قطرات اشک پیاپی برروی گونه‌هایش می‌خزیدند. چشمانش دیگر یارای دیدن نداشتند. او در دنیای دیگری بود؛ دنیای مبهم خویش. باز شدن ناگهانی پنجره توسط باد وحشیانه، او را به یاد درد قلبش آورد. یک خاطره غم آلود تمام نشدنی. زمانی که مادر ناامید از ترک اعتیاد همسرش در را کوبید و چند ماه قبل از نوروز ترکشان کرد. صدای در هم چنان در گوش دختر فریاد می‌زد. عشق رویایی آنها سوخته بود. پدرش هم زیاد خانه نمی‌آمد. و این روند زندگی برای دختر تازه بالغ تبدیل به کابوس بزرگی شده بود.
بالاخره توانست تکانی به خود بدهد و برای بستن پنجره از جایش بلند شود. سرش را کمی بیرون برد، قطره‌‌های باران به سر و رویش ضربه می‌زدند. هوا هم دلگیر بود. انگار آسمان هم برایش گریه می‌کرد. بی‌اختیار سرش را چرخاند و به درخت کوچکی که در گوشه حیاط قد علم کرده بود نگریست. پدر و مادرش آن را در اولین سالگرد تولد او کاشته بودند. باد آشیانه کبوترها را به زمین انداخته و باران هم در ویرانی آن همدستی کرده بود. دیدن تخم مرغ کوچک شکسته او را به فکر فرو برد دختر با خود زمزمه کرد: «من هم خواهم شکست.»

پنجره را بست و خود را به بالین تخت انداخت، دیگر از آمدن پدر دلسرد شده بود.
صبح بعد اشتیاق برخاستن نداشت. باز هم باید روزی شبیه روزهای خسته کننده گذشته را آغاز می‌کرد. با زحمت خود را بلند کرد و برای تنفس هوای تازه پنجره را گشود. در این هنگام صدای تق‌تق در قلب او را به تپش درآورد.
دختر: «بابا»
پدر: «مادرت دوباره زنگ زد. دیگر می‌خواهم این کابوس را تمام کنم.»
دختر با سینه‌ای از غم و شادی خود را به آغوش پدر انداخت.