اندازه متن:

تعداد بازدید: 336

پدربزرگ كه فوت شد، نوه محبوبش كه من بودم در كویر با تماشای ستاره‌ها و نقشه‌برداری از تغییرات جغرافیایی آن خوش بودم. پروژه‌ای كه سال‌ها آرزویش را كرده بودم و حالا درست وقتی به عهده‌ام گذاشته شده بود كه پدربزرگ رخت سفر به آخرت می‌بست.
خبر را سه روز دیرتر به من دادند. تلفن همراهم آنتن نمی‌داد، خودم هم كه آنقدری زرنگ نبودم که بخواهم هر روز تماس بگیرم و احوال بپرسم. سه روز هم مدت كمی نیست. این را از آنجا فهمیدم كه مادر خودش خبر را به من داد و وقتی هم كه می‌گفت لرزشی در صدایش نبود. در عرض سه روز آنقدری آرام شده بود كه بتواند خبر را خودش به من بدهد و نگذارد بفهمم چقدر دوست داشته آنجا باشم و چقدر بایست آنجا می‌بودم. گرچه وقتی خبر را داد، تاكید هم كرد كه لازم نیست كاری بكنم و همه می‌دانند من كجا هستم و به چه كار مهمی مشغول؛ ولی مگر به حرف او بود؟! برای اولین بار در عمرم حس می‌كردم نه فقط برای مادر، نه فقط برای دلخوشی مادربزرگی كه چشم به راه من داشت، به خاطر دل خودم باید كاری را كه لازم است بكنم.
آنهمه وسواس برای انجام دقیق كار در یك لحظه ناپدید شد. همه گروه فهمیدند اتفاق ناگواری افتاده است. نخواستم بگویم چه خبر شده. برای آنها چه فرقی می‌كرد؟ دوست نداشتم به آنها كه پدربزرگ را نمی‌شناختند بگویم او رفته است. مثل آنكه دلم بخواهد این خبر را فقط كسانی بشنوند كه از ته دل ناراحت شوند. كسانی كه بدون حضور او چیزی در دنیا كم بیاورند. مثل خود من كه حالا خاطرات با او بودن در ذهنم مرور می‌شد و لحظه به لحظه بیشتر از خودم می‌پرسیدم مگر بدون او هم می‌شود؟!
از پیچ كوچه كه پیچیدم، دیدن خانه پوشیده در پرچم‌های سیاه تسلیت نفسم را برید. انگار نه انگار این همان خانه قدیمی بود كه آجرهای سه سانتی قرمز رنگش نوروز هر سال از تمیزی به برق می‌افتاد و شاخه‌های سبز پوشیده از شكوفه‌های سفید و زرد و بنفش مثل رنگین‌كمان بعد از بارانی لطیف، زیبایی خود را به رخ می‌كشید. چقدر پدربزرگ عاشق اینها بود. چقدر این پوشش سیاه جای خالی او را فریاد می‌زد.


وارد خانه كه شدم، همه‌چیز بدتر شد. جز رنگ سیاهی كه انگار راه تنفسم را گرفته بود، چیز دیگری نمی‌دیدم. انگار همه كس و همه چیز آنقدر در تاریكی فرو رفته باشند كه نشود چیزی را دید. یك سیاهی محض كه بعید می‌دانم خود پدربزرگ هم می‌توانست تحملش كند. مادربزرگ كه كنار دیوار روی تك مبلی نشسته بود به دیدنم لبخند زد. خجالت‌زده جلو رفتم، در آغوش كشیدمش و بغضم تركید. مادربزرگ آرام دستی به پشتم كشید و اجازه داد گریه كنم. بعد هم انگار به جای اندوه، ذوقی ته دلش جوانه زده باشد زیر گوشم زمزمه كرد: «قول بده نوبت منم كه رسید همینطوری بیای.»
دلم بیشتر گرفت. مادربزرگ اهل كنایه نبود كه فكر كنم از دیر آمدنم ناراحت است. بیشتر شبیه این بود كه بگوید چه خوب كه گریه‌ها تمام شده و حالا همه هستند برای دلداری تو. اما این هم نبود. نگاه مشتاقش كه سراپایم را به برانداز نشست، تازه فهمیدم ناخواسته سفارش پدربزرگ را اجابت كرده‌ام. از بس كه گفته بود بعد از رفتن من سیاه نپوشید و از بس كه عجله كرده بودم برای آمدن و یادم رفته بود آداب مراسم درگذشت را به جا بیاورم. حس كردم نه فقط مادربزرگ به پیراهن سفیدی كه تنم بود خیره است، پدربزرگ هم از گوشه دیگر اتاق، از داخل آن قاب نقره‌ای كوچك كه مادربزرگ نگذاشته بود نوار سیاه به گوشه‌اش بچسبانند، رنگ لباس مرا میان آنهمه تیرگی نفس می‌كشید.