2272
مجله اینترنتی
زنان و خانواده
کانال دخت ایران
          1. سمیه موحدی‌مهر
              1. اندازه متن:
              2.  
              3.  
            نظرات (۰۲)
            تعداد بازدید: 2272
            نسخه مناسب چاپ
            ارسال به ديگران
            اضافه کردن به علاقمندی ها
        زن روز؛ اولین و ماندگارترین مجله زن در ایران

        از کنار کیوسک روزنامه‌‌فروشی عبور می‌کردم که توجه‌ام جلب مجلات رنگارنگ روی پیشخوان شد. می‌ایستم تا نگاهی به آنها بیاندازم. این روزها تعداد مجلات رو به فزونی است، اما اینکه درون این مجلات فریبنده چه خوراک‌های فکری به مخاطب داده می‌شود خدا عالم است!
        از زیر مجلات بسیار با طرح جلدهایی جذاب و رنگ‌آمیزی‌های خیره‌کننده و تیترهای جنجالی، مجله‌ای با قد و قواره‌ای کمی بزرگتر از مابقی، اما رنگ‌پریده و منزوی به چشم می‌خورد. هفته‌نامه «زن روز» که شاید باید در مقام پیشکسوتی مجلات دیگر مورد احترام باشد، حالا مدت‌هاست زیر مجلات دیگر خاک می‌خورد!

        از طاغوت تا یاقوت
        حدود پنجاه سال پیش از این در اسفندماه سال ۱۳۴۳ مجله‌ای با عنوان  «زن روز» برگرفته از نام لاتین یک هفته‌نامه زنانه در آمریکا متولد شد. در واقع این کپی‌برداری تنها از نام آن مجله نبود، بلکه محتوای مجله زن روز هم از همان مجله طراحی و برنامه‌ریزی شده بود.
        جداسازی فکری زنان از دین و عقاید و رسوم مذهبی و گره‌زدن سر تا پای او به ملاک‌های شخصیتی غربی و رها کردن او از قیدهای به ظاهر دست‌و‌پا‌‌گیر، سیاست اصلی شروع به کار این مجله بود تا نه تنها قید مسلمان بودن زن ایرانی زیر سئوال برود که حتی غرب‌زدگی برای زنان و به خصوص دختران جوان، نوعی تجدد و روشنفکری به حساب بیاید. وقتی پاکی را بی‌عرضگی، و نجابت را عقب‌ماندگی، جلوه دهند و جذابیت‌های ظاهری یک زن بشود ملاک برتری‌اش، همه سعی بر آن می‌شود تا هر چه بیشتر به این زیبایی ظاهری دست پیدا کند، حتی اگر در این مسیر زن عروسک خیمه‌شب‌بازی بشود در دست طراحان، تا از این دستاورد لذت و حظ بیشتری ببرند!
        زن روز آن روزها زیر نظر و حاصل افکار افرادی همچون فروغ مصباح‌زاده، مجید دوامی، عبدالرحمن فرامرزی و... بود که البته پشت صحنه این بازیگران را دفتر فرح پهلوی و اشرف پهلوی و سازمان زنان، مدیریت و کارگردانی می‌کردند.
        این مجله در آغازین شماره خود، ندای آزادی زن ایرانی را سرداد، اما این آزادی را تنها آزادی اندام او جلوه داد نه آزادی اندیشه و افکار او! و این به ظاهر آزادی بیشتر از آنکه بخواهد بهره‌ای برای خود زنان داشته باشد، آزادی و ولنگاری و چشم‌چرانی مردان را در پی داشت تا هر طور که بخواهند از این موجود رها از تقید و عفاف و در دسترس لذت ببرند. این آزادی فراتر از اینها ثمره‌ای مهم‌تر برای کارگردانانش داشت و آن پیشرفت اقتصادی آنان در زمینه واردات و سرمایه‌گذاری‌های کلان در راستای انواع مزون‌های مد و لباس و لوازم آرایشی بود.
        این روند تنها تا پیروزی انقلاب اسلامی ادامه داشت و نهایتا عوامل دست‌نشانده آن ریش و قیچی را رها کرده، فرار را بر قرار ترجیح دادند.
        این مجله مهجور پس از انقلاب با اولین سرمقاله خود تحت عنوان «جان نو جامه نو» روحی تازه در تن خوانندگان خود دمید. روحی که شباهتی با جسم بی‌جان قبلی نداشت. زن روز نیز همچون زنان پرشور انقلابی لباسی نو بر تن کرد و تمام ارزش‌های از یاد رفته را دوباره احیا کرد.
         

        تفریط هرگز ولی افراط؟!
        در دهه ۶۰ مدتی سمت و سوی مجله رو به افراطی‌گری رفت. از زنان با پوششی فراتر از حد اعتدال سخن می‌گفت و عکس زنانی را چاپ می‌کرد که تقریبا چیزی از آنها دیده نمی‌شد. اما از آنجا که این روند به سرعت مورد انتقاد قرار گرفت، مدت کوتاهی هم ادامه یافت. بی‌اعتدالی چه از نوع آن بر بوم باشد، چه از نوع این بر بوم فرقی نمی‌کند هر دو باعث انحطاط می‌شود، لذا دوباره با بصیرت بیشتر راه اعتدال را در پیش گرفت و نگاه خود را به ارزش‌ها و اصول اسلامی دوخت تا تجربه گذشته تکرار نشود. از دهه ۷۰ تا ۸۰  تقریبا زن روز مسیری در حد اعتدال داشت، هرچند در همین سال‌ها هم کمابیش دستخوش بعضی مشکلات و مسایل شده و هر از گاهی رنگ و بوی سیاسی یا یک موضوع خاص اجتماعی را به خود گرفته است.
        در این باره خانم طیبه میرزااسکندری، کارشناس ارشد جامعه‌شناسی، مدرس دانشگاه و سردبیر سایت به‌دخت که سردبیری این مجله را در سال‌های میانی این دهه بر عهده داشته است می‌گوید: «به نظرم مجله زن روز به دو دلیل نتوانست خط متعادل و خوبی را که در اوایل انقلاب برای امور فرهنگی اجتماعی زنان انقلابی و مسلمان در پیش گرفته بود، پیگیری کند:
        ۱-    به دلیل گرایشات افراطی و تفریطی در موضوع زنان که از یک سر به گرایشات فمینیستی (با نمایندگی کسانی چون شهلا شرکت و محبوبه عباسقلی‌زاده) مربوط می‌‌شد و از یک سر به گرایشات متحجرانه که بیشتر نمایندگانی از میان آقایان و عناصر سیاسی داشت. به هر حال خط امام و دکترین امام در تعریف از زن مسلمان انقلابی در این گرایشات گم می‌شد.
        ۲-    به دلیل سیاسی شدن مسائل زنان که فی‌نفسه از جنس فرهنگی – اجتماعی بود. شاید آن گرایشات افراطی و تفریطی هم تحت تأثیر همین سیاسی شدن در مسائل زنان پیش آمد.»
         

        volume32_37.jpg

         

        دهه ۸۰؛ یک بار دیگر پویایی
        در دهه ۸۰ به نظر می‌رسد تا حد زیادی زن روز به ثبات شخصیتی رسید. تفکراتی تقریبا همخوان و رویکردی متعادل روند چاپ این مجله را تا حد زیادی عامه‌پسند کرد، هر چند در این دهه نیز افزایش تعداد مجلات جدید و پررنگ و لعاب، عملا مجله قدیمی زن روز را کم‌کم به زیر پیشخوان‌ها سوق می‌داد.
        در این باره خانم اکرم حسینی، دانشجوی دکترا در رشته علوم قرآن و حدیث و معاون شورای فرهنگی- اجتماعی زنان، که سردبیری این مجله را از سال ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۷ بر عهده داشته است می‌گوید: «با توجه به اینکه مخاطبین مجله را اکثرا خانم‌های سطح متوسط از نظر سواد و آگاهی در بر می‌گرفتند که به دنبال دانش و اطلاعاتی نوین بودند، سعی بر آن شد تا  محتوای مجله به سمت و سویی برود تا برای آنها روشنگری و در نهایت بهبود زندگی را در پی داشته باشد. ما در این دوره سعی کردیم محسنات قبلی را حفظ و اشتباهاتش را جبران کنیم. در این راستا سرفصل‌های جدیدی به مجله اضافه شد که از آن جمله به برخی اشاره می‌کنم:
        ۱-    چاپ تفسیر قرآن
        ۲-    بخش طنز در ابعاد مختلف
        ۳-    معرفی و آموزش انواع هنرها
        ۴-    تقویت و افزایش صفحات داستان
        ۵-    افزایش ویژه نامه‌ها در مناسبت‌های مختلف
        ۶-    افزایش گزارشات اجتماعی در خصوص زنان به ویژه همسران شهدا و جانبازان به عنوان یاوران انقلاب و زنده کردن فرهنگ جنگ و پایداری
        ۷-    پرداختن به صفحات شعر و ادب و معرفی زنان ادیب و شاعر و معرفی کتب آنان
        ۸-    معرفی فمینیسم به عنوان یک رویکرد غربی مخرب و معرفی کتب مفید در این زمینه»
        خانم حسینی در ادامه می‌گوید: «به‌طور کلی روند مجله در این دوره خوب بود. اتفاقات خوب دیگری هم در این دوره افتاد که از آن جمله می‌توان به ۴۰ سالگی زن روز و چاپ دوهزارمین شماره آن اشاره کرد.»
         

        دهه ۹۰؛ حق برداشت آزاد است!
        (زن روز در دهه ۹۰ و در آستانه پنجاه سالگی )
        از سمت و سوی امروز زن روز، چیز زیادی دستگیر مخاطب نمی‌شود. بسیاری اوقات تنها رنگ و بوی سیاسی دارد و گاهی اجتماعی می‌شود. مسئولان و مدیرمسئول کنونی آن رویکرد و اهداف مجله را به برداشت مخاطبین آن واگذار می‌کنند و خود از معرفی و توضیح در این زمینه سرباز می‌زنند. برای برداشت مخاطبین از بین نظرات متعدد چند نمونه ذکر می‌‌شود:
        یک خانم خبرنگار و گزارشگر می‌گوید: « وقتی تصمیم گرفتند نگاه سیاسی – فکری مجله را متعالی‌تر کنند از همانی هم که بودند بازماندند. به تعبیر من زن روز به امید یک پرواز بلندتر خود را در ورطه سقوط انداخت!»
        سارا دانشجوی رشته مدیریت می‌گوید: «همیشه برای مادرم مجله زن روز می‌خریدم و خودم هم کمابیش آن را مطالعه می‌‌کردم، اما این روزها کمتر روی پیشخوان‌ها زن روز دیده می‌شود. وقتی آن را نمی‌بینم کمتر به فکر خریدش نیز می‌افتم.»
        شهین، خانم آرایشگر قدیمی یکی از محلات اصیل تهران، می‌گوید: «همیشه زن روز می‌خریدم و خودم و خانواده‌ام می‌خواندیم. گذشته از مطالبش که نه همه، ولی بیشترش به درد بخور بود به داستان‌هایش بسیار علاقه داشتم. ولی حدود دو سال است که دیگر نخریده‌ام.»
        مریم، متأهل و دارای یک فرزند می‌گوید: «داستان طریقت تزویر این هفته‌های مجله را یک بار اتفاقی خواندم و از آن پس برای خواندن ادامه آن مجله را می‌خرم، ولی یک نکته نظرم را همیشه جلب می‌کند روی جلد مجله تعداد صفحات مجله را ۶۸ صفحه قید کرده‌اند، حال آنکه مجله‌هایی که من دارم هیچ کدام از ۶۰ صفحه بیشتر نیست! در ضمن چند بار به آدرس اینترنتی مجله سر زدم، ولی اصلا فعال و به روز نیست.»
        طیبه میرزااسکندری می‌گوید: «آنچه به تأسف باید گفت این است که همین حالا زن روز مثل خیلی عرصه‌های فرهنگی دیگر جامعه در موضوع زنان خارج از خط امام و دکترین ایشان حرکت می‌کند. متحجرینی که خط‌شان در زمان شاه، خط مماشات و حداکثر سکوت در قبال رژیم بود، در موضوع زنان هم نگاه متحجرانه داشتند که با روح اسلام و فرهنگ اصیل  اهل‌بیت سازگاری ندارد، در خیلی عرصه‌های فرهنگی جامعه امروز سردمداری می‌کنند و اصلا هم به فکر و خط امام در این  زمینه کاری ندارند، حتی اگر شعارش را بدهند. به نظرم علت اینکه در خیلی از زمینه‌های فرهنگی – اجتماعی از جمله امور زنان به انفعال افتاده‌ایم، همین نگاه به قضیه زنان است که بسیار از نگاه پویا و درست امام دور است. مسئله حجاب، مسئله سینما و هنر و هزاران مسئله دیگر نمونه‌های بسیار این مدعا هستند.
         

        مادرانه اما نه پیر و افسرده
        به هر حال مجله‌ای با این همه قدمت و با پشتوانه ‌های فرهنگی-مذهبی که دارد و تجربیات متعدد در طول سالیان بسیار، حیف است رنگ پیری و یأس به خود بگیرد. باید هر روز به فکر تازگی و به روز کردن مطالب و روند فعالیت خود باشد تا مادرانه بتواند مجلات دیگر را نیز تربیت و راهنمایی کند.
        برداشت آخر با شماست!

         


        2 نظر | ارسال نظر

          1.  
            سلام دوستان- کاش خانم موحدی مهر با عدالت بیشتری راجع به این مجله گزارش تهیه می کردند. حداقل می توانستند سراغ دست اندرکاران فعلی مجله بروند تا گزارششان مستندتر بشود. دلیلی نداشت بغض خودشان را از این مجله در یک گزارش غیرمنصفانه مطرح کنند. بغض ناشی از اخراج خود خواسته اشان! از تحریریه زن روز!
           
          0
           
          0
          1.  
            سلام دوستان- کاش خانم موحدی مهر با عدالت بیشتری راجع به این مجله گزارش تهیه می کردند. حداقل می توانستند سراغ دست اندرکاران فعلی مجله بروند تا گزارششان مستندتر بشود. دلیلی نداشت بغض خودشان را از این مجله در یک گزارش غیرمنصفانه مطرح کنند. بغض ناشی از اخراج خود خواسته اشان! از تحریریه زن روز!
           
          0
           
          0
          1. ارسال نظر



    1. خبرنامه
      جهت اطلاع از به روز شدن مجله اطلاعات خود را وارد نماييد .

      پایگاه اطلاع رسانی حورا ساده ماده مستر چنگال انجمن سلامت ایران مجله ایرانی انجمن بیان با حجاب سبک زندگی بچه شیعه ها کودک و مادر عمار کلیپ مجتمع نیکوکاری رعد خانواده سرآمد بلاغ سمن فروشگاه اینترنتی محصولات حجاب سلام نو علوم اجتماعی خبر اقتصادی وبلاگ نیوز تعامل تصویر دل چی بپزم؟ ایران زنان به دخت راز۵۷