اندازه متن:

تعداد بازدید: 847

به خودم كه آمدم، دیدم قابلمه روی گاز چقدر دلگیرم می‌كند. دلم خواست از روی گاز برش دارم و تمام محتویات داخلش را بریزم توی ظرفشویی! جلوی خودم را گرفتم. از پشت میز بلند شدم. سینی پیاز و سیب‌زمینی را عقب راندم و مثل كسی كه خیلی ناگهانی متوجه شده باشد در یك محیط آلوده به ویروسی خطرناك مشغول كار بوده و باید هرچه زودتر جانش را بردارد و فرار كند، از آشپزخانه بیرون زدم.
نگار پشت دستگاه كامپیوتر نشسته بود. به صفحه بازی مقابلش نگاه كردم. ركوردش بهتر از همیشه بود. با دقت و وسواس تمام مراحل تازه را طی می‌كرد. یك لحظه دلم نیامد بازی‌اش را خراب كنم. تقصیر این دختر 8 ساله چه بود كه باید مادری مثل من را تحمل می‌كرد؟! مادری كه عاشق كودكی‌های خودش مانده و هرچه می‌كند نمی‌فهمد بچه‌های امروز چطور می‌توانند تمام شور و هیجانشان را پای یك صفحه كامپیوتری كوچك بریزند! خواستم برگردم بروم فكری به حال بیچارگی‌ام بكنم كه بازی را نگه داشت و چرخید طرفم.
- «كارم داری مامان؟»
همیشه همین است. به جای اینكه مغزم پر از كلمه شود و بتوانم دهان باز كنم و جوابی روشن بدهم، عضلات صورت حركت می‌كنند تا شكلك‌هایی بسازند كه خودم هم به زور می‌توانم مفهومشان را بفهمم! نگار خندید. احتمالاً به خاطر شكلكی كه درآورده بودم. بازی را بست. دستگاه را خاموش كرد و بلند شد. دلم سوخت.
- «با تو كاری ندارم مامان. بشین بازی‌تو بكن.»
جمله‌ای كه اینقدر دیر ادا شده باشد، معلوم است اثر نمی‌كند. چشمكی زد و دستم را گرفت. فكر كردم چطور تبدیل به چنین مادر بی‌رحمی شده‌ام؟! یاد هشت سالگی بی‌دغدغه خودم كه افتادم، خجالت کشیدم. چقدر حضور مادرِ آن روزها فرق داشت. هیچوقت نفهمیدم مادرم كی ناراحت بود و كی خوشحال. اصلاً انگار همیشه بود، با حواس جمع و روحیه‌ای حمایت كننده. نه مثل من كه تا از خودم خسته می‌شوم و با آنچه زندگی‌ام را می‌سازد سر جنگ برمی‌دارم، كوله بار غصه می‌شوم روی شانه‌های نحیف این دختر!
با زحمت و تلاش مرا به بیرون از اتاق كشاند و نگاهی به دور و بر انداخت تا درد مادر را كشف كند! زودتر از آنچه حدس می‌زدم فهمید.
- «می‌خوای بریم بیرون؟»
كجای دنیا نوشته‌اند جای یك مادر و دختر می‌تواند تا این اندازه عوض شود؟ حس كردم آنقدر بچه شده‌ام كه نگار می‌تواند به راحتی برایم مادری كند. دلم برایش سوخت كه اینقدر زود بزرگ شده است. مانتو روسری را به دستم داد و در حالی كه كلید را توی جیب كوچكش جا می‌داد، اشاره كرد برویم.
نم باران سبك و پراكنده‌ای كه روی سنگ‌فرش حیاط می‌بارید هوش از سرم برد. روی پله‌ها نشستم و با لذت و عمیق بو كشیدم. نگار ایستاد به تماشا. لای یكی از چشم‌ها را باز كردم.
- بو بكش...
- بوی نمه.
- بوی بارونه.
- جای من بودی می‌دویدی كوچه... مگه نه؟
- شایدم نه.
- خودت همیشه می‌گی!
- فرق داره خب. الان كه مثل اون وقتا نیست. تو بری كوچه تنهایی. من كه می‌رفتم كمِ‌كمش ده نفری بودیم!
- مامان؟
- جانم.
- كاش تو همونقدری می‌موندی تا من به دنیا میومدم... اونوقت با هم دوست می‌شدیم و می‌رفتیم كوچه بازی.
- حالاشم می‌تونیم!
به چشم‌های از حدقه درآمده و تعجب‌زده‌اش خیره شدم. فكر كرده بود شوخی می‌كنم. دستش را گرفتم و دویدیم داخل كوچه. داد زدم بالابلندی و دنبالش كردم. با شیطنت به دنبال یافتن پله‌ای چیزی بود تا از چنگ من بگریزد. گرم بازی كه شدیم، به جای یك مادر 30 ساله، دختری 8 ساله بودم كه با هم‌كلاسش زیر بارانی نرم به جست و خیز مشغول بود. از لحظه لحظه بازی لذت می‌برد و در عمق وجودش اطمینان داشت از این بزرگ شدن و مادر بودن بی‌نهایت به خود مغرور است.
مهرداد كه رسید با یك نگاه به صورت سرخ‌شده من فهمید چه خبر بوده، اما نگار با آب و تاب تمام همه جزئیات را هم تعریف كرد تا پدر خانواده را مطمئن كند به جای یك دختر 8 ساله، دو دختربچه در خانه دارد و باید بیش از اینها مراقبشان باشد. این را شب وقتی با مهرداد در اتاق تنها شدم فهمیدم. وقتی دوباره سخنرانی را شروع كرد و گفت باید اجازه بدهم فرزندم مطابق با شرایط زمان خودش بچگی كند و اصرار نداشته باشم بفهمد در كودكی من چه گذشته است! فكر كردم نه تنها عاقلانه و عادلانه نیست، كه بی‌انصافی محض است اگر بگذارم این همه نیروی زندگی پای میز كامپیوتری در یك اتاق كوچك از خانه‌ام هدر برود.
تماشای صورتش كه در خواب درست شبیه فرشته‌هاست همیشه از من زنی احساساتی می‌سازد. بالای سرش می‌نشینم و بدون آنكه برایم مهم باشد خواب است یا بیدار، برایش تعریف می‌كنم چقدر خوشحالم از اینكه هست و بیشتر از آن، از اینكه دیوانگی‌ام را درك می‌كند. همانطور كه چشمش بسته است، دستم را می‌گیرد و فشار می‌دهد. خم می‌شوم و آرام در گوشش زمزمه می‌كنم: «فردا نوبت قایم باشكه!»