2320
مجله اینترنتی
زنان و خانواده
کانال دخت ایران
          1. ماندانا ملاعلی
              1. اندازه متن:
              2.  
              3.  
            نظرات (۰۳)
            تعداد بازدید: 2320
            نسخه مناسب چاپ
            ارسال به ديگران
            اضافه کردن به علاقمندی ها
        هیچ کاری را، خصوصاً وقتی جنبه دینی و ارزشی دارد نمی‌توان اجبار کرد.

        دخت ایران - «همراه یکی از دوستان به دانشگاه علمی کاربردی نور می‌‌رویم. خانم‌هایی که جلوی درب ورودی دانشگاه مستقرند، وضع ظاهری ما را مناسب تشخیص نمی‌دهند. مانتوی من عادی است، اما بلندی‌اش به زانو نمی‌رسد. شلوارم هم گشاد است، اما باز به نظر آنها مناسب دانشگاه نیست. جالب اینکه من دقیقاً با همین لباس‌ها از دانشگاه خودمان که واحد دیگری از دانشگاه علمی کاربردی بوده است بیرون آمده بودم و وقتی خواستم وارد این دانشگاه بشوم، ظاهرم غیراستاندارد تشخیص داده شد!

        در بخش ورودی، کلکسیونی از چادرهای مشکلی قرار داشت که باید یکی را انتخاب می‌کردم و با آن وارد دانشگاه می‌شدم. دوستم که دانشجوی این واحد است اعتراض می‌کند که ظاهر من مشکلی ندارد که ناچار باشم با چادر وارد شوم، اما خانم‌ها توضیح می‌دهند که وقتی با ظاهری متفاوت از دانشجویان اینجا وارد شوید، آنها فکر می‌کنند این حد از پوشش مشکلی ندارد و عرف است و این باعث اختلال در پوشش معمول دانشگاه می‌شود.»

        آنچه خواندید بخشی از سخنان مریم علوی، از دانشجویان دانشگاه علمی کاربردی است. او می‌گوید: «آیین‌نامه حجاب و عفاف در همه دانشگاه‌ها تا حدودی رعایت می‌شود، اما شدت و ضعف اجرای آن تقریبا سلیقه‌ای است. در دانشگاهی دانشجویان با لاک ناخن هم دیده می‌شوند، اما در دانشگاه دیگر، نه لاک، نه برق ناخن و نه حتی ناخن بلند که جنبه زیبایی داشته باشد، مجاز است.»

        حداقل‌ها
        مریم حسینی، دانشجوی دانشگاه آزاد است. او می‌گوید: «ما در دانشگاه باید طبق ضوابطی که در ابتدا به ما اعلان و رعایت آن تایید شده رفتار کنیم، اما گاهی برای رعایت این قواعد سخت می‌گیرند و گاهی نه!»

        «مثلا دیروز با شال به دانشگاه رفتم و می‌خواستم مقنعه‌‌‌ای که همراه داشتم را سر کنم، اما دیدم دختران زیادی با شال تردد می‌کنند بی‌آنکه تذکری به آنها داده شود، این شد که من هم شالم را عوض نکردم. البته بعضی اوقات هم یک نفر دنبال بچه‌ها راه می‌افتد و با برانداز کردن دخترها به آنها تذکر می‌دهد که یکی مانتو تنگ پوشیده و دیگری باید لاکش را پاک کند و آن یکی هم جوراب ضخیم پا کند.»

        در کل حداقل‌ها رعایت می‌شود، اما ضوابط کلی، گاهی اجرا می‌شود و گاهی نه! به پسرها هم به ندرت کاردارند. آنها آستین کوتاه هم می‌پوشند و گاهی در دانشکده‌های هنر و برخی دیگر از دانشکده‌ها موهایشان را تا کمرشان بلند می‌کنند و با کش می‌بندند، اما کسی به آنها کاری ندارد. یکی می‌گوید درویشم و آن یکی می‌گوید نذر دارم، ولی واقعیت این است که بیشتر آنها دنبال مد هستند.»

         ارتباط دور یا نزدیک
        مریم نقوی، دانشجو دانشگاه آزاد می‌گوید: «بعضی دختر و پسرهای دانشکده در محیط  عمومی با هم دست می‌دهند؛ حتی در کلاس دیدم روبوسی هم می‌‌کنند!» مریم معتقد است که معمولاً دخترها در این کار پیشقدم‌ هستند!

        «کنترل حریمها هر چقدر هم که در قانون بیاید تا در فرهنگ و ذهن جوانان درونی نشده باشد، اجرای آن به سختی انجام می‌شود و دائم باید کسی باشد که همه را کنترل کند تا مبادا از ضوابط تخطی کنند. ضمنا وقتی تخطی از ضوابط به حد نسبتا ۷۰ درصدی برسد، دیگر کنترل آن غیر ممکن می‌شود.»

        مریم ادامه می‌دهد: «در بوفه محل‌های جدایی برای دختران و پسران در نظر گرفته شده است، اما آنجا هم برخی دانشجویان دختر و پسر با هم پشت میزها قرار می‌گیرند. اگر حریمها رعایت شود و همه چیز از عرف جامعه خارج نشود، چه لزومی دارد قواعد حجاب و عفاف در دانشگاه با خارج آن متفاوت باشد. مثلا اگر یک دختر و پسر نتوانند در دانشگاه پشت یک میز بنشینند و حرف معمولی بزنند ممکن است بروند یک رستوران یا کافی‌شاپ دنج و آن وقت حرفها از مرز همکلاسی و درس و کتاب هم فراتر برود.»

        یک آیین‌نامه هزار اجرا
        آیین‌نامه‌ حجاب و عفاف همه دانشگاه‌ها از یک قانون واحد سرچشمه می‌گیرد و معمولاً یا از سوی وزارت علوم تحقیقات و فناوری و یا از سوی وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی به دانشگاه‌ها ابلاغ شده است. ضوابط اعلام‌شده در آیین‌نامه نیز چیزی خارج از عرف جامعه و شرایط حجاب و عفاف در جامعه اسلامی نیست، اما نوع اجرای آن در دانشگاه‌ها متفاوت است.

        این آیین‌نامه‌ها اغلب برگرفته از قانون «گسترش فرهنگ عفاف و حجاب»، مصوب سال ۸۴ است که در سال ۸۹ دولت اجرای آن را پذیرفت.

        قانون «گسترش فرهنگ عفاف و حجاب» که وظایف حدود ۲۰ سازمان و ارگان دولتی را در این خصوص تعریف می‌کند، در چندین مورد در شورای عالی انقلاب فرهنگی و شورای فرهنگی و اجتماعی زنان، مورد بررسی و تجدیدنظر قرار گرفت و نهایتاً در دوره وزارت صفارهرندی نهایی شد، اما تا به امروز به طور کامل اجرایی نشده است.

        در آیین‌نامه‌های یادشده پوشش غیرمتعارف، مثل شلوارهای پاره یا کلاه و لباس‌هایی که حدود شرعی را نمی‌پوشاند، همچنین، استفاده از زیورآلات بسیار چشمگیر و به طور کلی هر نوع جلب توجهی غیرمجاز است.

        در این آیین‌نامه‌ها هر نوع مدگرایی دانشجو در حدی که جلب توجه کند مثلاً موی بسیار بلند، تتو و یا ... ممنوع است.

        برای مردان نیز لباس‌های اندامی تنگ و چسبان، آستین خیلی‌کوتاه مانند حلقه‌ای، رکابی و... وجود نوشته‌ها و نمادهایی که عناد با نظام یا دین را نشان دهد غیرمجاز و غیرقانونی به حساب می‌آید.

        در کل رعایت سادگی، داشتن پوشش اسلامی، حضور ساده و بی آرایش خواهران در محیط دانشگاه مورد تاکید می‌باشد؛ و پوشش متعارف اسلامی در رنگ‌های مشکی، طوسی، سرمه‌ای، قهوه‌ای، شکلاتی دریکی از قالب‌های چادر، مانتو، شلوار، مقنعه بلند، جوراب و کفش ساده و متعارف توصیه شده است.

        در اکثر این آیین‌نامه‌ها موها باید به سبک مرسوم و مورد قبول جامعه باشد و در معدودی از آنها سیگار کشیدن در اماکن و حریم دانشگاه ممنوع است. همچنین ایجاد مزاحمت و داشتن ارتباط غیرمتعارف و ناصحیح با نامحرم هم پیگرد انضباطی دارد. آنچه در بررسی این آیین‌نامه‌ها کاملاً مشهود است، عدم تعریف روشن و دقیق از واژه «نامتعارف» است که موجب تفسیرهای متفاوت و متعاقباً برخوردهای سلیقه‌ای می‌شود.

        ضمن اینکه محلی برای حق شکایت دانشجو در صورت رعایت این آیین‌نامه و تذکر خارج از آیین‌نامه مطرح نشده است. همچنین، لازم است ضمانت اجرای این آیین‌نامه و نحوه اعمال آن به صورت یکدست و قابل‌قبول مشخص باشد.

        از اجبار تا عناد
        احمد کاشانی، کارشناس مذهبی در مورد اجباری دانستن چادر، به دخت‌ایران می‌گوید: «اصولاً هیچ کاری را، خصوصاً وقتی جنبه دینی و ارزشی داشته باشد، نمی‌توان اجبار کرد. این نوع اجبارها معمولاً بدون نتیجه خواهد ماند.

        وی می‌افزاید: «در یکی از دستگاه‌های دولتی کار نظارت بر اجرای همین ‌آیین‌نامه و مسائلی فراتر از آن را برعهده دارم و صراحتا می‌گویم گرچه قانونی در مورد مسئله حجاب وجود دارد، اما هم ناظران و هم خود افرادی که قرار است این مقوله را رعایت کنند، نیاز به آموزش دارند و اکنون نظارت درستی بر این موضوع نمی‌شود.»

        وی تاکید می‌کند: «وقتی چیزی اجباری شود، نتیجه عکس می‌دهد. اما با ارشاد و راهنمایی بیشتر امکان درونی کردن یک رفتار در فرد وجود دارد.»

        وی با تاکید بر ضرورت ترویج حیا پیش از اجبار بر حجاب می‌گوید: «در واقع در اسلام حجاب از جزییات حیا به حساب می‌آید و وقتی کسی مزین به حیا باشد از برهنگی خودداری می‌کند و دیگر اجبار حجاب نیاز نیست. شخص خود این نیاز را حس می‌کند و یک کنترل درونی بر حجاب خود دارد.»

        وی ضمن بااهمیت خواندن حجاب و عفاف و حیا در آقایان می‌گوید: «گرچه بیش از همه بر حجاب خانمها تاکید می‌شود، اما در مورد حیا در آقایان و نوع پوشش آنان نیز باید موارد مورد نیاز به طور اصولی تذکر داده شود.»

        «هر کنترلی وقتی موثر است که درونی باشد.» کاشانی با ذکر این نکته عرف را عامل دیگر رعایت حدود و حجاب دانسته و می‌گوید: «در برخی شهرها، مانند قم، شخص ممکن است با وجود مانتو و پوشش مناسب مقنعه باز خود را بی‌حجاب حس کند، زیرا فشار و کنترل اجتماعی به نحوی است که یک فرد مانتویی در میان زنان چادر انگشت‌نما می‌شود.»

        وی می‌گوید: «درست است که چادر پوشش را کامل می‌کند و شخص کاملاً محفوظ می‌‌ماند، اما وقتی کسی طبق ضوابط مواضع شرعی را برای پوشش رعایت کند، ضمن اینکه رفتارها و کنش و منش وی نیز توأم باحیا باشد، دیگر نیازی به تذکر و امر به معروف ندارد. وی در پایان تاکید می‌کند: «بد دفاع کردن از ارزشها، بدتر از دشمنی با آن است.»

        دکتر امان‌الله قرایی مقدم که تحقیقات وسیعی در زمینه حجاب دارد نیز بر این باور است که پوشش در جامعه ایرانی برای طبقه متشخص و مرفه سخت‌گیرانه‌تر بوده است و در پرده پوشاندن زنان و مخفی کردن آنان از انظار در میان اشراف رواج داشته است و این را نشانه تشخص و ارزش زن می‌دانسته‌اند.

        وی می‌افزاید: «پوشش، البته نه از نوع حجاب امروزی، در میان مردم ایران از اوایل شکل‌گیری تمدن رواج داشته است؛ چنانکه نقوش فرش پاذریک نیز آن را نشان می‌دهد. وی معتقد است که مردم حجاب را مایه آرامش می‌دانند و در نظرسنجی‌ها دختران به این نکته اذعان دارند که در پوشش کامل یا چادر هنگامی که رفتارهای موقرانه دارند کمتر مورد مزاحمت قرار می‌گیرند و پسران هم دختران باحجاب را بیشتر برای همسری می‌پسندند.

        وی با توجه به این موضوع تاکید می‌کند که چادر باید یک انتخاب باشد نه یک اجبار زیرا هرچیز اجباری شود، دوام نمی‌آورد و مایه عناد می‌شود.

        وی می‌گوید: «حجاب در ایران ریشه در باورهای سنتی دارد و در کل کشور به یک نوع تعریف نشده است و طبق نیازهای بومی مردم به وجود آمده است؛ چنانکه در فرهنگهای قومی حجاب متفاوتی دیده می‌شود.»

        وی آموزش از سطح خانواده و ابتدایی را عامل نهادینه شدن فرهنگ حجاب می‌داند و اعتقاد دارد اجباری بودن چادر در هر مکانی که باشد نه تنها فواید حجاب انتخابی را ندارد، بلکه می‌تواند به عناد دختران منجر شود و رفتار ضد هنجار ایجاد کند.

         


        3 نظر | ارسال نظر

              1. user-pic
              2. نامشخص
                ۰۷ بهمن ۹۲
                ۱۵:۲۴
          1.  
            این نویسنده شما خیلی فمنیستی می نویسه به همین خاطر اصلا مسئله شما در این گزارش با موضوع حجاب مشخص نیست
           
          0
           
          0
              1. user-pic
              2. ایرانی
                ۰۹ بهمن ۹۲
                ۱۲:۱۸
          1.  
            بهتره واقعیتها رو بپذیریم .
           
          0
           
          0
          1.  
            به نظر من نوشته قوی ای بود. درسته که در بعضی موارد به انواع نظرات پوشش داده بود، اما تا انتها مطلب هدف اطلاع رسانی رو ایفا کرد.
           
          0
           
          0
          1. ارسال نظر



    1. خبرنامه
      جهت اطلاع از به روز شدن مجله اطلاعات خود را وارد نماييد .

      پایگاه اطلاع رسانی حورا ساده ماده مستر چنگال انجمن سلامت ایران مجله ایرانی انجمن بیان با حجاب سبک زندگی بچه شیعه ها کودک و مادر عمار کلیپ مجتمع نیکوکاری رعد خانواده سرآمد بلاغ سمن فروشگاه اینترنتی محصولات حجاب سلام نو علوم اجتماعی خبر اقتصادی وبلاگ نیوز تعامل تصویر دل چی بپزم؟ ایران زنان به دخت راز۵۷