اندازه متن:

تعداد بازدید: 5166

پسر و دختر؛ در کنار هم؟
این که دو جنس دختر و پسر در کنار هم بنشینند و کسب علم و فیض کنند، یکی از موضوعاتی است که دغدغه امروز بخشی از جامعه شده است. هر کس با توجه به عقاید خودش اظهار نظر و بر اجرای این نظر هم پافشاری می‌کند. دکتر محمدحسین فرجاد از اساس، آسیب وجود دو جنس دختر و پسر را قبول ندارد و می‌گوید: «دانشجو، وقتی وارد دانشگاه می‌شود حداقل 20 سال سن دارد. بنابراین حضور یک دانشجوی دختر و یک دانشجوی پسر در کنار هم به هیچ وجه خطرآفرین نیست. چرا که این دانشجو به بلوغ فکری رسیده است. دختر و پسر 20 ساله می‌فهمد که رابطه با جنس مخالف باید چگونه باشد و چه خط قرمزهایی را رعایت کند. استثناء‌ها را باید فاکتور بگیریم و آنها را جزو کلیت به حساب نیاوریم. گذشته از این حرف‌ها مگر تمام آسیب‌های حاصل از روابط دختر و پسر نشات گرفته از دانشگاه است؟!»
دکتر فرجاد مبدا درصد کمی از آسیب‌های ناشی از روابط جنس مخالف را دانشگاه می‌داند: «حدیث داریم که انسان نسبت به آن چیزی که منع می‌شود، حریص می‌شود. دانشگاه در جامعه ما قدمت 60 ساله دارد. ما در این 60 سال وقتی نگاه می‌کنیم کمترین آسیب‌ها و انحراف‌ها را از دانشگاهها دیده‌ایم.»
محمد پیروی خامنه هم جداسازی کلاس‌ها و دانشگاه‌ها را راه‌حل مناسبی نمی‌داند و معتقد است روی این موضوع نباید احساسی برخورد کرد و باید کار کارشناسی و سنجیده انجام داد: «ما اکنون در دانشگاهها ازدواج دانشجویی داریم و کلی هم روی آن تبلیغ می‌کنیم و آن را جشن می‌گیریم. یعنی اینکه نسبت به آشنایی‌هایی که در دانشگاهها صورت می‌گیرد، دید خوبی داریم.»
پیروی، رابطه دختر و پسر را از بعد روانی مسئله‌ساز نمی‌داند و معتقد است باید نگاه‌ها اصلاح شود: «در فرهنگ قدیم‌مان داریم که دختر و پسر مثل آتش و پنبه می‌مانند. اما وقتی در عمل نگاه می‌کنیم، می‌بینیم خیلی وقت‌ها این طور نیست. اگر ما ذهنیت‌ها را به وسیله آموزش اصلاح کنیم، آگاهی جوان بالا می‌رود و نسبت به جنس مخالفش دید متفاوتی پیدا می‌کند؛ نتیجه آن هم یک ارتباط معقول و پسندیده است که حتی خود جوان راضی نیست خارج از آن ارتباط دیگری داشته باشد. وقتی آگاهی وجود داشته باشد، دختر و پسر خودش را آماده می‌کند که جنس مخالف از وجود او سوء استفاده نکند.»
به اعتقاد این روانشناس در این موضوع آگاهی و آموزش دادن نقش بسیار مهمی بازی می‌کند: «ما حتی در احکام اسلامی‌مان داریم که اگر یک دختر و یک پسر در اتاقی به تنهایی حضور داشته باشند، اگر احساس گناه بکنند، باید آن محل را ترک کنند. اما اگر ذهنیت‌ها اصلاح شده باشد، این احساس گناه به وجود نمی‌آید. فرهنگ‌سازی، کار کارشناسی و آگاهی‌بخشی تنها راه حل این مسئله است. اگر به جز جداسازی، تدابیر دیگری داشته باشیم و بگوییم دو جنس با اصول و برنامه‌ریزی قبلی، بیایند و در کنار هم درس بخوانند، به نظر صحیح‌تر می‌آید.»
محمد پیروی پیشنهاد می‌دهد که نتایج تک جنسیتی شدن دانشگاهها را در دانشگاه‌های تک‌جنسیتی بررسی کنند و اجازه ندهند کاری بدون کارشناسی انجام بگیرد: «کارشناسان امر و کسانی که اهتمام به این موضوع دارند، بروند و نتایج حاصل از جداسازی‌ها را بررسی کنند و بعد بیایند تصمیم بگیرند. اگر به این نتیجه رسیدند که باید جداسازی صورت بگیرد، پس باید در ادارات، اماکن عمومی و سطح جامعه هم این جداسازی تعمیم داده شود! چون دختر و پسر نباید در کنار هم باشند.»
سیاسی‌شدن موضوع، یکی از آفت‌هایی است که محمد پیروی خامنه به درستی معتقد است بُعد علمی موضوع را تحت تاثیر قرار می‌دهد و باعث می‌شود تصمیم صحیح اتخاذ نشود.


پسر و پسر؛ دختر و دختر!
دکتر محمدحسین فرجاد هم سابقه تدریس در دانشگاه امام صادق(ع) را دارد و هم جزو اساتید دانشگاه الزهرا(س) بوده است. دانشگاه‌هایی که جزو بارزترین نمودهای دانشگاه تک‌جنسیتی در کشور ما هستند. فرجاد نظر خود را درباره دانشگاه‌های تک‌جنسیتی این طور بیان می‌کند: «وقتی دختر و پسر در کنار هم نیستند، طبیعی است که کمتر به یکدیگر فکر می‌کنند و ممکن است آرامش روانی بیشتری داشته باشند. اما هیچ گاه نمی‌توان میل نسبت به جنس مخالف را در فرد قربانی کرد. مثلا در دانشگاه امام صادق(ع)، محیط دانشگاه با دانشگاه‌های دیگر کاملا متفاوت بود. باورهای خاصی نسبت به جنس مخالف در بین دانشجویان وجود داشت. دانشگاه الزهرا(س) هم جایی شده بود که اگر دخترها می‌خواستند خلاف قواعد دانشگاه عمل بکنند، بیرون از دانشگاه را انتخاب می‌کردند.»
محمد پیروی نیز آرامش روانی دانشجویان دانشگاه‌های تک جنسیتی را تایید می‌کند، اما این آرامش را از راه‌های دیگر هم قابل حصول می‌داند: «این آرامش یک هدف دست نیافتنی نیست. می‌توانیم با همان آگاهی بخشی، به خیلی از دانشجویان دانشگاه‌های دوجنسیتی هم این آرامش را القا کنیم. چیزی نیست که مخصوص به دانشجویان دانشگاه‌های تک‌جنسیتی باشد. دانشگاه‌های تک‌جنسیتی ممکن است ارتباط های شدید را خنثی بکند، اما این امکان هم وجود دارد که ارتباط های دیگری، خارج از چارچوب دانشگاه برقرار بشود و ارتباط های ناسالمی شکل بگیرد.»
پیروی بر این باور است که ارتباط های دانشجویی، از سالم‌ترین ارتباط های ممکن هستند: «در دانشگاه استاد وجود دارد، دانشجوهای دیگر حضور دارند. خیلی از محدودیت‌ها برای فرد به وجود می‌آید و همین سوق دادن ارتباط‌ ها به سمت و سوی ارتباط علمی، می‌تواند راهگشا باشد. بحث و صحبت و همکاری‌های علمی باعث آشنایی‌هایی می‌شود که حتی می‌تواند منجر به ازدواج شود. آسیب‌های کمتری در دانشگاه‌های دوجنسیتی شاهد هستیم که باز هم با برنامه‌ریزی می‌توان آنها را کاهش داد.»
دکتر فرجاد هم موافق دانشگاه‌های تک جنسیتی نیست. اما به طور تلویحی مخالفت هم با این دانشگاه‌ها ندارد: «انتخاب همسر در فضای دانشگاه، یکی از موضوعاتی است که می‌تواند برای جوانان ما یک فرصت باشد. برنامه‌ریزی‌های ما در این زمینه می‌تواند بسیار تاثیر بگذارد. گرچه در فرهنگ ما هنوز ازدواج‌های خویشاوندی موفق‌تر است، اما این تغییر فرهنگ می‌تواند از دانشگاه نشات بگیرد و نهادینه شود.»

آگاهی؟ چه زمانی؟
شاید بتوان به جرات گفت آموزش تنها راه حل مشکل دانشگاه‌های دوجنسیتی است. آموزشی که همیشه جزو حلقه‌های مفقوده مسائل مختلف در کشور ماست و همیشه هم از ناحیه آموزش، در تمام حوزه‌ها ضربه خورده‌ایم. محمد پیروی خامنه در حالت ایده‌آل، آموزش فرد را سال‌ها قبل از تولد می‌داند. یعنی آموزش خود والدین: «پدر، مادر و جامعه در تربیت فرزند نقش بسزایی دارند. والدین می‌توانند رفتارهای شخصی و اجتماعی فرزندشان را تنظیم کنند و فرزند خود را یک فرزند کم رو، کم حواس و یا اجتماعی و باهوش تربیت کنند. چون وقتی فرد وارد اجتماع شود، دیگر فرزند خانواده نیست. فرزند اجتماع است و از آن تاثیر می‌پذیرد.»
البته به اعتقاد پیروی، پس از اجتماعی شدن فرد، افراد زیادی می‌توانند در او تاثیر بگذارند. از بقال محل تا استاد دانشگاه: «این مسائل وجود دارد که خیلی از اینها می‌تواند در خانواده حل شود. اما بعضی از آنها هم دست خانواده نیست. مثلا همین صدا و سیما با نشان دادن فیلم‌‌های نامناسب، باعث می‌شود فرهنگ‌های غلطی در مردم جا بیافتد و تاثیر آن را در همین دانشگاهها ببینیم.»

به پایان آمد این دفتر...
تنها می‌توانیم در آخر صحبت، آرزو کنیم قبل از طرح تک‌جنسی شدن دانشگاهها، فکری به حال آموزش و فرهنگ‌سازی شود تا شاید حتی اگر این طرح اجرا شد، در هنگام فارغ‌التحصیل شدن دانشجو، با جوان تحصیل کرده‌ای مواجه نباشیم که در برخورد با جنس مخالف، گوش‌هایش سرخ شود و به لکنت زبان بیافتد و حرف‌هایش یادش برود!
البته در این که حکایت همچنان باقی است، شکی نیست...