1634
مجله اینترنتی
زنان و خانواده
کانال دخت ایران
          1. میلاد نوروزی
              1. اندازه متن:
              2.  
              3.  
            نظرات (۰۰)
            تعداد بازدید: 1634
            نسخه مناسب چاپ
            ارسال به ديگران
            اضافه کردن به علاقمندی ها
        واقعیت این است که مهریه حق زنان است و بی‌شک هیچ زنی با نیت گرفتن مهریه وارد زندگی مشترک نمی‌شود

        دخت ایران- یکی از سنت‏های بسیار کهن اجتماعی رایج در جوامع بشری که قدمتی بسیار طولانی دارد، ‏پرداخت مهریه در پیوند ازدواج است؛ به‌عبارت‌دیگر از گذشته ‏های بسیار دور تا‏ امروز ‏رسم بر آن است که مرد هنگام ازدواج و به‌ویژه زمانی که خواستگاری وی با پاسخ مثبت از سوی نامزد موردنظر همراه می‏شود، ‏مبلغی را به‌عنوان مهریه برای زن در نظر می‏ گیرد؛ اگرچه سنت پرداخت مهریه، ‏همانند سایر سنت‏های اجتماعی، ‏طی روزگار گذشته، ‏تحولات و دگرگونی‌های زیادی را پشت سر گذاشته و با توجه به زمان و مکان، ‏دچار تغییرات مختلفی شده است.

          در مصر باستان، ‏زوج مبلغی را به‌عنوان جبران خسارت ازاین‌جهت که با ازدواج، ‏یکی از اعضای خانواده‏ی فردی را از او می‏گرفت، ‏به پدر دختر می‏داد؛ یعنی درواقع پرداخت «مهر» بابت تسکین و کاهش دادن درد و رنج ناشی از جدایی دختر از پدرش صورت می‏گرفت. در بابل، ‏مهر به‌عنوان وجه المعامله و درواقع بهای زن بود که به پدر او داده می‏شد؛ هرچند به‌مرورزمان، ‏خرید آن به‌منظور ازدواج، ‏با جایگزینی هدیه‏ای برای پدرزن، ‏حالت نمادین یافته بود. جوامع قبیله‏ای و بادیه‌نشین حجاز نیز از همین سنت پیروی می‏کردند و مبلغ پرداختی از سوی مرد، ‏به هر عنوانی که داده می‏شد به پدر دختر اختصاص داشت؛ ‏اما با آمدن اسلام ‏تغییر بنیادینی در این سنت اجتماعی پدید آمد و آن ‏اختصاص یافتن مهریه به خودزن بود.

        معمولاً هیچ زنی هنگام ازدواج مهریه خود را از همسر طلب نمی‌کند؛ اغلب زنانی هم که با مهریه‌های بالا حاضر به ازدواج می‌شوند، به شکل شفاهی به همسران خود قول می‌دهند که تنها در زمان طلاق یا در صورت بروز مشکل حاد در زندگی مهریه خود را مطالبه خواهند کرد.

         مهریه مالی است که ثبت آن در سندی به نام عقدنامه، شرایط خاصی را برای پرداخت و دریافت آن ایجاد می‌کند؛ البته می‌توان برای این مساله دو جنبه شرعی و قانونی تصور کرد. ممکن است زنی ازنظر شرعی مهریه خود را به همسرش ببخشد، اما ازنظر قانونی این حق به قوت خود باقی است و حتی دست خطی که مثلاً مردی با اجبار یا در شرایط دیگری از همسر خود مبنی بر بخشش مهریه بگیرد نیز دلیلی قانع‌کننده برای دریافت مهریه نیست و ارزش حقوقی ندارد. ازنظر قانونی مهریه تنها در دادگاه یا محضر قابل دریافت و پرداخت است و حتی در شکل دیگر ماجرا، اگر مردی خودرو، خانه یا شئ دیگری را برای همسرش به‌عنوان مهریه بخرد تا وقتی‌که این مسأله در عقدنامه یا محضر با عنوان مشخصی مانند سه دانگ از خانه بابت مهریه به همسرم داده شد ذکر نشود؛ آنچه به این طریق به نام همسر می‌شود درصورتی‌که زن نپذیرد که بخشی از مهریه است، تنها در حکم هدیه خواهد بود.

        ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻬﺮﻳﻪ ﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﻧﮑﺘﻪ ﺑﺎﻳﺪ دقت ﮐﺮﺩ:
        ۱. ﺑﺎ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺳﻨﺪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ، ﻣﺎﻟﯽ ﮐﻪ به‌عنوان ﻣﻬﺮ تعیین‌شده ﺑﻪ ﻣﺎﻟﮑﻴﺖ ﺯﻥ درمی‌آید ﻭ ﺍﻭ هرگونه ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ می‌تواند ﺩﺭ ﺁﻥ ﺗﺼﺮﻑ ﮐﻨﺪ. مثلاً ﺍﮔﺮ ﻣﻬﺮﻳﻪ ﺯﻣﻴﻦ، ﺑﺎﻍ، ﻣﻠﮏ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻗﺒﻴﻞ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻥ ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ ﺍﺩﺍﺭﯼ، ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺳﻨﺪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ، ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻔﺎﺩ ﻣﻬﺮﻳﻪ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺩﻓﺘﺮ ﺍﺳﻨﺎﺩ ﺭﺳﻤﯽ ﺛﺒﺖ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ اجاره‌بها ﻭ ﻋﻮﺍﻳﺪ ﻧﺎﺷﯽ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻠﮏ ﻳﺎ ﺑﺎﻍ ﻭ... ﭘﺲ ﺍﺯ ﻋﻘﺪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺑﻪ ﺯﻥ ﺗﻌﻠﻖ ﺩﺍﺭﺩ.

        ۲. ﺍﮔﺮ ﻣﻬﺮﻳﻪ ﭘﻮﻝ، ﺳﮑﻪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻗﺒﻴﻞ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺩﺭﺝ ﺩﺭ ﺳﻨﺪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺍﺯ ﻋﻨﺪﺍﻟﻤﻄﺎﻟﺒﻪ ﻳﺎ ﻋﻨﺪﺍﻻﺳﺘﻄﺎﻋﻪ ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻥ ﺳﺆﺍﻝ می‌شود

        ۳. ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻣﻬﺮﻳﻪ ﻭ ﻣﻴﺰﺍﻥ ﺁﻥ ﺑﻪ ﭼﮕﻮﻧﮕﯽ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺯﻥ ﻭ ﺷﻮﻫﺮ ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﻳﻌﻨﯽ ﺍﮔﺮ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻋﻘﺪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻭﻗﻮﻉ ﻧﺰﺩﻳﮑﯽ، ﺯﻥ ﻭ ﺷﻮﻫﺮ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻃﻼﻕ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ، ﺯﻥ ﻓﻘﻂ ﻣﺴﺘﺤﻖ ﻧﺼﻒ ﻣﻬﺮﻳﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺑﺮﺧﯽ ﻣﻮﺍﺭﺩِ ﻋﻴﺐ ﮐﻪ ﻣﻮﺟﺐ ﻓﺴﺦ ﻧﮑﺎﺡ می‌شود ﺯﻥ ﻳﺎ ﻣﺴﺘﺤﻖ ﻣﻬﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻳﺎ ﻣﺴﺘﺤﻖ ﻧﺼﻒ ﺁﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ

          ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻴﺰﺍﻥ ﻣﻬﺮﻳﻪ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۱۳۷۶ ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺐ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﻃﺒﻖ ﺁﻥ ﺍﮔﺮ ﻣﻬﺮﻳﻪ ﻭﺟﻪ ﺭﺍﻳﺞ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺷﺎﺧﺺ ﺍﻋﻼﻣﯽ ﺑﺎﻧﮏ ﻣﺮﮐﺰﯼ ﺑﻪ ﻧﺮﺥ ﺭﻭﺯ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻭ ﺗﻘﺪﻳﻢ ﺯﻥ می‌شود. درهرحال ﺍﮔﺮ ﺯﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻬﺮﻳﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻄﺎﻟﺒﻪ ﮐﻨﺪ ﺩﻭ ﺭﺍﻩ ﭘﻴﺶ ﺭﻭ ﺩﺍﺭﺩ:

        ﺍﻟﻒ) ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺍﺟﺮﺍﯼ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺛﺒﺖ ﻭ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺷﻮﻫﺮ: ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺷﻴﻮﻩ، ﺯﻥ ﺑﺎ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ ﻭ ﻋﻘﺪﻧﺎﻣﻪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ، ﮐﻪ ﺟﺰء ﺍﺳﻨﺎﺩ ﺭﺳﻤﯽ ﻣﺤﺴﻮﺏ می‌شوند، ﺑﻪ ﺩﻓﺘﺮﺧﺎﻧﻪ ﺛﺒﺖ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻭ ﻃﻼﻗﯽ ﮐﻪ ﻋﻘﺪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ثبت‌شده ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ می‌کند. ﺩﺭ ﺩﻓﺘﺮﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻃﯽ ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ ﺍﺩﺍﺭﯼ، ﺑﻪ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺍﺟﺮﺍﯼ ﺍﺳﻨﺎﺩ لازم‌الاجرا (ﺍﺟﺮﺍﯼ ﺛﺒﺖ) ﻣﻌﺮﻓﯽ می‌شود ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺻﺪﻭﺭ ﺍﺟﺮﺍﻳﻴﻪ ﻭ ﺍﺑﻼﻍ ﺁﻥ ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﯽ ﺷﻮﻫﺮ (ﻓﻘﻂ ﻧﺸﺎﻧﯽ ﺫﮐﺮﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻋﻘﺪﻧﺎﻣﻪ ﻣﻼﮎ ﺍﺳﺖ) می‌تواند ﺍﻣﻮﺍﻝ ﻣﻨﻘﻮﻝ (ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﺭﻭ، ﺳﻬﺎﻡ، ﻭﺟﻪ ﻧﻘﺪ ﺩﺭ ﺣﺴﺎﺏ ﺑﺎﻧﮑﯽ، ﺣﻘﻮﻕ) ﻳﺎ ﻏﻴﺮﻣﻨﻘﻮﻝ (ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﺎﻧﻪ، ﺯﻣﻴﻦ) ﺭﺍ به‌منظور ﺗﻮﻗﻴﻒ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﻳﺎ ﻫﻤﺴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ممنوع‌الخروج ﮐﻨﺪ. ﻫﺰﻳﻨﻪ ﻣﻄﺎﻟﺒﻪ ﻣﻬﺮﻳﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺛﺒﺖ ﺍﺯ ﺷﻮﻫﺮ ﺍﺧﺬ می‌شود، ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺯﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺻﺪﻭﺭ ﺍﺟﺮﺍﻳﻴﻪ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﻣﺨﺘﻮﻣﻪ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺰﻳﻨﻪ ﺭﺍ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.

        ﺏ) ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻪ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ: ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺷﻴﻮﻩ، ﺯﻥ می‌تواند ﺑﺮﺍﯼ ﻃﺮﺡ ﺩﻋﻮﯼ ﻣﻄﺎﻟﺒﻪ ﻣﻬﺮﻳﻪ ﺑﻪ ﺩﻓﺎﺗﺮ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﻗﻀﺎﻳﯽِ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺩﺭ دادگاه‌ها ﻳﺎ ﺑﺮﺧﯽ ﺩﻓﺎﺗﺮ ﺍﺳﻨﺎﺩ ﺭﺳﻤﯽ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﺪ. ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ، ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﺪﺍﺭﮐﯽ ﺷﺎﻣﻞ ﮐﭙﯽ ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ ﻃﺮﻓﻴﻦ ﻭ ﮐﭙﯽ ﻋﻘﺪﻧﺎﻣﻪ ﻭ ﮐﺎﺭﺕ ﻣﻠﯽ ﺯﻥ ﻧﻴﺎﺯ ﺍﺳﺖ. ﺗﻮﺻﻴﻪ می‌شود، ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﺧﻮﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮ ﺷﻮﻫﺮ ﺍﻣﻮﺍﻟﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﻴﻢ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺁﻥ می‌رود، ﻣﻌﺮﻓﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﺑﺎ ﺻﺪﻭﺭ ﻗﺮﺍﺭ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ نقل‌وانتقال ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺷﻴﻮﻩ، ﺯﻥ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻣﺪﺍﺭﮎ ﺑﻪ ﺩﻓﺎﺗﺮ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﻗﻀﺎﻳﯽ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ می‌کند ﻭ ﻣﺪﺍﺭﮎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﺑﻪ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﺑﻪ ﻣﺴﺌﻮﻝ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺗﺤﻮﻳﻞ می‌دهد. ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻗﻴﺪ ﮐﺮﺩﻥ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺗﻠﻔﻦ ﻫﻤﺮﺍﻩ، ﺷﻌﺒﻪ رسیدگی‌کننده ﺑﻪ ﺩﺍﺩﺧﻮﺍﺳﺖ ﻇﺮﻑ ۴۸ ﺗﺎ ۷۲ ﺳﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﭘﻴﺎﻣﮏ ﺍﻋﻼﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺳﭙﺲ ﺯﻥ می‌تواند ﺑﺮﺍﯼ پیگیری‌های ﺑﻌﺪﯼ ﺑﻪ ﺷﻌﺒﻪ رسیدگی‌کننده ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﺪ .

          ﺩﺭ ﺧﺼﻮﺹ ﻫﺰﻳﻨﻪ ﺩﺍﺩﺭﺳﯽ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﺰﻳﻨﻪ ﻣﻌﺎﺩﻝ ۲ ﺩﺭﺻﺪ ﺍﺯ ﻣﻴﺰﺍﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ (ﻣﻬﺮﻳﻪ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ می‌شود ﻭ ﺯﻥ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺻﻨﺪﻭﻕ ﺩﺍﺩﮔﺴﺘﺮﯼ ﻭﺍﺭﻳﺰ ﻭ به‌اصطلاح ﺗﻤﺒﺮ ﺑﺎﻃﻞ ﮐﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﻣﻬﺮﻳﻪ ﺳﮑﻪ ﺑﻬﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻈﺮ ﺑﻪ ﺁﻧﮑﻪ ﻣﻴﺰﺍﻥ ﻭﺟﻪ ﺁﻥ ﺩﺭ زمان‌های ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ ﺩﺍﺩﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺳﺘﻮﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﻬﺮﻳﻪ ﻣﻘﻮﻡ می‌شود ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺑﻄﺎﻝِ ﺗﻤﺒﺮِ ﺩﺍﺩﺭﺳﯽ ﻭ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻫﺰﻳﻨﻪ ﺁﻥ ﻣﺤﺪﻭﺩ می‌شود. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﺯﻥ ﺗﻮﺍﻧﺎﻳﯽ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻫﺰﻳﻨﻪ ﺩﺍﺩﺭﺳﯽ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ می‌تواند ﺍﺩﻋﺎﯼ ﺍﻋﺴﺎﺭ (ﻋﺪﻡ ﺗﻤﮑﻦ ﻣﺎﻟﯽ) ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺭﺳﻴﺪﮔﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﺑﺮﺍﯼ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﺍﺩﻋﺎﯼ ﺍﻋﺴﺎﺭ، ﺯﻥ ﺑﺎﻳﺪ ۴ ﺷﺎﻫﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﺣﺎﺿﺮ ﮐﻨﺪ ﻭ استشهادیه‌ای ﻣﺒﻨﯽ برنداشتن ﺗﻤﮑﻦ ﻣﺎﻟﯽ ﺗﻬﻴﻪ ﻭ ﺿﻤﻴﻤﻪ ﺩﺍﺩﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻨﺪ.

          ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺟﻠﺴﻪ، ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﻪ ﺗﻘﺎﺿﺎﯼ ﺍﻋﺴﺎﺭ ﻃﺮﻓﻴﻦ (ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻘﺎﺿﺎﻳﯽ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ) ﺭﺳﻴﺪﮔﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻫﺰﻳﻨﻪ ﺩﺍﺩﺭﺳﯽ ﻣﻌﺎﻑ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘﺲ ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﮔﯽ ﻭ ﺻﺪﻭﺭ ﺣﮑﻢ ﺑﻪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻣﻬﺮﻳﻪ ﻭ ﻗﻄﻌﻴﺖ ﺁﻥ، ﺣﮑﻢ ﺑﻪ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺟﺮﺍﯼ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ می‌شود. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﮔﺮ ﺷﻮﻫﺮ ﺍﻣﻮﺍﻟﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﺯﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ به‌طور ﺩﻗﻴﻖ ﻣﻌﺮﻓﯽ می‌کند. مثلاً ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻧﺸﺎﻧﯽ ﺩﻗﻴﻖ ﻭ ﭘﻼﮎ ﺛﺒﺘﯽ ﻭ ﺳﺎﻳﺮ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ، ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺣﺴﺎﺏ ﺑﺎﻧﮑﯽ ﺩﺍﺭﺩ شماره‌حساب ﻭ ﺑﺎﻧﮏ ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺭﺍ ﺍﻋﻼﻡ می‌کند ﻭ ﺳﺎﻳﺮ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺎ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ ﺩﻗﻴﻖ ﺫﮐﺮ می‌شوند. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺨﺸﯽ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﻣﺮﺩ ﺟﺰء ﻣﺴﺘﺜﻨﻴﺎﺕ ﻣﺤﺴﻮﺏ می‌شود ﻭ نمی‌توان ﻣﻬﺮﻳﻪ ﺯﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻓﺮﻭﺵ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺻﻮﻝ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ عبارت‌اند ﺍﺯ: ﻣﺴﮑﻦ (ﻓﻘﻂ ﻳﮏ ﺑﺎﺏ ﻣﺴﮑﻦ ﺑﻪ ﻣﺘﺮﺍﮊ ﻣﺘﻌﺎﺭﻑ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ، ﻣﺤﻞ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ)، ﭘﻮﺷﺎﮎ، ﻭ ﺳﺎﻳﺮ ﻭﺳﺎﻳﻞِ ﺩﺭ ﺷﺄﻥِ ﺍﻭ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘﻮﻝ ﺭﻫﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﻣﺴﺘﺜﻨﻴﺎﺕ ﺩِﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺎﻝ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩ ﺗﻮﺍﻧﺎﻳﯽ ﻣﺎﻟﯽ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ به‌اصطلاح ﻣﻌﺴﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﺍﺩﻋﺎﯼ ﺍﻋﺴﺎﺭ ﺩﻟﻴﻞ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ ﻭ ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ ﺩﻻﻳﻞ ﺍﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ، ﻣﻬﺮﻳﻪ ﺯﻥ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﺗﻘﺴﻴﻂ می‌شود ﻭ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﻣﺮﺩ ﺭﺍ ﻣﻠﺰﻡ می‌کند ﮐﻪ هرماه ﻳﺎ هرچند ﻣﺎﻩ یک‌بار ﻣﻘﺪﺍﺭﯼ ﺍﺯ ﻣﻬﺮﻳﻪ ﺯﻥ ﺭﺍ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭ، ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ، ﻗﺎﺿﯽ ﺑﻪ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺯﻥ ﺣﮑﻢ ﺟﻠﺐ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺻﺎﺩﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﺍﻣﺎ درصورتی‌که ﺷﻮﻫﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺩﻋﺎﯼ ﺍﻋﺴﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻬﺮﻳﻪ ﺯﻥ ﺭﺍ ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺩﺍﺷﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ، ﻃﺒﻖ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺟﺪﻳﺪ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ، ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺍﯼ ۱۱۰ ﺳﮑﻪ ﺣﮑﻢ ﺟﻠﺐ ﺻﺎﺩﺭ می‌شود. ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺗﺄﺩﻳﻪ ۱۱۰ ﺳﮑﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻣﺮﺩ، ﺯﻥ نمی‌تواند ﺣﮑﻢ ﺟﻠﺐ ﻣﺮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻧﺸﺪﻥ ﻣﺎﺑﻘﯽ سکه‌ها ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ۱۱۰ ﺳﮑﻪ ﻋﻤﻼً ﺿﻤﺎﻧﺖ ﺍﺟﺮﺍﻳﯽ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻤﮑﻦ ﻣﺎﻟﯽ ﻣﺮﺩ ﺭﺍ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺻﺪﻭﺭ ﺣﮑﻢ ﺍﻋﺴﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ ﺯﻥ ﻣﺎﻟﯽ ﺍﺯ ﻣﺮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ می‌تواند ﺑﻪ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﻭ ﺗﻘﺎﺿﺎﯼ ﺑﺎﺯﺩﺍﺷﺖ ﺁﻥ ﺭﺍ ﮐﻨﺪ.

        بامطالعه تجربه زیسته‌ی زوج‌های مختلف در جامعه‌ی ایرانی عموماً با دودسته برخورد و رفتار در مورد مهریه روبرو می‌شویم.

        ۱-    مردان وزنانی که از همان ابتدای زندگی مشترک معتقدند که مهریه را کی داده و کی گرفته در نگاه آنان مهریه مختص زمانی است که کار زن و مرد به جدایی می‌کشد. دادن مهریه زنان در طول زندگی مشترک برای مردان این دسته امر متداولی نیست. ازنظر این مردان زنی که مهریه‌اش را طلب کند حتماً دیگر تمایل به زندگی مشترک با او ندارد. آن‌ها فکر می‌کنند دادن مهریه به زن مساوی است با طلاق دادن او. مردان وزنان این دسته تمایلی به دادن و گرفتن مهریه در طول زندگی مشترک ندارند. مهریه در نزد آنان فقط مخصوص دوره طلاق است. آنان اصولا تا زمانی که مشکلی در طول زندگی مشترکشان پیش نیاید به مهریه فکر نمی کنند.

        ۲-    دسته‌ی دیگر زن و شوهرهایی هستند که از همان ابتدا این حقوق را برای هم محترم می‌شمارند. مردان این دسته برای به رسمیت شناختن و عمل به تعهدات خود در قبال مهریه همسرانشان روش‌های مختلفی اتخاذ می‌کنند.


        الف) مردانی که ضمن عقد متعهد می‌شوند هر چه در طول زندگی مشترکشان به دست می‌آورند به‌صورت مساوی متعلق به آن‌ها و همسرانشان باشد.

        ب) مردانی که در طول زندگی مشترک بخشی از دارایی‌شان را به نام همسرشان می‌کنند. بی‌آنکه بخواهند عنوان مهریه بر آن بگذارند. یا مدعی باشند که مهریه همسرشان را با این روش داده‌اند. اغلب آن‌ها این کار را با عنوان دادن هدیه انجام می‌دهند.

        ج) مردانی که در طول زندگی مشترک علاوه بر  سایر تعهداتی که نسبت به همسرشان بر عهده‌دارند به شکل متناوب مبالغی را به حسابی به نام همسرشان واریز می‌کنند.

        واقعیت این است که مهریه حق زنان است و بی‌شک هیچ زنی با نیت گرفتن مهریه وارد زندگی مشترک نمی‌شود، اما به‌هرحال مهریه پشتوانه زنان نیز  هست . ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺎ، ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻣﻴﺎﻥ ﺯﻥ ﻭ ﺷﻮﻫﺮ ﺑﺮ ﭘﺎﻳﻪ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﻭ ﻣﺤﺒﺖ ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻃﻼﻕ ﻭ ﺍﺧﺘﻼﻑ ﺑﻪ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺯﻥ ﻣﻬﺮﻳﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻄﺎﻟﺒﻪ نمی‌کند، ﺍﻣﺎ ﻃﺒﻖ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺯﻥ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ می‌تواند ﻣﻬﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻄﺎﻟﺒﻪ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻃﻠﺐ ﻣﻬﺮ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﯽ ﺑﻪ ﺗﻘﺎﺿﺎﯼ ﻃﻼﻕ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻄﺎﻟﺒﻪ ﻣﻬﺮ ﻧﻴﺎﺯﯼ ﺑﻪ ﺫﮐﺮ ﺩﻟﻴﻞ ﻧﺰﺩ ﻗﺎﺿﯽ ﻧﻴﺴﺖ.
         


          1. ارسال نظر



    1. خبرنامه
      جهت اطلاع از به روز شدن مجله اطلاعات خود را وارد نماييد .

      پایگاه اطلاع رسانی حورا ساده ماده مستر چنگال انجمن سلامت ایران مجله ایرانی انجمن بیان با حجاب سبک زندگی بچه شیعه ها کودک و مادر عمار کلیپ مجتمع نیکوکاری رعد خانواده سرآمد بلاغ سمن فروشگاه اینترنتی محصولات حجاب سلام نو علوم اجتماعی خبر اقتصادی وبلاگ نیوز تعامل تصویر دل چی بپزم؟ ایران زنان به دخت راز۵۷