اندازه متن:

تعداد بازدید: 391

لبخندی زد و گفت: «با اون همه تمرینی که ما کردیم، امکان نداره اول نشویم!» گفتم: «از کجا انقدر مطمئنی!»
گفت: «چون هم خودم رو می‌شناسم و هم هم‌تیمی‌هام رو.»
گفتم: «با این لباسها چطوری بازی می کنی؟ اصلا قابل مقایسه با لباس مردهای همین رشته ورزشی نیست!»
باز هم خندید و گفت: «مردها که نیاز به حجاب ندارند. ما هم برامون مهم نیست که چی پوشیدیم، ما فقط می‌خواهیم که اول بشویم.»
چند روز بعد صدای گرفته و بغض آلودش از پشت تلفن قابل تشخیص نبود.
گفتم: «بگو چی شده. از نگرانی مردم.»
گفت: «به خاطر پوشش‌مون از مسابقات حذفمون کردن... کاش من، پسر بودم...»


بعد از قطع کردن تلفن، تلویزیون را روشن کردم و زدم شبکه سه که ببینم آیا اخبار ورزشی خبری راجع به این ماجرا پخش می‌کند یا نه. تلویزیون داشت یک مسابقه کشتی را نشان می‌داد. هر دو کشتی‌گیر، لباسهای دوبنده چسبانی به تن داشتند.
اشک تو چشمانم جمع شد و گفتم: «آیا آقایون به حجاب نیاز ندارند یا شاید هم ورزشهای قهرمانی فقط  مختص به اونهاست!»