1006
مجله اینترنتی
زنان و خانواده
کانال دخت ایران
          1. هاجر هاشمی
              1. اندازه متن:
              2.  
              3.  
            نظرات (۰۰)
            تعداد بازدید: 1006
            نسخه مناسب چاپ
            ارسال به ديگران
            اضافه کردن به علاقمندی ها
        وقتی پلیس وارد عرصه می‌شود و می‌خواهد غلطها را بازسازی کند، روشن است که نمی‌تواند کار خانواده، مدرسه، دانشگاه و مسجد را انجام دهد. با این کار ما دوش پلیس را سنگین کرده‌ایم و او را به سمت شکست می‌رانیم.
        داستان از روز اول اردیبهشت امسال آغاز شد... زمانی که طرح امنیت اجتماعی با مراحل و بخش‌های متعدد خود معرفی و آغاز گردید: "مبارزه با مجرمان‌، مزاحمین نوامیس، و زورگیران"، "مبارزه با تولیدکنندگان و توزیع‌کنندگان مواد مخدر"، "مبارزه با تولیدکنندگان و توزیع‌کنندگان کالاهای مستهجن" و "مبارزه با بدحجابی".
        شروع طرح در تابستان، که پوشش‌ها به حداقل می‌رسیدند، آغاز شد. مبارزه پلیس با بدحجابی در تابستان جامعه را تحت تاثیر قرار داد و مانتودامن‌هایی که  کم‌کم نازک‌تر می‌شدند خیلی کم شده بود... اما با نزدیک شدن فصل سرما این طرح چهره‌ای زمستانی به خود گرفت؛ کمتر کسی گمان می‌کرد طرحی که برای جلوگیری از کم‌پوششی تابستان راه افتاده بود، برای فصل زیادپوشی دوباره مطرح شود! چرا که طبیعتا هیچکس نه به دنبال مانتوی نازک خواهد بود، نه به فکر لاس آستین کوتاه آنچنانی و نه شال و روسری شناور در هوا! اما با اعلام رسمی مسئولان انتظامی، مشخص شد که روی طرح فکر شده و به تناسب فصل زمستان، دوباره مطرح گردیده است: "استفاده از چکمه‌های بلند روی شلوار، استفاده از کلاه به جای روسری، استفاده از مانتوهای تنگ و چسبان و استفاده از کاپشن‌های کوتاه به جای مانتو ممنوع!" چنین مواردی از جمله مصادیق برخورد با بدپوششی اعلام شدند.
        و اما این داستان وقتی جالب‌تر شد که سردار رادان از کلمه "تبرج" استفاده کرد. "تبرج" به معنای خودنمایی به نامحرم است. به کار بردن این کلمه، آن هم از زبان سردار رادان، کمی هیاهو، و حتی گاه تمسخر، به دنبال داشت. البته نیروی انتظامی ایستادگی کرد و حرف از افزایش گشت‌ها در شهر زد.
        سردار احمدرضا رادان با اشاره به اجرای گسترده طرح تشدید برخورد با بدپوششی ویژه زمستان در تهران گفت: «این طرح با افزایش گشت‌های طرح امنیت پلیس و با حضور نیروهای زن و مرد پلیس، در زمینه بدپوششی زمستانی اجرا می‌شود.» سردار رادان در پاسخ به پرسشی مبنی بر اینکه در اجرای طرح امنیت اجتماعی تا چه مقدار از نظرات اساتید دانشگاه و مراکز علمی استفاده شده است، گفت: «شروع این طرح مبنای علمی داشته و انتخاب مصادیق طرح نیز برگرفته از نظرات علمی و نظرسنجی از مردم که توسط مراکز علمی معتبر انجام شده، صورت گرفته است.» اگرچه نه سردار رادان، و نه هیچ مسئول دیگری، نامی از این مراکز ذکر نکردند تا این پرسش که " برای انجام چنین مطالعه‌ای کدامین مراکز پژوهشی بر مرکز تحقیقات فرماندهی تهران بزرگ ارجح بوده‌اند"، بی‌پاسخ بماند!

        اما امنیت در جامعه‌شناسی چه معنایی دارد؟
        دکتر محسن خلیجی، جامعه‌شناس و استاد دانشگاه، امنیت را این گونه تعریف می‌کند: «امنیت احساسی است که در شرایطی خاص به انسان‌ها دست می‌دهد که در آن شرایط در معرض خطر قرار ندارند و حسی شادی‌آور آنها را فرا می‌گیرد. امنیت از دو جهت به وجود می‌آید: "فیزیکی" و "معنوی". امنیت معلول علت‌های مختلفی است. حالا اگر بعضی از این فاکتورها را بزرگنمایی کنیم و بخش اعظم سرمایه اجتماعی را روی آن متمرکز کنیم، چند اتفاق می‌افتد. اول اینکه، برنامه‌ها نمی‌توانند دوام داشته باشند. دوم اینکه، رابطه نهاد امنیت‌بخش با مردم مختل می‌شود و مردم بی‌اعتماد می‌گردند. سوم، در جامعه عدم تعادل بوجود می‌آید و چون تعادل بر هم می‌خورد، در نتیجه باعث ایجاد احساس عدم امنیت می‌شود. چهارم اینکه، وقتی به یک نهاد اهمیت می‌دهیم، باعث نادیده گرفته شدن نهادهای دیگری مثل نهاد اجتماعی، فرهنگی و... که در جامعه‌پذیر شدن افراد نقش موثری دارند، می‌شویم. پس ما برای رسیدن به امنیت، باید یک نگاه تمام بعدی داشته باشیم. اگر چنین نباشد ما دنبال امنیت هستیم، ولی عملا تهدید می‌کنیم.»



        داستان ما همچنان ادامه دارد.
        اگر بخواهیم داستان حجاب را ریشه‌یابی کنیم، به سوره نور آیه ۳۰ و ۳۱ می‌رسیم که خداوند بندگانش را امر به حجاب کرده است. حجاب نه تنها برای مسلمانان، بلکه برای دیگر ادیان هم وجود داشت. اما در قرن اخیر غرب و به خصوص آمریکا با زیر پا گذاشتن تمامی اصول اخلاقی، بی‌دینی و از همه مهمتر بی‌حجابی را به منزله پیشرفت معنا کردند. کشورهای اسلامی با این که فرهنگ غنی و پرباری دارند، به دلیل عقب‌ماندگی صنعتی نتوانستند در عرصه فرهنگی هم خودنمایی کنند. دنیا رو به صنعتی‌شدن داشت و به نفع کشورهای پیشرفته بود که فرهنگ مصرف‌گرایی را رواج دهند تا اجناس تولیدی خود را بفروشند؛ و این گونه بود که در عرصه فرهنگ نیز تصمیم‌گیر شدند. اگر به تاریخ بهتر بنگریم، متوجه می شویم که بی‌حجابی نشانه پیشرفت معرفی شده و جالب آنکه ما نیز آنرا پذیرفتیم. در دوره رضاخان، این مسئله به اوج خود رسید. به جای اینکه تلاش کنیم از نظر صنعتی پیشرفت کنیم، سعی در کشف حجاب کردیم و برایمان این گونه معنا شد که بی‌حجابی یعنی پیشرفت غرب و حجاب مساوی است با بدبختی و عقب‌ماندگی! و این روند ادامه پیدا کرد تا این که انقلاب اسلامی ایران رخ داد. ما در انقلاب فرصتهای طلایی زیادی داشتیم که از دست دادیم؛ می‌توانستیم از آن پتانسیلی که در انقلاب بود، استفاده کنیم و به بهترین شکل الگوسازی نماییم، اما چنین نکردیم. بدین ترتیب از لحاظ فرهنگی برایمان جا افتاد که حجاب یعنی عقب‌ماندگی. این برخوردهای غلط فرهنگی کار را به اینجا کشاند که اکنون باید به زور پلیس متوسل شویم و با زور الگوهای جوانان را خراب کنیم. ولی آیا تنها با زور می‌شود؟
        حالا در این دنیا که به دهکده جهانی معروف است، چگونه می‌توانیم الگوهای خودمان را عرضه نماییم؟ آیا این عرضه با زور و نیروی پلیس ممکن خواهد بود؟
        دکتر خلیجی، معاون پژوهشی پژوهشکده علوم انسانی، در مورد "تهدید" می‌گوید: «تهدید در کنار تشویق معنا پیدا کرده و تعادل ایجاد می‌کند. تهدید در طولانی‌مدت و میان‌مدت جواب نمی‌دهد و نهاد انتظامی به تنهایی کاری از پیش نمی‌برد. نهادهای دیگر هم باید همراه باشند تا جامعه تحت تاثیر مثبت قرار بگیرد و به طور مطلوب در جهت تامین امنیت قدم بردارند.»
        محسن خلیجی گفت: «فرهنگ مجموعه‌ای از هنجارها، رفتارها، آداب و رسوم، و ارزشها است که افراد در جامعه آنرا کسب می‌کنند. اگر پدر و مادر نتوانند فرزندان خود را جامعه‌پذیر کنند، و یا مدرسه در ایفای نقش خود کاهلی کند، و یا نهادهای دینی نتوانند مسائل مذهبی را به صورت سهل و آسان در اختیار افراد قرار دهند، افرادی در جامعه پدید می‌آیند که هنجارها را نشناخته‌اندو راه انحراف را پیش می‌گیرند و برای خود زشتی‌ها را زیبا، ناهنجاریها را هنجار، و بدی‌ها را خوبی تلقی می‌کنند. وقتی پلیس وارد عرصه می‌شود و می‌خواهد غلطها را بازسازی کند، روشن است که نمی‌تواند کار خانواده، مدرسه، دانشگاه و مسجد را انجام  دهد. با این کار ما دوش پلیس را سنگین کرده‌ایم و او را به سمت شکست می‌رانیم.»
        چگونه می‌خواهیم یک الگوی امروزی برای حجاب ارائه بدهیم...؟ آیا  فقط طرحهای ضربتی و برخوردهای شدید اینگونه جوابگو هستند؟ از وقتی که "چادر ایرانی" به بازار آمده ما شاهد رو آوردن به این چادرها هستیم. این قضیه کوچک می‌تواند مثالی بزرگ باشد برای بزرگان فرهنگ. اگر الگویی مناسب به بازار ارائه شود، قطعا مورد استقبال قرار می‌گیرد. و این گونه کارهای فرهنگی نیاز به فکر کردن دارد نه زور سر نیزه...!


          1. امتیازدهی:
            لطفا منصفانه امتیاز دهید.
              1.  
              2. ۰۰%
              3. تعداد: ۰۰ رای
          1. ارسال نظر



    1. خبرنامه
      جهت اطلاع از به روز شدن مجله اطلاعات خود را وارد نماييد .

      پایگاه اطلاع رسانی حورا ساده ماده مستر چنگال انجمن سلامت ایران مجله ایرانی انجمن بیان با حجاب سبک زندگی بچه شیعه ها کودک و مادر عمار کلیپ مجتمع نیکوکاری رعد خانواده سرآمد بلاغ سمن فروشگاه اینترنتی محصولات حجاب سلام نو علوم اجتماعی خبر اقتصادی وبلاگ نیوز تعامل تصویر دل چی بپزم؟ ایران زنان به دخت راز۵۷