجا احساس کنند ظلم است و کجا غیر ظلم. زنان خود نمی‌فهمند این ما هستیم که می‌فهمیم.
        - نگرش‌های بسته و تفکر واپس گرایانه اجازه نمی‌دهد شرایط و مسائل روز دیده و نیازهای برآمده از مسائل روز شنیده شوند.
        - در مسائل مذهبی به اجتهاد پویا اعتقاد عملی ندارند.
        - مقامات مسول که فرصت‌ها را به آنان داده‌اند فقط تایید و تعریف می‌خواهند، در غیر این صورت او را با فردی که تایید کننده است جا بجا خواهند کرد.
        - برای این مراکز چهارچوب‌هایی تعیین شده است که اجازه ندارند پا را از آن محدوده فراتر بگذارند.
        - از شجاعت کافی برخوردار نیستند. در نتیجه بیشتر مصلحت اندیش و فرصت طلب هستند تا قائم برای اسلام و عدل اسلامی.
        - از اساس برای حل مشکلات زنان و رفع موانع و مشکلات بر سر راه زنان وارد صحنه نشده‌اند، بلکه نگاه آن‌ها به موضوع زن یک نگاه ابزاری برای در اختیار گرفتن پست و استفاده از سهمیه زنان برای اخذ مصادر قدرت و گرفتن بلندگوها بوده است. در واقع با موضوع امور زنان بازی سیاسی کرده‌اند برای گرفتن امتیازهای سیاسی. برای این افراد، مصالح خود و استفاده از فرصت‌ها برای خود در اولویت است. این بند خود دو نتیجه را به همراه دارد: اول این که اگر جایی را که به این اسم در اختیار گرفته‌اند نباشد پس به چه اسمی در راس کار باشند و دوم این که جایی باید به اسم کار برای زنان باشد تا گفته نشود چنین جایی لازم است.
        - ...
        عدل از اصول اسلام است و مبارزه با ظلم از واجبات در اسلام. هر روز و هر وسیله ای که بتوان از آن بهره برد و علیه جهل و ظلم و بیداد فریاد کرد نه تنها تعارضی با اسلام ندارد که یکی از گزینه های پیش رو است.


        ۸ مارس روز جهانی زن است و حرکتی در جهان علیه ظلم‌هایی که نسبت به زنان می‌رود. ما مسلمانان وقتی حرفمان حق است، و اسلام را داریم که هدایت است در همین حضورهای جهانی است که می‌توانیم حرف‌هایمان را بزنیم. می‌توانیم با بهره بردن از همین حضور، حرف‌ها و حرکت‌ها و راه‌های پیش رو را مطرح کنیم و اجازه بدهیم همه از نور قرآن و هدایت اسلام بهره ببرند. جوانان و زنان جامعه تشنه شنیدن صدایی هستند که از کرامت انسانی آن‌‌ها بگوید و در جهت استیفای حقوق از دست رفته آنها بلند شود. این جا، جای حضور است اگر حرفی برای گفتن داریم. در روز جهانی زن، اگر «ریگی به کفشمان نیست» در برآوردن فریاد علیه ظلم و تبعیضی که بر زنان رفته و می‌رود، اگر همصدا نیستیم، اقلا ساز مخالف نزنیم.
         


          1. ارسال نظر



    1. خبرنامه
      جهت اطلاع از به روز شدن مجله اطلاعات خود را وارد نماييد .

      پایگاه اطلاع رسانی حورا ساده ماده مستر چنگال انجمن سلامت ایران مجله ایرانی انجمن بیان با حجاب سبک زندگی بچه شیعه ها کودک و مادر عمار کلیپ مجتمع نیکوکاری رعد خانواده سرآمد بلاغ سمن فروشگاه اینترنتی محصولات حجاب سلام نو علوم اجتماعی خبر اقتصادی وبلاگ نیوز تعامل تصویر دل چی بپزم؟ ایران زنان به دخت راز۵۷